De vijf finaleplaatsen van de Nederlande SB-equipe kwamen en gingen zonder dat de roeiers en roeisters een hoofdrol voor zichzelf konden opeisen. De Nederlandse selectie kwam eigenlijk geen moment voor in de finales van zondag. Omdat de rood-wit-blauwe ploegen allen niet vooraan hadden gevaren tijdens hun halve finales kwamen ze stuk voor stuk in de lage banen terecht door een aangepaste indeling. Eén blik op het weer deed hen toen al beseffen hoe laat het was. Striemende regen en een noordwestenwind die schuin over de Bosbaan joeg, ten faveure van met name de hoge boeien. “Het was een beetje een kansloze missie”, vatte boegroeier Freek Robbers van de mannen dubbeltwee niet alleen zijn eigen gooi naar het podium, maar ook die van alle Nederlandse finalisten op zondag samen.
Vrijwel alle Nederlandse ploegen startten in hun finale zo hard mogelijk in de hoop genoeg voorsprong op te bouwen voor de moeilijke tweede kilometer. Ondanks dit nobele streven werden ze meestal al snel ingehaald en achtergelaten. Wat restte was een achterhoedegevecht om de vijfde en zesde plaats. De enige boot die een plekje hoger terechtkwam in de rangschikking was de lichte dubbeltwee met Lieve Leijssen en Lisa Wörner. “Ik weet dat we met onze vierde plaats tevreden moeten zijn”, zei Wörner op het botenterrein. “Toch voelt het nu nog niet zo, gewoon omdat de vierde plaats een vervelende plek is. Of ik volgend jaar nog een keer naar het WK onder 23 mag? Ja, in 2012 ben ik 22. Lieve ook. Wie weet dat we dan samen nog een poging kunnen doen.”
De teleurstelling op de gezichten van de Nederlandse meisjes was begrijpelijk, maar een medaille was gezien de weersomstandigheden niet realistisch. Het hele toernooi was de ‘fairness committee’ van de FISA al in de weer met meetapparatuur om de stroomsnelheid van het water op de Bosbaan in de gaten te houden. Henk-Jan Zwolle, tijdens het WK onder 23 leider van de commissie, kent de grillen en kuren van het Amsterdamse water als geen ander. Jarenlang voer hij baantjes op en neer voor Okeanos en hij weet dus wat er gebeurt als de wind een bepaalde kant op draait. Onder zijn auspiciën werd dan ook de afgelopen twee dagen besloten om de baanindeling aan te passen. Daarmee wilde de wereldroeibond voorkomen dat langzamere finalisten voordeel zouden halen uit de gunstige omstandigheden in baan zes en zeven. In plaats daarvan kwamen de favorieten voor de race op die plaatsen terecht.
Door die ingreep van de organisatie en de FISA waren er nauwelijks tot geen verrassende winnaars of winnaressen te bespeuren in de uitslagen. Integendeel, het toernooi kreeg veelal de verdiende winnaars en winnaressen op de hoogste trede van het podium. Doordat de snelste ploegen in de voordeligste banen terecht kwamen en de langzamere teams minder profijt konden trekken van de weersomstandigheden waren de gaten in de finales vaak groot. Bovendien sneuvelde het ene wereldrecord na het andere. De Fransman Jeremie Azou roeide in de finale van de lichte mannen skiff zelfs naar een tijd die sneller was dan het senioren wereldrecord van Zac Purchase uit 2006.
Na de finale van de mannenacht, traditioneel gezien het laatste nummer van de dag, konden zowel organisatie als FISA dan ook een indrukwekkende rekening opmaken: welgeteld 12 wereldrecords werden op zondag verbroken. Ook zonder de toptijden had de Bosbaan zondag echter alle ingrediënten voor spanning en sensatie. Golven, wind, heel veel regen, desastreuze snoeken in de laatste honderd meter, mooi roeien en tranen van vreugde. Al het goede van een WK was op de Bosbaan aanwezig. En dat weer? Ach. Roeien is een buitensport, en over het weer heeft een organisatie geen invloed. Door adequaat te handelen en voorbereid te zijn laat Amsterdam aan FISA zien dat het klaar is voor het grotere werk. Laat het WK in 2014 maar komen.
