Nagelbijtend spannend was het, de finale van de Holland Beker. Iedereen was vanzelfsprekend nieuwsgierig naar de onderlinge strijd tussen Ondrej Synek (Tsjechië) en Mahe Drysdale (Nieuw-Zeeland). Maar dat de twee kemphanen uiteindelijk slechts drie tienden van een seconde op elkaar toe zouden geven had niemand echt verwacht. Drysdale was hard gestart, leek halverwege de race het initiatief langzaam te verliezen aan de iets soepeler roeiende Tsjechische skiffeur, maar plaatste driehonderd meter voor de eindstreep een versnelling die hem bijna nog aan de winst bracht. Onder toeziend oog van het in groten getale toegestroomde publiek bleek de eindsprint van Synek toch net iets sterker. “Het was een fantastische race”, hijgde Synek aan het erevlot. “Twintig meter voor de streep wist ik dat ik het ging winnen, maar Mahe leverde een geweldige strijd af.”
Dat kon de Nieuw-Zeelander zelf alleen maar beamen. Vorig jaar worstelde Drysdale nog met zijn vorm. De viervoudig wereldkampioen had langdurig last van een rugblessure, waardoor hij met veel pijn zijn wedstrijden moest roeien. Tijdens de wereldkampioenschappen in eigen land, waar de complete Nieuw-Zeelandse bevolking de hoop gevestigd had op een gouden medaille in de mannenskiff, kwam Drysdale niet verder dan een tweede plek – achter Synek. Wat volgde was een lange winter, waarbij hij bleef kwakkelen met zijn gezondheid. Met een uitgekiend trainingsschema, waarin niet langer twee dagelijks boottrainingen centraal staan maar één, krabbelde de goedmoedige Nieuw-Zeelandse reus op uit een dal. “Ik ben ontzettend blij dat ik hier op dit niveau heb kunnen varen”, glimlachte Drysdale. “Het geeft goede hoop voor de toekomst, en volgend jaar. Of ik dan weer hier terugkom? Wie weet.”
Naast Drysdale en Synek lagen ook de Zweed Lassi Karonen, de Canadees Malcolm Howard, de Duitser Karsten Brodowski en de Belg Tim Maeyens in de finale. Waar de Nederlanders zich de afgelopen jaren nog wel eens in de strijd om de Holland Beker probeerden te mengen was dat anno 2011 niet mogelijk. Mitchel Steenman was met winst in de B-finale de beste, maar ook de ervaren roeier van Skadi kon niet tippen aan het niveau van de wereldtop. Niet alleen een opsteker voor het publiek, dat daarmee een van de mooiste finales van de Holland Beker in jaren voorgeschoteld kreeg, maar ook voor de organisatie. Nico Rienks, mede-verantwoordelijk voor het deelnemersveld, stond dan ook te glunderen langs de baan.
Ook voor de Ladies Trophy was een aantal beroemde roeisters op komen dagen. Oudgedienden Ekaterina Karsten (Wit-Rusland) en Mirka Knapkova (Tsjechië) lagen net als de afgelopen edities aan de start. Nieuw was dit jaar de aanwezigheid van de Nieuw-Zeelandse Emma Twigg, die in de finale evenwel niet opgewassen bleek tegen recordwinnares Karsten. De Wit-Russische skiffeuze verwees Twigg tijdens de tweede wereldbekerwedstrijd in Hamburg ook al naar de tweede positie. “Twee kilometer hard roeien is nooit makkelijk”, legde Karsten op het erevlot uit, “maar ik had wel verwacht dat het iets moeilijker zou zijn.” De kanttekening van Karsten geeft aan dat de Wit-Russische veel verwacht van haar concurrenten. Geen wonder: de afgelopen twee olympische finales werd ze als huizenhoge favoriet toch verslagen door haar tegenstreefsters.
Karsten roeide echter onbedreigd naar de overwinning en mocht zo voor de elfde maal op het podium stappen. Bijzonder was daarbij dat de winnares van de Ladies Trophy dit jaar niet alleen een blik en een cheque in ontvangst mocht nemen, maar ook een echte beker. Dankzij intensief speurwerk was een in 1952 verdwenen beker teruggevonden, en aangezien het nummer waarvoor het zilverwerk bestemd was – de zogenaamde ‘juniores skiff’ – niet meer bestond werd een nieuwe bestemming bedacht. Ook de Holland Beker was in het kader van de 125e verjaardag van de wedstrijd eens goed opgepoetst en gerestaureerd in originele staat. De trofee blonk in de handen van Synek als nooit tevoren, een extra laagje glans voor een toch al schitterende wedstrijd. Dat moeten ook de vele buitenlandse ploegen hebben gemerkt. Nu maar hopen dat de indruk zo positief was dat ze volgend jaar hun olympisch traject richting Londen 2012 afstemmen op een optreden tijdens de Holland Beker.
