Aan de oevers van het meer van Genève, in het kleine gehucht Gland, staat het hoofdkwartier van ‘s werelds grootste natuurbeschermingsorganisatie: het Wereld Natuur Fonds (WWF). Sinds dit jaar gaan het WWF en de wereldroeibond FISA, die ettelijke kilometers verderop haar basis heeft in de sporthoofdstad van de wereld Lausanne, hand in hand. Samen willen ze aandacht vragen voor schoon water, iets waar zowel roeiers als het WWF baat bij hebben. De drijvende kracht achter de samenwerking is niemand minder dat oud-olympiër Jochem Verberne. “Als je me een aantal jaar geleden had gezegd dat ik nu dit werk zou doen had ik je niet geloofd. Maar ik heb er absoluut geen spijt van. Het is een fantastische uitdaging.”
De carrière van Verberne is een bijzondere. De oud-roeier van Laga won tijdens de Olympische Spelen van 2000 een zilveren medaille, deed in 2001 nog een nobele poging om de gouden lustrumblikken voor zijn jarige vereniging binnen te halen, maar stopte vervolgens met de roeisport. Hij werd manager bij BCG, een van de grootste consultancybedrijven ter wereld, en leidde een prima leventje. “Toen mijn vrouw, die diplomate is, twee jaar geleden in Zwitserland terecht kwam heb ik mijn baan bij BCG opgezegd”, vertelt Verberne. “Het was een goed moment om bij mezelf na te gaan wat ik belangrijk vond in een baan en ik kwam uiteindelijk hier, bij WWF, terecht. Ik ben vroeger wel donateur geweest, dus ik was al enigszins begaan met de initiatieven van het WNF, maar het werk heeft mijn kijk op veel zaken zeker wel veranderd.”
Verberne geeft een rondleiding door het gebouw. Zijn kamer, op de tweede verdieping, is sober. Over zijn bureaulamp hangt een pandaknuffel en overal liggen foldertjes en tijdschriften over een beter milieu. Het oogt ook alsof de kast en het bureau van het Laga-icoon tweedehands op de kop getikt zijn op de lokale rommelmarkt van Gland. Dat gerecyclede gevoel past ook wel een beetje bij het WWF. Duurzaamheid, bewustzijn, integriteit. Bij elke samenwerking die de organisatie aangaat worden dan ook kritische vragen gesteld. Hoe helpt de samenwerking ons om onze doelstellingen te behalen? Hoe schoon is de reputatie van de organisatie die met ons in zee gaat, en wat zijn hun motieven?
Verberne heeft het dus naar zijn zin in Gland. Zeker nu hij het werkende leven en zijn oude liefde, de roeisport, met elkaar heeft weten te combineren. “We hoorden op een goed moment dat FISA bezig was met een heroriëntatie van hun strategie. Zij identificeerden de link met het water waarop geroeid wordt als een van de kernwaarden van de roeisport, en snel daarna benaderde FISA ons om te praten over samenwerking met als thema schoon water. In eerste instantie moest ik mijn best doen om mijn bazen van de samenwerking te overtuigen – onze kosten worden namelijk niet vergoed door FISA – maar inmiddels zijn ze wel om. De roeiers hebben een directe band met het water en de sport heeft het in zich om leidend te worden op het gebied van duurzaam georganiseerde evenementen. Een goed voorbeeld is een evenement als Luzern. Roeien is de enige sport die een toernooi kan organiseren in een natuurgebied dat er drie dagen later weer schoon uitziet. En de grote toernooien krijgen over de hele wereld veel aandacht, dus wat dat betreft kunnen we veel uit onze alliantie halen. We kunnen op die manier samen met FISA baanbrekend zijn in de nieuwe environmental guidelines, waarbij we een communicatieplan hebben waarmee we de roeiwereld eerst bewust willen maken en daarna helpen met concrete voorbeelden hoe zij als roeier of vereniging een bijdrage kunnen leveren aan schoon water.”
Niet alleen het WWF krijgt daarbij de aandacht die het nodig heeft, ook FISA heeft er baat bij. Volgens Verberne heeft de samenwerking met het Wereld Natuur Fonds als voordeel dat het netwerk der panda-partners voor de roeiwereld open gaat, aangezien WWF met veel multinationals samenwerkt. Meer bedrijven om mee te praten; bedrijven die gunstiger liggen bij het WWF. “We zijn niet zo blij met sommige partners waarmee FISA in zee is gegaan, aangezien we weten wat voor schadelijke impact zij hebben op de natuur. Soms staan ze zelfs lijnrecht tegenover onze meest basale richtlijnen. FISA betrekt ons nu gelukkig bij de partnerkeuzes. Zij willen hier graag ook het goede voorbeeld geven. Het probleem is dat de huidige sponsors geld in het laatje brengen, en daar heeft FISA behoefte aan. Daar moeten wij dus op onze beurt iets op verzinnen. Of we bezig zijn om één van onze grote partners en FISA nader tot elkaar te brengen? Daar kan ik helaas niks over vertellen.” De glimlach op het gezicht van Verberne doet in elk geval wel zoiets vermoeden.
Het is dus een beetje afwachten wat de samenwerking tussen FISA en het WWF precies gaat brengen. Volgens Verberne zijn ze bezig om komend jaar nadrukkelijker naar voren te treden. Maar initiatieven zijn nooit mis. Nederland neemt al het voortouw, want er wordt al samengewerkt tussen het Wereld Natuur Fonds en het organisatiecomité achter het WK 2014 in Amsterdam. Maar misschien moet de Nederlandse roeiwereld nog meer doen? We vloeken immers hardop als een plastic zak in een roertje blijft hangen, maar we varen zodra die los is wel vrolijk verder. “Ik zou het wel mooi vinden als verenigingen een opruimtocht organiseren”, zegt Verberne. “Dat ze een dag lang met boten de grachten doorvaren en het vuil dat ze tegenkomen eruit vissen. Dat lijkt me een prima actie, positief voor WWF en de uitstraling van het roeien. Het zou mooi zijn dat roeiers over 10 jaar extra trots zijn op hun sport, omdat het zon proactieve en positieve bijdrage probeert te leveren.”
