Gezien de zomerse temperaturen en het Paasweekend ligt het voor de hand dat de Bosbaan de komende twee dagen door een groot aantal bezoekers bezocht zal worden. Begrijpelijk: aan de vooravond van de nationale kampioenschappen roeien richten alle Nederlandse roeifans hun antennes immers op dat wat op de roeibaan in Amstelveen te gebeuren staat. Sterker nog: ook in het buitenland kijken er mensen reikhalzend uit naar de resultaten. Tussen de tropische regenbuien en de door het huis kruipende slangen door probeert Diederik de Boorder zijn internetverbinding werkend te houden. En wat blijkt: de in Indonesië verblijvende oud-bondscoach is verrassend goed op de hoogte van zijn oud-pupillen. Natuurlijk houd ik die in de gaten.
Indonesië is geen vreemd land meer voor Diederik de Boorder. Niet alleen woont hij inmiddels alweer een drietal maanden in Jatiluhur, in het westen van Java, ook is hij in het verleden vaker naar de gordel van smaragd geweest. Omwille van een coachavontuur, of, wat ook het geval is anno 2011, het promotie-onderzoek van zijn vrouw, oud-toproeister Aukje Zuidema. Omdat we hier zijn voor mijn vrouw was het eigenlijk de bedoeling dat ik me slechts een beetje op de achtergrond bezig zou houden met het roeien, vertelt De Boorder. Maar ja, je weet hoe dat gaat. Inmiddels ben ik toch supervisor en begint mijn werkdag om 4:15 s ochtends. Ik heb nu 170 roeiers onder me, die, verdeeld over shifts, dagelijks hun trainingen draaien.
Het leven van De Boorder is altijd al een prettige chaos geweest. Het roeien in Indonesië is dat ook in zekere zin. De selectie waarmee De Boorder werkt heeft slechts de beschikking heeft over 17 ergometers, terwijl er tien keer zoveel roeiers rondlopen. Ook riemen en boten worden vaak dubbel gebruikt. Toen ik aankwam schrok ik echt wel even. Het niveau was labberdekak, echt dramatisch. We hebben in het begin gelijk ergometertests gedaan. De Boorder moet hard lachen. Dat leverde hilarische taferelen op. Scores die zouden passen bij het lichte dames veteranenroeien, en dan toch stortten die jongens gillend ter aarde. Eén grote show. Sommige jongens roeien hier al jaren, maar de roeikwaliteiten van die cracks was echt om te huilen.
Inmiddels boekt de selectie van De Boorder gelukkig wel progressie. De grootste losers heeft de coach er volgens hemzelf wel uitgewerkt. En er is gelukkig ook wat geld beschikbaar. Doordat de South East Asian Games hier in Jakarta worden gehouden is er wat budget voor ons. Er wordt een roeibaan gegraven à 1,6 miljoen euro. Voor Europese begrippen is dat natuurlijk een schijntje, maar die baan voldoet helamaal aan de FISA-eisen. Waar dat geld vandaan komt? De Indonesische roeibond betaalt een groot deel. En er zijn allerlei vage sponsoren binnen het roeien hier. Laatst zat ik bijvoorbeeld met een aantal rijke havenbaronnen rond de tafel.
Qua salaris verdienen die jongens niet bijzonder veel, zon 250 euro per maand. Dat is genoeg om van rond te komen. Leuker wordt het als ze een wedstrijd winnen. De bonussen zijn gigantisch. Op de Asian Games in Guangzhou, in China, wonnen de mannen drie keer een gouden medaille bij het drakenbootracen. Niet de meest bijzondere tak van sport, maar ze kregen allemaal een bonus van bijna 150.000 euro.
Dat soort dingen zijn in Nederland nauwelijks denkbaar. Als De Boorder begin december weer terugkomt zijn die avontuurlijke zaken weer ten einde. Geen schitterend uitzicht meer over het meer van Jatiluhur. Geen verse kokosmelk drinken bij de lokale warung. Wel heeft hij dan weer de beschikking over een goed werkende badkamer, een auto waarvan de ramen er niet opeens uit kunnen vallen en een roeibond die meer middelen tot zijn beschikking heeft. En als het aan hem ligt keert hij weer terug op zijn oude nest: bij de junioren. Als mijn internet het doet probeer ik de uitslagen te volgen. Ik ben erg blij met de resultaten die ik heb gezien. Karien Robbers en Kirsten Lanz die goed varen op de Skiffhead, Roos de Jong die in Gent een hele sterke race vaart. Voor zover ik het hier, vanaf de andere kant van de aardkloot, kan zien gaat het uitermate goed.
In de herfst zal een grote groep junioren van Willem III op uitwisseling gaan naar Indonesië. Een aantal Indonesische talenten zal op hun beurt naar Nederland komen en hier trainen. In navolging hierop overweegt Diederik de Boorder in november 2011 een roeiclinic te organiseren voor Nederlanders op het Jatiluhur-meer waar hij nu woont en werkt. Verblijf en eten wordt door hem geregeld. Geïnteresseerd? Mail hem: [e-mailadres verwijderd]
