In het september nummer van het blad Roeien een artikel van Coen Eggenkamp, met foto’s van Sybrand Treffers, over de resultaten van de wereldkampioenschappen in Milaan. Op de WK roeien in Milaan viel een bittere pil te verwerken voor de Nederlandse equipe. Na een uitstekend toernooi in Luzern vielen bijna alle ploegen een maand later door de mand met zeer tegenvallende resultaten. Olympische kwalificatie werd in vele nummers misgelopen en enkele ploegen werden zelfs naar C- of D-finales verwezen. Uitzondering waren de zilveren medailles voor de niet-olympische vrouwen vier-zonder en lichte vrouwen dubbelvier. Spectaculair echter was het zilveren resultaat van de olympische lichte vier-zonder.
WK roeien in Milaan zeer teleurstellend
| Slechts drie olympische startbewijzen
Door de tegenvallende resultaten op de WK roeien in Milaan hebben zich momenteel slechts drie boten gekwalificeerd voor de Spelen in Athene. Alleen de mannen skiff, de lichte vrouwen dubbeltwee en de lichte mannen vier-zonder wisten zich te plaatsen voor het belangrijkste sportevenement van de wereld. De enige kans om nog meer boten naar Athene te laten gaan, is het olympisch kwalificatietoernooi in Luzern volgend jaar juni, voorafgaand aan het reguliere toernooi aldaar. |
Mannen skiff
Dirk Lippits riep het hele jaar door de WK als echte piek te zien. Vele ogen waren dan ook hem gericht om te kijken of het hem zou lukken een finaleplaats af te dwingen. Vanwege het voorspelbare lotingsysteem was het duidelijk dat het de eerste wedstrijd zou moeten gebeuren: Winnen van de Zwitser André Vornaburg, die in Luzern nog finale roeide; dan zou een relatief makkelijke halve finale erin zitten. Tot de 1500 meter wist de Thêtaan bij te blijven, waarna een versnelling van de Zwitser hem te veel bleek. In de halve finale bleken inderdaad de hoger ingeschatte tegenstanders hem te snel af en restte de B-finale voor onze skiffeur. Nog een zeer relevante race, want zou Lippits bij de eerste drie eindigen, dan zou een startbewijs van het NOC*NSF voor de Spelen in Athene een feit zijn. Na een goede race bleek hij vlak voor de finish toch nog in de problemen te komen door een aantal mishalen. Op de streep hield hij echter 0,16 sec. over op de aanstormende Italiaan Ragazzi, waardoor een derde plaats én olympische kwalificatie behaald waren. Dit was echter duidelijk niet het resultaat wat de door DSM gesponsorde skiffeur na zijn vijfde plaats vorig jaar voor ogen had: “Ik weet niet precies wat er mis was, maar ik ben het hele jaar niet goed genoeg. Ik denk dat de hitte in München een van de oorzaken is van het falen hier. Niet voor niets doen bijna alle Nederlanders het slecht. Doordat we geen ?air-conditioning? in ons hotel hadden. slaap je toch minder. Je zet het raam open voor afkoeling, maar dan word je wel weer eerder wakker. En dat iedere dag. Als je dat bij elkaar optelt kan je erg moe worden.” De A-finale leverde in ieder geval ook een interessant gevecht op. De favoriete Duitser Marcel Hacker opende duidelijk veel te snel en moest zijn snelle start uiteindelijk in de laatste 250 meter bekopen. Zeer verrassend ging de Noor Olaf Tufte, net als in 2001, er met het goud van door en kreeg Hacker het zilver omgehangen.
Vrouwen skiff
Nederland had geen afgevaardigde in deze bootklasse. Wel was er een interessant gevecht voor de medailles voorspeld tussen de Wit-Russische olympisch kampioen Ekaterina Karsten, wereldkampioen Rumyana Neykova en de Duitse Katrin Rutschow-Stomporowski, die het hele jaar dit veld dicteert. De Bulgaarse Neykova, die wegens gezondheidsproblemen dit jaar enkele wedstrijden vroegtijdig beëindigd had, was echter in Milaan weer een klasse apart en won met voorsprong goud. Zilver was er voor Rutschow, brons voor Karsten.
Mannen twee-zonder
Hier kwamen voor Nederland de reserves van de ‘Groningen-Acht’ uit. Merwijn Ligtenberg en Bert Westerveld hadden zich via een ‘time-trial’ op het trainingskamp in München alsnog gekwalificeerd voor een startbewijs. Voor de top kwamen ze echter (nog) duidelijk te kort en een 20ste plaats viel hen ten deel. De A-finale was wederom een prachtig gevecht. De ongenaakbare geachte Britten Pinsent en Cracknell moesten hun meerdere erkennen in maar liefst drie boten. De eveneens zeer ervaren Ginn en Tomkins (Australië) wonnen met voorsprong goud, de Kroatische broertjes Skelin pakten het zilver en het brons ging naar Zuid-Afrika.
Mannen dubbeltwee
Gijs Vermeulen en Matthijs Vellenga waren uitgeselecteerd voor de dubbelvier. Na een prachtige vierde plek op de World Cup in Milaan, volgde een teleurstellende twaalfde positie in Luzern. Ook het trainingskamp in München bracht niet wat het moest brengen. Een zieke Vellenga en geen snelle tijden. Op de WK werd het echter nog erger. Via een tegenzittende loting kon zelfs niet eens een plaats bij de beste achttien boten worden afgedwongen. De winst in de D-finale was dan ook niet eens een schrale troost. Uiteraard werd ook hier naar oorzaken gezocht, maar bleef het bij gissen: “Tja, misschien niet goed genoeg met voeding omgegaan. De lichte ploegen doen het wél goed, die letten sowieso al goed op wat ze binnen krijgen. En met die hitte in München hebben er we misschien niet goed voor gezorgd om de juiste dingen binnen te krijgen zoals voldoende mineralen”, aldus een zwaar teleurgestelde Vermeulen. Dat technisch roeien ook lonend kan zijn, bewees de goed roeiende twee van Frankrijk. Hardy en Vieilledant grepen naar de wereldtitel.
Vrouwen dubbeltwee en dubbelvier
Ook hier kreeg de equipe een grote teleurstelling te verwerken. Met twee boten in de zware dames scull sectie (dubbeltwee en dubbelvier) werd gemikt op twee startbewijzen voor de Olympische Spelen. Helaas kwamen beide boten hiervoor te kort. Was de dubbeltwee met hun negende plaats in Luzern nog dichtbij kwalificatie, in Milaan kwam ze er niet aan te pas. Zowel in de halve finale als in de B-finale roeiden Femke Dekker en Froukje Wegman van start af aan helemaal achter in het veld. De Nieuw-Zeelandse zusjes Evers-Swindell lukte het om hun wereldtitel te verdedigen, terwijl de tegenstand dit jaar met de Duitse Boron en Oppelt (zilver) wel sterker was. Via een gunstige loting lukte het de dubbelvier bijna in de finale te komen. De Skollies Melina Bus, Nienke Hommes, Marlies Smulders en Hurnet Dekkers kwamen echter één seconde te kort en moesten in de B-finale op afstand genoegen nemen met een derde stek. Ook hier geen olympische kwalificatie. Daar moest de boot zevende voor worden.
Lichte vrouwen dubbeltwee
Na de winst van de World Cup waren de verwachtingen hooggespannen voor Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk. Coach Josy Verdonkschot plande nog een hoogtestage nabij Luzern en ook in München liepen de voorbereidingen voorspoedig. Een matige halve finale bleek echter noodlottig te zijn. Via een derde plaats kwalificeerde de twee zich voor de eindstrijd, waardoor een nadelige baan zes werd geloot voor de finale. “Vlak voor onze finale veranderde de wind ineens naar schuin tegen. We geloofden wel heilig in het feit dat we een medaille konden winnen. Maar met deze omstandigheden was het onmogelijk”, verklaarde Verdonkschot de zesde en laatste positie. “Ik kan echt niet bedenken wat we verkeerd hebben gedaan. Dit was echt buiten onze macht. Het enige is dat we de halve finale harder hadden door moeten roeien, dan hadden we een andere baan gehad, maar dat weet je niet van tevoren”, vult Van Eupen haar coach en partner aan. “Ik kan niet anders zeggen dat het heel onverdiend is en dat we nu maar moeten hopen dat we volgend jaar wat meer geluk hebben”, eindigt Verdonkschot de discussie. Goud ging nu naar de Duitse Draeger en Blasberg, terwijl Australië vlak voor Roemenië het zilver pakte.
Lichte mannen vier-zonder
Grote opsteker op dit tegenvallende WK was de prestatie van de lichte mannen van Susannah Chayes. Het samenvoegen van de dubbeltwee van Gerard van der Linden en Ivo Snijders met de twee-zonder Joeri de Groot en Karel Dormans bleek een zilveren greep. Vanuit het trainingskamp kwamen al verheugende berichten over snelle tijden en gemaakte progressie. In het toernooi ontwikkelden de lichtgewichten zich als echte racers. Na een voorzichtige start die tot een vierde plaats halverwege leidde, werd het tweede deel in één lange sprint geroeid. Eerst moesten de Ieren eraan geloven, vervolgens de thuisroeiende Italianen. Alleen aan de Deense wereldrecordhouders moest voorrang worden verleend. De ontlading en vreugde was groot na een jaar van hard trainen en harde selecties. Maar Chayes was meteen waakzaam: “Natuurlijk prachtig, maar nu moeten we niet vergeten hoe we hier gekomen zijn, met het hele jaar hard trainen en pittige selecties. Nu moeten we niet rustig achterover gaan zitten en denken dat we er zijn. Nee hoor, we gaan gewoon door op dezelfde manier.” Ook Van der Linden had een duidelijke verklaring voor het feit dat zij wül hard gingen en andere ploegen niet: “Als je kijkt naar wie het hele jaar het meest serieus zijn bezig geweest, zijn dat Marit en Kirsten en wij. Voor ons waren de testen van de fysioloog Jan Olbrecht heel belangrijk en daarbij hebben we heel braaf de schema’s van de aangestelde krachttrainer Jim McCarthy gevolgd. Volgens mij heeft dat veel gescheeld.”
Mannen dubbelvier
Echt mis ging het bij het vlaggenschip en de medaillekandidaat bij uitstek, de mannen dubbelvier. Na medailles op de World Cups waren de verwachtingen wederom hoog gespannen voor Gerritjan Eggenkamp, Geert Cirkel, Diederik Simon en Michiel Bartman. Weliswaar was het trainingskamp door enige blessures niet perfect verlopen, maar dat bleek in voorgaande jaren ook niet een al te groot probleem te zijn. Vanaf de eerste race ging het echter al niet goed. De halve finale werd op slechts 0,06 sec. gehaald, maar gehoopt werd op een groei in het toernooi, iets wat voor deze ploeg niet ongebruikelijk is. Helaas bleek die hoop ongegrond. Dat de ploeg het aan enige macht ontbrak was duidelijk te zien in de B-finale. Op de tweede plaats kwam de boot halverwege door om vervolgens in enkele honderden meters naar de zesde en laatste plaats af te zakken. “We hadden alles mogen worden behalve twaalfde!” riep Simon na afloop, doelend op de misgelopen olympische kwalificatie, waarvoor ze elfde dienden te worden. Uiteraard werd ook hier naar oorzaken gezocht. Zowel Simon als Eggenkamp beweren dat de basis niet goed genoeg was: “Op de World Cups hebben we gewoon twee hele goede races geroeid met snel weer. Nu het even minder gaat en we trager weer hebben, zakt het ineens helemaal in. Eigenlijk waren we het hele jaar al niet écht goed. We zijn een paar keer goed weggekomen.” “En als het dan wat minder gaat kelder je meteen een enorm aantal plaatsen”, aldus Eggenkamp. Bartman legde het bij teveel onrust in het hoofd: “De afstelling die steeds niet goed was, een nare blessure op een verkeerd moment, vermoeidheid en onzekerheid.” Drama voor de ervaren Bartman en Simon: “Zo laag ben ik nog nooit geëindigd”, aldus eerstgenoemde. “Zelfs op mijn eerste WK in ?95 toen ik derdejaarsroeier was, deed ik het beter. Toen kwalificeerde ik me met een achtste plek in de twee-zonder zelfs voor de Spelen!” laat Simon met een ironische lach weten.
Mannen acht
De ‘Groningen-Acht’ was na hun enorm knappe prestatie in Luzern (vierde) vol verwachting naar Milaan afgereisd. Na een aardige tweede kilometer en een tweede plek in de voorwedstrijd leek het erop dat ook op de WK welliacht een finaleplaats erin zou moeten zitten. Het ging echter helemaal mis in de herkansingsrace voor de halve finale; een wedstrijd die ze normaal gesproken makkelijk door hadden moeten kunnen komen. In een totaal ander ritme dan normaal kwamen ze op een vierde plek binnen en werd plaatsing misgelopen. Coach Mark Emke wist niet wat hem overkwam: “Zo langzaam hebben ze nog nooit geroeid. Er was duidelijk iets totaal mis. Ik denk dat er door onervarenheid een verkeerde focus is gelegd. Roeiers zaten anders te roeien dan normaal. Maar aan de andere kant moeten we niet vergeten dat het al heel bijzonder is dat we hier zijn. Hier heeft ook iedereen weer wat van geleerd.” De winst in de C-finale was uiteindelijk een schrale troost. De A-finale stond licht in het teken van baanvoordeel, waar de Engelse acht van kon profiteren door een bronzen plak te pakken. Goud voor de erg ver doorvallende Canadezen en zilver voor Amerika.
Vrouwen vier-zonder
Voor de zilveren vier uit Luzern was het een speciaal toernooi. Onverwacht bleken maar vijf landen zich voor dit nummer te hebben opgegeven. Hun toernooi zou slechts uit één race bestaan, niet iets wat je van je eerste WK voorstelt. Voor drie (Sarah Siegelaar, Laura Posthuma en Annemarieke van Rumpt) van de vier roeisters was dit namelijk hun eerste mondiale titeltoernooi. Slechts Helen Tanger deed in 2001 ook mee aan een WK. Ondanks dat het vrij lastig was de spanning zo lang hoog te houden, deden de vrouwen het bijzonder goed. Na een matige start wisten ze de hele race als een versnelling te varen. In de laatste 500 meter schoven ze langs de Duitsers en kwamen ze zelfs nog dichtbij de gouden Amerikanen. Zilver het prachtige resultaat, dat wat belooft voor de toekomst.
Lichte mannen twee-zonder
De reserves voor de lichte vier waren Jeroen Spaans en Alwin Snijders. Laatstgenoemde kampte bijna het hele seizoen met een hardnekkige ribblessure, waardoor hij pas laat in vorm wist te zijn. Op de WK ontwikkelde de twee zich sterk en wist via spannende races de finale te halen. Hierin probeerde ze het goed door hard weg te starten en lang binnen het bereik van een medaille te liggen. Helaas bleken de Amerikanen net te sterk en werd het brons in de laatste 500 meter afgenomen. Desondanks een prima resultaat waar de roeiers dan ook zeer tevreden mee waren: “Nu hoop ik dat we door kunnen met deze twee. Dan kunnen we ons mooi ten doel stellen volgend jaar wereldkampioen te worden in de twee. En als één van ons dan een kans krijgt om in de vier te komen, dan moet ?ie die dan zeker aangrijpen. Dat is de kans die je loopt als reserve”, waren de realistische woorden van Spaans.
Lichte dames dubbelvier
Ook een zilveren plak voor de lichte dames dubbelvier, waar de boot zo langzamerhand patent op heeft. De ploeg had ten opzichte van vorig jaar twee wijzigingen ondergaan. Mariël Pikkemaat en Judith van Os waren bleven zitten en de sterke Daniëlle Broekhuizen en het jonge talent Anne van Drumpt waren bij de ploeg gekomen. Ook wereldkampioen Australië had wat wijzigingen, maar al snel bleek dat dat niet de belangrijkste tegenstander was. China had namelijk door een ingewikkeld provincie-selectie-stelsel hun succesvolle lichte bronzen dubbeltwee uit Luzern ineens in de niet-olympische dubbelvier geplaatst. Dat de ploeg hiermee aan snelheid won, was duidelijk. China won met voorsprong goud, terwijl de Nederlanders wel knap de Australische wereldrecordhouders voor bleef.
Lichte mannen dubbelvier
Helaas kon deze ploeg geen vervolg geven aan de bronzen medaille van vorig jaar. Net als in Luzern kwamen Wolter Blankert, Marten Bosma, Dylan van der Linde en Tristan Kramers net wat snelheid te kort. Eigenlijk kwam de ploeg in de finale pas op gang toen de medailles al verdeeld waren. Mede door een ongunstige baan zat er niet meer in dan een vierde positie, ver van de podiumplaatsen.
Verder in het septembernummer van het blad Roeien:
- Kort Nieuws: Een bericht over de brand van roeivereniging Ossa in Heerugowaard waardoor de gehele botenloods vernietigd is. Ook ruimte voor de succesvolle oversteek in een sloep van de roeiploeg van hogeschool INHOLLAND over de Noordzee.
- IJsbrand Haagsma, bestuurslid van de KNRB, beschrijft het FISA Congres in Milaan. Gesproken werd over de uitzonderlijke weersomstandigheden op de olympische baan van Athene tijdens de Junioren WK. Daarbij wordt ook gemeld dat de WK van 2007 in München zal plaatsvinden, ten koste van het Franse Aiguebelette.
- Een prachtig verslag over het zilver dat de aangepaste roeiers behaalden in de mixed vier-met-stuurman op de WK door coach Jeanne Stockmann. A
- lle uitslagen van de WK roeien in Milaan.
- Coach Arnout Emke beschrijft de Junioren WK, met de prachtige gouden medaille voor Merel Steinweg en Ellen Maas in de meisjes twee-zonder. Verder natuurlijk aandacht voor de olympische baan van Athene in een stuk van Chris van Winden, die tevens reeds een Oranjecamping heeft geregeld. Mooie foto’s van Sybrand Treffers illustreren het verhaal.
- Bij de ‘Coupe de la Jeunesse’ werd twee maal goud behaald door Meindert Klem en Jacques Huppes in de jongens dubbeltwee. Ook de andere behaalde posities worden behandeld door Peter van der Sterren.
- In een eigen stuk beschrijft Rogier Blink hoe hij verrassend naar een bronzen medaille roeide op de World Under 23 Regatta in Belgrado. Ook haalt hij de prestaties van de andere ploegen aan.
- In de rubriek ‘Atleten en Kamprechters’ schrijft Koos Bauman over de eisen die op internationale toernooien aan kleding van atleten worden gesteld. Dit naar aanleiding van het roeien van de Argo-lichte twee op de World Cup in Luzern in hun eigen groene outfit, in plaats van een oranje-pakje. Ook aandacht voor het feit dat diezelfde twee in Luzern met zeven ploegen in de finale roeiden en hoe dat mogelijk was.
- In de succesrubriek ‘Media’ is een stukje in het dagblad ‘Trouw’ zeker het lezen waard. Dirk Lippits haalt met prachtig illustrerende quotes aan waarom hij in de skiff zit en niet in de dubbelvier wil.
- Twee pagina’s vol met informatie over het lustrum vierende Beatrix in Eindhoven van de hand van Martijn Groenendijk. Met een kader over de ’tilhulp’, wat ouderen helpt hun boot in het water te leggen.
- In ‘Wetenschap en Techniek’ behandelt David Heineman de aspecten van een mentale voorbereiding op een wedstrijd. Leidt een goede voorbereiding tot een betere prestatie, of maakt het helemaal niets uit?
- ‘Ingelijst’ heeft weer een prachtige foto, waar Jeroen van Renesse een mooi verhaal bij bedacht heeft. Piet Stoon leverde een verslag in van een tocht voor gehandicapten, die jaarlijks wordt georganiseerd bij de Dordtsche. E
- en mooie foto met onderschrift over de onlangs gehouden Erasmus Sprints in Rotterdam.
- Een treffende ‘In Memoriam’ over de overleden erevoorzitter van Nereus, Willy Bloemendal, geschreven door oud-toproeier Ruud Stokvis.
‘Roeien’ bestaat sinds 1939 en is een onafhankelijk orgaan van de KNRB met een eigen redactie. De redactie bestaat momenteel uit zes leden en wordt tevens gesteund door een groot aantal vaste medewerkers. Het blad komt maandelijks uit, behalve in de maanden februari en maart, wanneer er een gecombineerd nummer in de bus valt. De januarieditie staat beter bekend als de evenementennummer. Hierin alle informatie over de KNRB en haar aangesloten verenigingen met alle belangrijke adressen. De jaarprogramma’s voor de nationale selecties staan hier vermeld en ook informatie over alle evenementen (wedstrijden, tochten, cursussen) van het jaar. De andere edities zijn allen journalistieke uitgaven over de roeisport.
Het maandelijkse magazine geeft aan alle facetten van de roeisport aandacht. Zowel het toproeien krijgt aandacht, maar ook wordt er gelet op het studentenroeien, veteranenroeien, toertochten, zeeroeien en het verenigingsleven. Daarnaast ook veelvuldig aandacht voor verhalen over medische zaken, techniek en materiaal. Een mix van interviews, sfeerverhalen en achtergronden uit de roeierij. Kortom voor elke roeier in Nederland interessant en onmisbaar! Voor meer informatie: mail naar [e-mailadres verwijderd]. Abonnementsinformatie is te verkrijgen bij [e-mailadres verwijderd]
