De wind trok flink aan gistermiddag toen het derde en laatste blok van de Skiffhead van start ging. Een contrast met de ochtend. Recordwinnaar Frans Göbel legde het in dat blok af tegen concurrent Hans-Marten Hazelbag. s Middags fietste de oude meester een dag eerder nog winnaar van de Tweehead samen met de voormalige Duitse toproeier Peter-Michael Kolbe mee met de op de Amstel aanwezige top van het Nederlandse mannenroeien. Eén blik op het roeien van Roel Braas was genoeg. Die gaat winnen, mompelde Göbel. Om er vervolgens aan toe te voegen: Zeker als iedereen uit de bocht vliegt. Tjongejonge. Zelfs mijn zoon. Die moet het hier nu toch al wel kennen, lijkt me. Veel concurrentie had Braas overigens niet. Tim Heijbrock, de winnaar van vorig jaar, was er niet, en Jaap Schouten was wel in Amsterdam, maar fietste mee om dezen en genen aan te moedigen. Op die manier kreeg de zestigste editie van de Skiffhead niet de allure die de wedstrijd verdient.
Aan de oevers van de Amstel was Göbel niet de enige die meefietste en commentaar gaf. De hoogzwangere Marit van Eupen, meervoudig winnares van de wedstrijd, fietste met een frons op het voorhoofd van roeister naar roeister. Ze vliegen allemaal uit de bocht! Ook die roeisters van Skøll, die roeien hier toch dagelijks? Haar man, Josy Verdonkschot, stond er ook van te kijken. Oud-Olympiër Dirk Lippits – die meefietste met de verrassende nummer twee bij de mannen, Youri Vaes (Thêta) – was vooral teleurgesteld vanwege het kleine aantal toppers dat meedeed. Een en ander heeft wellicht te maken met de sparsessie die een dag eerder op de Bosbaan werd gehouden onder de Nederlandse dames-selectie, en de Varsity volgende week.
Voor Braas speelt die laatste wedstrijd geen rol, aangezien hij vanwege de regels niet in aanmerking komt voor een plekje in de Oude Vier. De roeier van Okeanos, die met 28:58.93 de snelste skiffeur op de Amstel was en daarom de Telegraafbeker uitgereikt kreeg, was vooraf al redelijk zelfverzekerd over het eindresultaat. Zijn enige tegenstander van formaat, Stefano Basalini, was een minimale onzekere factor. De voormalige wereldkampioen lichte skiff uit Italië bleek echter niet opgewassen tegen de bochten op de rivier en finishte uiteindelijk ruim veertig seconden achter Braas als vierde. Achteraf gezien was de race van Braas dus een makkelijke. Het oogde bij vlagen ook alsof de roeier van Okeanos onderweg al wist dat het niet nodig was om hard door te trekken. Toch heb ik flink doorgeroeid. Die plotseling opgekomen wind maakte het niet makkelijker.
Braas is gegroeid als skiffeur. De afgelopen twee jaar zo geeft hij ook zelf ruiterlijk toe was hij niet de meest technisch begaafde roeier. Hij moest het vooral hebben van zijn vermogen. Ik denk dat het ook goed is om de Skiffhead te starten. Ik was altijd meer van de twee kilometer, gewoon lekker rechtdoor, maar ik vind het nu eigenlijk ook wel leuk om dit soort wedstrijden te roeien. Behendig worden in de skiff, dat lijkt met andere woorden het doel dat Braas zichzelf heeft gesteld. In de wereld van de skiff is iedereen namelijk groot en sterk, maar gaat het erom dat je in dat ranke bootje zo efficiënt en handig bent dat je op dat punt je concurrenten aftroeft. De roeier van Okeanos keek naar eigen zeggen uit naar het starten van de Silver Skiff in Turijn: 11 kilometer hard roeien op een rivier met een keerboei halverwege.
Waar de winst van Braas verwacht was, bleek het bij de dames een stuk spannender. De organisatie had vooraf een mooi veld beloofd, maar Femke Dekker (Nereus) moest bij gebrek aan fitheid afhaken en ook de internationale troef, wereldrecordhoudster lichte dames Ursula Grobler James, reisde niet af naar Amsterdam. Jacobine Veenhoven (Njord) leek daarom bij uitstek de persoon om de winst binnen te slepen. Na 7,5 kilometer bleek het echter haar verenigingsgenote Nicole Beukers te zijn die net als op de Hel van het Noorden de snelste bleek. Met marginale voorsprong, overigens, op lichtgewicht skiffeuze Rianne Sigmond (Skadi). Derde werd Anna Koopmans (Skøll) die een kleine vier seconden moest toegeven op de dames voor haar. Veenhoven finishte als vierde, maar won wel de DSA1x, aangezien haar concurrentes allemaal in andere velden waren gestart. Een beetje opzienbarend was het op die manier wel; de winnares van de DSA1x afgetroefd door de winnares van de LDSA1x (Sigmond) en de nummers 1 en 2 van de DO1x (Beukers en Koopmans).
Beukers toonde zich ontzettend verrast met de overwinning. Het is echt bizar! sprak de 19-jarige roeister uit Leiden. Het ging wel goed, maar zo goed? En het verschil is ook echt heel klein, één verkeerde bocht en je verliest zo een aantal seconden. Gelukkig gingen de bochten bij mij prima. De goedlachse Beukers, die aangaf nog steeds te stuiteren, hoopt dit jaar op een uitzending naar het WK onder 23. Met de winst op de Hel van het Noorden en de Skiffhead heeft de Leidse in ieder geval haar visitekaartje afgegeven aan de roeibond. De hoge heren op de kant waren dan ook over haar te spreken. Josy Verdonkschot, die achteraf als vanouds op eloquente wijze oreerde over verschillen in techniek en de tussentijden van de toproeiers, was positief over de jonge roeister van Njord. En ook bondscoach development Coen Eggenkamp was dat. Over drie weken, op het NK kleine nummers, zal Beukers haar goede vorm nogmaals moeten laten blijken.
Voor meer uitslagen, kijk op de website van de Skiffhead.
