Regen van wereldrecords brengt weinig direct succes

Eigenlijk had niemand het door. Slechts een handvol mensen zag aan de tijd van de Poolse dames dubbeltwee dat het weer in Luzern opeens bijzonder gunstig was geworden. De verrassing was daarom groot toen de Britse mannen vier-zonder opeens een nieuw wereldrecord roeide. De 5:37.84 van de Triggs Hodge, James, Reed en Gregory bleek het begin van een indrukwekkende serie toptijden. Los van de vier-zonder werden ook in de lichte dames dubbeltwee, de dames dubbelvier, de mannen dubbelvier, de damesacht en de mannenacht nieuwe wereldrecords geroeid. Het enige jammerlijke was dat Nederland nauwelijks een rol van betekenis speelde in dit feest.

De enige twee ploegen die zich direct voor de halve volgende fase van het toernooi wisten te plaatsen waren de lichte twee-zonder met Arnoud Greidanus en Joris Pijs, en de zware twee-zonder met Meindert Klem en Nanne Sluis. De lichte twee voer een sterke wedstrijd en kwam als eerste over de streep, ruim voor Denemarken en Australië. De zware twee-zonder kon de laatste vijfhonderd meter gas terug nemen: de derde plaats in de voorwedstrijd was voor hen voldoende om door te gaan richting de halve finales. Italië won de wedstrijd, de eerste Griekse boot met de broertjes Gkountoulas werd tweede, en Klem en Sluis volgden zo’n tien seconden daarachter, rustig peddelend.

De andere ploegen konden minder overtuigen. Het nieuwe oranje schuitje van de Holland Acht bracht bijvoorbeeld niet echt het gewenste eindresultaat. Volgens Rogier Blink schoot de boot weliswaar veel beter uit de startblokken en pakten de Nederlanders meteen een meter op de concurrentie, maar in de tweede kilometer verloor de Holland Acht de aansluiting met Australië en Duitsland. “We hebben gewoon te weinig gebruik gemaakt van het weer,” vond Sjoerd Hamburger. “Met deze wind moet je niet de hele tijd blijven vechten, maar de boot laten lopen. Het laatste gedeelte was gewoon slordig, daar roeien we teveel individueel en niet als ploeg. Dat kan nog veel beter.”

Maar echt negatief gestemd waren de roeiers niet. Het was nog niet goed, dat zeker, maar Blink en Hamburger stonden geenszins hard te balen. Het was gewoon niet gelukt en tijdens de herkansing van morgen en tijdens de finale zondag moet het beter. Die gortdroge conclusie was eigenlijk de enige die getrokken werd door de roeiers. De blik moet kennelijk vooruit. Dat is weliswaar een verstandige manier van denken, maar het verschil met de concurrentie was flink. Daar overheen stappen is ietwat makkelijk, zeker aangezien de concurrentie er niet malser op is geworden. De Canadese acht was in de andere voorwedstrijd indrukwekkend goed en roeide bovendien een nieuw wereldrecord van 5:19.35.

Ook de damesacht bleef vrij nuchter, hoewel de ploeg een bootlengte verloor op Canada en flink moest vechten om Australië voor te blijven. “Ik denk dat we er wel in geslaagd zijn om onze opdracht uit te voeren,” zei Carline Bouw. “We moesten onze rug goed gebruiken en ons niet te veel laten beïnvloeden door onze tegenstanders. Er zijn nog wat kleine technische dingetjes die we kunnen verbeteren.” Olivia van Rooijen, die een aantal dagen geleden nog bezig was de twee-zonder voor de Olympische Spelen te kwalificeren, voegde daaraan toe dat de start wat rommelig was. “Ik liet me daardoor verrassen, en het was wat rommelig. Na 750 meter ging het pas lekker.”

Haar ploeggenote Jacobine Veenhoven was het daar mee eens. “Het kan gewoon nog veel beter,” concludeerde de boegroeister van de vrouwenacht. “We kunnen nog harder, ik wil nog harder, en dat zit er ook gewoon in. Ik heb geen moment gedacht dat we er niet meer uit konden halen.” De vrouwenacht zal ook harder moeten. Hoewel de ploeg in Luzern nog niet per se moet winnen van de concurrentie – het gaat immers om de olympische titel – zou het niet verkeerd zijn om nu al een keer met de rivalen af te rekenen. Een spreekwoordelijke tik uitdelen staat hoog op de wensenlijst, zo beaamde eigenlijk iedereen.

Maar goed, het is ook nog wat vroeg om conclusies te trekken over Luzern. Het varen van herkansingen is in zekere zin een ingecalculeerde bezigheid voor de Nederlandse roeiers geworden, en aangezien we daar ook vrij goed in zijn geworden – zo bewezen vanmiddag ook de mannen dubbeltwee (Robbers/Uittenbogaard) en de lichte twee-zonder (Bruschinski/Van den Ende) – zullen de dubbeltjes morgen ook wel de goede kant op vallen. Nu maar hopen dat het dan ook zulk snel weer is. Het zou stiekem best leuk zijn als er voor het eerst sinds 1999 weer een Nederlands wereldrecord in de boeken zou staan.