Terwijl iedereen op de tribune nog in afwachting was van de officiële uitslag van de herkansing van de M8+ gingen de handen van de Holland Acht al de lucht in. Ik heb geen moment getwijfeld of we m hadden, zei Sjoerd Hamburger een uur na de wedstrijd. Het verschil met nummer drie China bedroeg uiteindelijk maar 0.03 seconden, nauwelijks zichtbaar op de kant of op de televisiebeelden. Op de kant was coach Dave McGowan misselijk van de zenuwen, maar de Australiër was wel extreem opgelucht dat het zijn mannen gelukt was. De sfeer in het Nederlandse kamp was na het resultaat van de mannen-acht goed: vier ploegen kwamen in actie, en allen finishten ze aan de bovenkant van het gelijk.
De tweede plek van de Holland Acht achter de sterke Australische boot was de kers op de taart deze vijfde dag van het wereldkampioenschap roeien op het Karapiro-meer in Nieuw-Zeeland. Iedereen was het er wel over eens dat aan de hand van vandaag kon worden bepaald of het WK een succes of een teleurstelling zou worden. Ook René Mijnders wist dat. De technisch directeur stelde dat de resultaten vandaag weer enigszins in balans konden komen. Donderdag was, met andere woorden, decision-day. Ook al was het in een aantal velden helemaal niet zo vanzelfsprekend dat de Nederlandse ploegen het zou redden.
De eerste die het spits af mocht bijten was Roel Braas. De skiffeur van Okeanos moest in zijn wedstrijd een plaats in de C-finale afdwingen. Aan die opdracht voldeed Braas met relatief gemak. Gecontroleerd stoomde hij in het tweede deel van de race naar voren om uiteindelijk als tweede te finishen achter de toch niet geheel talentloze roeier Duncan Free. De manier waarop Braas won in een kalme tempo 29 liet zien dat de roeier niet bij de pakken neer was gaan zitten na zijn herkansing. Sterker nog, Braas kan in de C-finale nog best wel eens met de winst weglopen als hij het eerste deel van de race wat meer blufpoker gaat spelen.
De eerste deel van de race was ook onderwerp van het meest bijzondere voorval deze donderdag. Skiffeur Mahe Drysdale kwam bij de start in een boot zonder de benodigde stickers. Vreemd genoeg had Drysdale in de voorwedstrijd ook al geen stickers, maar was het toen niet opgemerkt door de controlcommissie van het WK. Nadat de Nieuw-Zeelander een waarschuwing had gekregen en de bekende ‘Worldrowing’ en ‘NZL’ op zijn zwarte boot waren bevestigd startte de wedstrijd als normaal weg. Na een haal of tien liet Drysdale lopen toen hij merkte dat een van de stickers losliet en zijn skiff daardoor vol begon te lopen met opspattend water. De kamprechter besloot omwille van dit technische mankement de wedstrijd opnieuw te starten. Dat pakte goed uit voor Drysdale. In een mooie race wist hij de te kloppen man, de Tsjech Ondrej Synek, voor te blijven. Overigens diende geen enkele skiffeur protest in tegen de gang van zaken.
De eerste 500 meter was ook punt waar de lichte vier-zonder met Tim Heijbrock, Roeland Lievens, Vincent Muda en Tycho Muda tegen een achterstand aanliep. Ik had een halve mishaal in de start, zei Vincent Muda, daarmee verklarend waarom de vier als enige ploeg wat achterbleef in het eerste kwart. Door de moordende concurrentie in het veld duurde het lang voordat die achterstand goed was gemaakt. De Nederlandse roeiers schoven centimeter voor centimeter naar voren om in het laatste stadium van de wedstrijd de beslissing te forceren. Even leek het er zelfs op alsof de Hollanders met de eerste plek in de halve finale zouden gaan weglopen, maar het eindschot van de Chinese vier was net iets beter. Het verschil met de nummer drie (Australië) was toen al groot genoeg. De vreugdekreten van de Nederlandse roeiers toen ze finish passeerden lieten zien dat de tweede plaats niet vanzelfsprekend was geweest. De top in de LM4- bestaat uit een achttal ploegen die allemaal aanspraak kunnen maken op de titel. Met een betere start liggen we vooraan, beloofde Vincent Muda. Op dat moment is werkelijk alles mogelijk.
Coach John Faulkner, die de race vanaf de kant gevolgd had, was volgens eigen zeggen een jaar of tien ouder geworden en drie kilo afgevallen. Naast de geboren Engelsman stond een beteuterd kijkende Morten Jørgensen. De vaste slagman van de Deense licht vier-zonder, en de enige in de ploeg die goud won op de Olympische Spelen van Beijing, zat met een blessure op de kant in plaats van in de boot. Zijn vervanger, Martin Kristensen, kon niet voorkomen dat de nummer twee van vorig jaar in de B-finale moet strijden om de plaatsen zeven tot en met twaalf. Faulkner coachte in het verleden in Denemarken en sloeg om die reden een arm om zijn voormalige protegee Jørgensen. De glimlach was echter niet van zijn gezicht te krijgen.
Ook voor Susannah Chayes was het zenuwen lijden tot de damesacht hun race moest varen. In de voorwedstrijden was de ploeg van slagvrouwe Femke Dekker nog niet overtuigend genoeg. De tijd van mooi roeien is voorbij, vond Chayes, ze moeten gewoon gaan rammen. Die opdracht werd dan ook uitgevoerd: de Nederlandse dames startten furieus. De andere vier ploegen, waarvan met name China en Nieuw-Zeeland het meest aandrongen, konden alleen maar een poging doen aan te haken. Dat de wedstrijd niet veel langer had moeten duren dan 2 kilometer was aan de laatste 100 meter wel te zien. De Hollandse vrouwen begonnen steeds meer te rammelen na de hele race in tempo 37 tegen de wind in te hebben gebuffeld. De voorsprong was inmiddels gemaakt. Het statement ook: de dames van Chayes kunnen prima roeien, maar als het moet gaan de benen eronder en de tandjes op elkaar.
Voorafgaand aan hun race had technisch directeur René Mijnders aangegeven dat hij van de dames niets anders verwachtte dan succes. Hun herkansing was inderdaad minder zwaar dan die van de Holland Acht. De mannen moesten het onder meer opnemen tegen het op papier zeer sterke Australië, het altijd gevaarlijke China en de steeds beter wordende Poolse acht. De Polen zijn wisselvallig. Maar als ze goed roeien, dan gaat het ook verschrikkelijk hard, zei Mijnders. De Polen waren in de tweede kilometer echter nergens te bekennen. De Chinese ploeg bleef tot het laatste moment knokken om een ticket naar de finale. Waar het dubbeltje in de eerste drie dagen van het WK elke keer de verkeerde kant op viel, was het nu een keer de Nederlandse leeuw die triomfantelijk mocht brullen. En dat zal het komende weekend hopelijk niet veranderen.
Roei.tv:
