Zowel de dames vier-zonder (Marleen Verburgh, Myrte de Boer, Lies Rustenburg en Heleen Boers) als de dames twee-zonder (Inge Janssen en Ellen Hogerwerf) waren op de eerste finaledag van het WK onder 23 goed voor een bronzen medaille. Daarmee hebben in ieder geval twee ploegen aangetoond de zenuwen ten overstaan van het thuispubliek de baas te zijn. Dankzij de aanmoedigingen van de in groten getale toegestroomde Nederlandse toeschouwers op de tribune veranderde de laatste 250 meter van de wedstrijd veelal in een kleine zegetocht. Op een zaterdag die gekenmerkt werd door wind, daardoor wisselende baanindelingen en diverse wereldrecords was de winst van twee bronzen medailles een mooi succes. Zeker na de stroeve start van de equipe aan het begin van het toernooi.
“Het is zo verschrikkelijk gaaf om voor je eigen publiek naar het podium te roeien”, straalde een breed lachende Marleen Verburgh vanaf het erevlot. “Halverwege de race lagen we nog tweede, maar dat we in zilveren positie lagen maakt me eigenlijk niet uit. Deze bronzen medaille is al mooi genoeg.” Die laatste mening was ook Ellen Hogerwerf en Inge Janssen toebedaan. “We hadden besloten om het affiche ‘WK onder 23’ even aan de kant te schuiven”, lichtte Janssen na de wedstrijd toe. “Dit moest ‘gewoon’ een wedstrijd zijn. Maar wel ónze race waarin we moesten vlammen.” Het tweetal wilde voorkomen dat het spannend zou worden, iets wat in de halve finale nog gebeurde toen de Zuid-Afrikaanse dames aandrongen voor plek nummer twee. De start van Janssen en Hogerwerf was echter moeizaam, en pas richting het laatste kwart van de race knokte het duo zich naar voren om uiteindelijk met drie seconden voorsprong de bronzen medaille op te eisen. De ongenaakbare Amerikaanse dames wonnen de wedstrijd en de grote Roemenen kwamen binnen op plek twee, precies vijf seconden voor Nederland.
De nadrukkelijke keuze van het technische kader om de acht niet meer te laten starten betaalde zich daarmee in zekere zin uit. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat zowel de twee-zonder als de vier-zonder op zondag nog de finale van de acht zouden roeien. Kirsten Wielaard, Lisanne van Geffen en stuurvrouwe Evi van der Graaf hadden alleen die race om naar uit te kijken. Een ander optreden was er voor hen niet tijdens het toernooi. Halverwege de vrijdag werd evenwel besloten dat de Nederlandse acht niet meer mee zou gaan doen. De reden? Conflicterende tijdschema’s. De plaatsingsrace voor de acht – de zogenaamde ‘Race for Lanes’ – zat te dicht op de halve finale van de twee-zonder, een race die nu eenmaal de prioriteit had volgens het coachkader en bondscoach development Jeroen Spaans.
Anders dan andere jaren is de plaatsingsrace – de ‘Race for Lanes’ – dit jaar verplicht, waardoor het niet mogelijk is om vanwege de twee-zonder weg te blijven. Dat neemt niet weg dat de Amerikanen, wiens twee-zonder ook in de acht meeroeit, wel gewoon meeroeiden in de plaatsingsrace. Daarbij komt nog dat je niet gedwongen wordt om daadwerkelijk te racen als alleen de baanindeling er vanaf hangt. Simpelweg in tempo 24 naar huis roeien kan ook. Sterker nog: genoeg ploegen spelen in zo’n plaatsingsrace verstoppertje. Waarom was dat voor Nederland niet mogelijk? De beslissing om vol op de twee-zonder in te zetten blijft ondanks deze vraagtekens begrijpelijk, maar het neemt niet weg dat het jammer is dat de acht niet van start gaat op zondag. Wie weet had het Nederland nog een medaille kunnen opleveren.
Het succes van de Nederlandse senioren B-dames onderstreept nog maar eens dat het damesroeien in ons land in de lift zit. De prioriteitsboot bij de senioren, de vrouwenacht, heeft dit seizoen nadrukkelijk een visitekaartje afgegeven. Ook de talenten doen dat bij deze. Misschien is de bronzen plak in de twee-zonder, in tegenstelling tot de vier-zonder wel een olympische bootklasse, daarmee net wat beloftevoller. Het mag daarom ook geen verrassing heten dat Ellen Hogerwerf naar verluidt een kijkje mag nemen in de keuken die het wereldkampioenschap roeien heet. Samen met Femke Dekker, Olivia van Rooijen en Wianka van Dorp zal Hogerwerf dan in Bled moeten proberen de wereldtitel in de vier-zonder voor de derde maal op rij te winnen voor Nederland. Het voorschot daarop heeft de roeister van Proteus vandaag alvast genomen.
