Wat bezielt iemand om een etmaal lang op een ergometer te zitten en zoveel mogelijk kilometers op de klokken te zetten? Volgens Tilburger Wim Oosterveld, een van de drie Nederlanders die op zaterdag om 16:00 de eerste haal maakten voor een wereldrecordpoging, is het moeilijk om daar een vinger achter te krijgen. Zelfs met een nieuw wereldrecord in zijn broekzak – Oosterveld kwam tot 289 kilometer en 928 meter, ruim vier kilometer verder dan het oude record – is het hem nog niet helemaal duidelijk waarom mensen dit doen. Maar één ding heeft hij, mede dankzij zijn recordpoging, wel geleerd. “Het gaat om de reis, niet de bestemming,” aldus Oosterveld.
De 44-jarige Oosterveld is wat je noemt een echte ergometerfanaat. Iemand die ervan geniet om, ook al nodigt het weer buiten uit tot een roeisessie in de boot, toch op de roeimachine te kruipen. Wie weet hoopt hij elke dag wel op regen en wind, op een vaarverbod. Waar iedereen anders zucht en steunt en met tegenzin het rolbankje, het vliegwiel en de handle opzoekt stapt Oosterveld met een glimlach op het apparaat. Omdat hij weer lekker mag. De ergometer en hij zijn met elkaar vergroeid, en hij doet graag mee met challenges op de roeimachine. Zo was Oosterveld een van de mensen die gehoor gaf aan de oproep van voormalig Frans rugby-international Thierry Goursolle om in teamverband een 24-uurs-wereldrecord aan te vallen. Dat record sneuvelde november vorig jaar.
Maar Oosterveld wilde kennelijk meer. Samen met twee lotgenoten, André Derksen en Martijn Weterings, prikte hij een datum waarop het drietal een solo-recordpoging zou ondernemen. Ieder voor zich tegen de klok; Weterings in de categorie 30-39 jaar, Derksen en Oosterveld boksten tegen elkaar op voor de leeftijd 40-49 jaar. Datum en tijd? Vier uur ‘s middags, 10 februari. Import-Brabander Oosterveld had toch weinig met carnaval en was door het feest in de zuidelijke provincies maandag en dinsdag vrij om uit te rusten. Locatie? Gold’s Gym in Nieuwegein, een fitnessclub die 24 uur per dag geopend is – wel zo handig wil je recordpoging niet door openingstijden in de war gegooid worden.
Volgens de regels mag je bij zo’n 24-uursrecordpoging zoveel pauzeren als je wilt – mits je maar elk uur van het etmaal ergometert. Maar je komt natuurlijk niet aan een wereldrecord als je elk zestig minuten 500 meter afraffelt en vervolgens stil blijft zitten. En dus hadden Oosterveld, Derksen en Weterings een helder plan voor ogen hoe de zaken aan te pakken. Niet te hard van stapel lopen, goed je rust pakken, blijven drinken – dat soort zaken. En een streefscore natuurlijk. Voor Oosterveld was het doel de grens van 300 kilometer slechten. “Dat is 12,5 kilometer per uur,” vertelt Oosterveld. “Dat leek mij prima te doen, al kan ik nu zeggen dat ik wat optimistisch was. Van tevoren keek ik er ook echt enorm naar uit. Waar dat vandaan kwam weet ik niet. Er zullen genoeg mensen denken: ‘Hoe haal je het in je hoofd?’ Ik heb geen idee. Maar het gevoel van door blijven gaan is wel iets erg moois.”
Doorzettingsvermorgen hadden de drie ergo-gladiatoren zeker nodig. Op een gegeven moment is het namelijk niet zozeer de conditie die gaat tellen, maar eerder de fysieke ongemakken. Pijntjes overal. Beblaarde handen. Schurende kleding. Gewrichten die op gaan spelen. Een door liters zweet geïrriteerde huid. Argo-roeier Weterings moest halverwege de marathonsessie de handdoek in de ring werpen omdat hij last kreeg van een pees in zijn lies. “Als dat niet opgevangen kan worden dan houdt het op,” zegt Oosterveld droogjes. “De laatste zes, zeven uur was het voor mij ook pittig. Met nog vier uur te gaan begon mijn knie zo’n pijn te doen dat ik dacht dat het voor mij ook einde verhaal was. Maar gelukkig hadden we een fysio en ging het daardoor beter.”
Een andere belangrijke factor naast de fysiotherapeut was de mentale ondersteuning. Wie een kijkje neemt op de Facebook-pagina van de recordpoging ziet dat er mensen van over de hele wereld hebben meegekeken met de avonturen van Oosterveld, Derksen en Weterings. Engelsen, Amerikanen, Slovenen, Duitsers, Denen. Stuk voor stuk net als de Nederlanders ergometerfanatiekelingen die via internet contact onderhouden en geregeld online met elkaar trainen. Roeimachine aansluiten op het wereldwijde web en lekker sparren – al zullen weinigen net als die gekke Hollanders hun klokje in durven stellen op 24 uur. Want ook in de wereld van de ergometerfanaten is een dergelijke zit een flinke uitdaging. Want de reis mag nog zo mooi zijn, het duurt nog altijd wel 24 uur. En da’s stiekem best lang. Oosterveld weet dat inmiddels als geen ander. Voorlopig waagt hij zich dus ook niet aan een volgende 24-uurs-sessie. “Ik hoop dat mijn record nog 5,5 jaar staat. Dan zit ik niet meer in deze leeftijdscategorie en dan ben ik dus ook niet meer geneigd om het terug te gaan pakken mocht ik het verliezen.”
André Derksen kwam bij de recordpoging tot 255.810 meter. Het wereldrecord van Oosterveld, 289.928 meter, moet nog officieel worden erkend door Concept2. Wie Oostervelds progressie wil bekijken kan hier een mooi overzichtje bestuderen.
