Je zou zeggen dat berichtgeving over roeien in de maanden december, januari en februari enigszins stil zou vallen. Een spreekwoordelijke winterslaap; het dichtvriezen van de roeimedia, die in de lente, wanneer de tulpen de grond uitschieten en het water weer is ontdooid, pas ontwaken. Net op tijd voor de eerste voorjaarsklassiekers. De Winterwedstrijden, de Heineken Roeivierkamp en de Head of the River Amstel. Niks is echter minder waar. Geholpen door de aankomende Olympische Spelen is de roeisport de laatste tijd veel in het nieuws. Het is bijna alsof de media weten dat roeien sinds 1988 elke edite van de Spelen een vinger in de pap heeft wanneer het op medailles aankomt. Daar moet je dus op inzetten. Want als Londen dan daadwerkelijk komt en de roeisport is succesvol, dan ben je in ieder geval op tijd begonnen met aandacht geven.
Veel regionale kranten besteden om die simpele reden aandacht aan de topsporters die uit hun omgeving komen. Sjoerd Hamburger doet zijn Friese roots bijvoorbeeld eer aan met zijn columns voor het Fries Dagblad (PDF — 13 december), Nanne Sluis werd geïnterviewd voor het magazine van de Hanze Hogeschool (PDF), Anne Schellekens schrijft online columns voor de nieuwswebsite van de stad Utrecht en Kaj Hendriks voor het Utrechtse universiteitsblad DUB. Om dan nog maar te zwijgen over de Grotere Media. Matthijs Vellenga wordt sinds een kleine week gevolgd door BNR Nieuwsradio in het kader van ‘Humberto’s Magnificent Seven‘.
Het levert stuk voor stuk mooie verhaaltjes op van de trainingskampen, het dagelijkse afzien en de vele kilometers die bij het leven als topsporter horen. Mooie reclame dus voor de roeisport. Wie weet zijn er studenten van twee meter hoog en honderd kilo aan spieren zwaar die de verhalen van Kaj lezen en denken: “Goh, roeien lijkt me eigenlijk best leuk. Misschien toch maar eens aankloppen bij Triton of Orca.” Of zit er een puber bij zijn ouders in de auto als de verhalen van Matthijs Vellenga voorbij komen op BNR Nieuwsradio. ‘Klinkt wel aardig’, denkt hij vanaf de achterbank. ‘Ik wil ook wel een beetje roeien in de Romeinse zon.’ Het kan zomaar verkeren.
Het enige jammerlijke aan de plotselinge media-aandacht is het opportunisme dat aan het hele verhaal kleeft. Het is geen structurele aandacht, maar ingegeven door een zekere sensatiezucht. Het is eigenlijk net als tijdens de WK Honkbal in Panama. Op z’n Mart Smeets: ‘we’ werden wereldkampioen, dus ‘we’ waren blij. Opeens een sloot met journalisten die coach Brian Farley en zijn honkballers op Schiphol opwachtte. Of de wereldtitel van surfer Dorian van Rijsselberge. Opeens weet iedereen wie hij is, want de olijke, relaxed overkomende plankzeiler was in Australië de beste van de wereld. Dus uitpakken met paginabrede foto van een door de lucht vliegende surfer naast een diepgaande analyse op de sportpagina.
En dat opportunisme komt in zekere zin dus ook voor als het aankomt op de roeiwereld. Het Nederlands kampioenschap indoorroeien moest het bijvoorbeeld stellen met een geestige beschrijving van oud-wielrenner Thijs Zonneveld. Voor droogroeien hadden weinig kranten aandacht. Dat was natuurlijk wel anders toen Tom Sauer, zoon van mediamagnaat Derk Sauer, midden op de Atlantische Oceaan omsloeg. Sauer is geen roeier van wereldformaat (verre van zelfs), doet mee aan wedstrijd die (helaas) weinig impact heeft in de internationale sportwereld, maar hij heeft toevallig een belangrijke vader. Dus NRC Handelsblad, de Volkskrant, de Telegraaf en NU.nl doken er bovenop. Natuurlijk, het helpt als je een tocht vol ontberingen noodgedwongen moet afbreken en vervolgens mee mag varen met een luxe cruiseschip. Als kapseizen op de Atlantische Oceaan niet zonder risico’s was zou je bijna vermoeden dat Sauer en zijn kompaan het samen hadden bekokstooft.
Eigenlijk zijn we zelf medeverantwoordelijk voor de zogenaamde stilte in de wintermaanden. Het roeiseizoen is afgelopen. Denken we. Dus gaan we in winterslaap. En dat terwijl er voldoende leuke dingen gebeuren binnen de roeisport. Najaarsklassiekers, ergometerwedstrijdjes, nationale roeidagen, nieuwe ontwikkelingen in de sport, zomerse berichten uit Zuid-Europa of uit het zuidelijk halfrond, talentenverkiezingen. Er gebeurt elke dag wel iets binnen de roeiwereld. Of het nu krankzinnig nieuws is dat een WK onder 23-medailliste een rechtzaak heeft gewonnen omdat ze niet meer fatsoenlijk op hakken kan lopen, of de kritiek van Australisch toproeier Drew Ginn op het selectieproces in zijn land. Om maar met een goed roei-adagium af te sluiten: een roeihaal heeft geen begin en geen eind. Het is een vloeiende beweging die niet stilvalt. Dat geldt ook voor de roeisport.
