De Australische sportwereld is in alle staten nu een commissie heeft onthuld dat dopinggebruik in het land veelvuldig voorkomt. De onderzoekers van de Australian Crime Commission (ACC), die twaalf maanden lang nauwlettend rondspeurden, concludeerden dat er op grootschalige wijze gebruik wordt gemaakt van doping, op professioneel en amateurniveau. Atleten, technische staf, medici en sportwetenschappers hebben zich ingelaten met verboden middelen in alle takken van Australische sport. Misschien ook wel binnen het roeien.
Het rapport is als een dreun aangekomen in het sportgekke Australië, waar iedereen prat gaat op schoon presteren en hard werken. De COMPSS, een coalitie van professionele sportbonden, heeft al aangegeven dat haar leden actie zullen ondernemen. Hoewel de voetbalbond en de cricketbond te kennen gegeven dat het onthullende rapport geen specifieke gevallen uit hun sport noemt haasten de voetbal- en cricketbobo’s zich ook te zeggen dat ze uiterst oplettend zullen moeten blijven om misstappen te voorkomen. De Australische roeibond, die niet onderdeel is van COMPSS, heeft nog niet officieel gereageerd op de uitkomst van ‘Project Aperio’ maar komt wellicht nog met een reactie een dezer dagen.
De timing van het rapport komt hoe dan ook op een vervelend moment. Eind volgende maand organiseert de Australische roeibond het grootste roei-evenement in het land sinds de Olympische roeitoernooi van Sydney in 2000. De Sydney International Rowing Regatta, die naast de eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen 2013 ook bestaat uit de nationale schoolroeikampioenschappen én de King’s and Queen’s Interstate Regatta voor deelstaatploegen, moet een groot roeifeest worden met duizenden toeschouwers op de kant. Maar voor hetzelfde geld hebben de sportgekke Australiërs nu de onthullingen in het dopingrapport hun buik vol van topsport en blijven ze nu eind maart liever thuis.
Buurland Nieuw-Zeeland heeft naar aanleiding van het rapport ook vragen gesteld, maar volgens chef de mission en oud-olympisch kampioen Rob Waddell is er in dat land geen vuiltje aan de lucht. “Ik kan eerlijk zeggen dat ik nog nooit iets ben tegengekomen dat ook maar in de verste verte suggereert dat we in Nieuw-Zeeland te maken hebben met systematische dopingprogramma’s”, zegt Waddell. “Er is altijd een kans dat individuen iets proberen, maar een systeem met de omvang en schaal als in Australië hebben we hier niet. Dat weet ik honderd procent zeker.”
De hoopvolle woorden van Waddell ten spijt wakkeren de vele dopingbekentenissen in het wielrennen en de recente ontwikkelingen in Australië de discussie over doping in de roeisport wel weer aan. Het aantal positieve dopingtests binnen het roeien is de afgelopen jaren weliswaar op één hand te tellen – de Braziliaanse Kissya Cataldo was in Londen de enige roeiende zondaar – maar dat neemt niet weg dat er geen dingen gebeuren die het daglicht niet mogen verdragen.
