Nederlandse top toont ware kwaliteit

De ergometertest van een week geleden toonde al aan dat het goed gaat, maar de Heineken Roeivierkamp gaf afgelopen weekend de doorslag. In het Olympisch kwalificatiejaar is het veilig om te concluderen dat het Nederlandse mannenroeien in de lift zit. Natuurlijk, de soeverein roeiende Italiaanse acht uit Varese – een ploeg die dankzij de voormalige Nederlandse bondscoach Josy Verdonkschot naar Amsterdam kwam – won de vierkamp. Maar achter hen leidde de onderlinge strijd tussen de bondsroeiers en hun verenigingsploegen danwel combinaties tot roeien van de bovenste plank. Hoewel deelname aan de roeivierkamp nooit hoog op het wensenlijstje van de bondscoaches staat, kunnen René Mijnders, Dave McGowan en Antonio Maurogiovanni in hun handen wrijven. Ze weten dat ze met de mannenroeiers kunnen scoren in Londen.

In het mannenroeien was er namelijk geen sprake van één smaakmaker. Op elke van de vier afstanden was er wel een andere eerstedivisieploeg die van zich liet horen. De oude acht van het organiserende Nereus, voorgeslagen door Robert Lücken en met invaller Roel Braas aan boord, greep de macht na de 2500 meter. Met een indrukwekkende tijd van 6:49.4, zeven seconden boven het uit 1985 stammende baanrecord, verwees de verenigingsploeg de Italiaanse combinatie en de sterk roeiende lichte bondsploeg naar respectievelijk de tweede en de derde plaats. Op de 250 meter sprint liet de Nereus-ploeg zich echter de kaas van het brood eten met een magere 41.0 seconden. De Italianen wonnen (38.5 seconden), maar de grootste verrassing vond plaats in het lichte eerste divisie-veld waar een voltallige Nereus-ploeg naar een razendsnelle 39.2 seconden voer. Niet alleen een nieuw baanrecord, maar ook de tweede tijd van de dag, nog voor de oude acht van Skadi (39.7 seconden), de Njord/Triton/Orca-combi (40.0) en de genoemde lichte KNRB-combinatie (41.0). De Nereïden waren na afloop woedend. Boegroeier Dirk Uittenbogaard kon maar niet begrijpen waarom zijn ploeg zich in de sprint had laten inpakken door Gyas/Aegir.

De Nereus-acht had door de slechte sprint te veel achterstand om de topploeg uit Varese nog te bedreigen. De acht van Robert Lücken won weliswaar de 750 meter en deed redelijke zaken op de afsluitende vijf kilometer, maar kwam onvoldoende in de buurt. De 5.000 meter was opvallend genoeg een prooi voor de lichte bondsploeg, die alle zware concurrenten een lesje gaven in efficiëntie. De boot, met aan boord Tycho en Vincent Muda, Roeland Lievens, Joris Pijs, Dion van Schie, Bastiaan Vervoort en de invallende Italianen Marcello Nicoletti en Martino Goretti, won in een tijd van 14:11.6 en was daarmee Nereus/Okeanos een seconde te snel af.

In het damesveld voeren geen verenigingsploegen met toproeiers. Bondscoach Susannah Chayes had ervoor geopteerd om een nationale damesacht in te schrijven. Er was maar één wijziging ten opzichte van de acht die vorig jaar in Nieuw-Zeeland roeide. Boegroeister Kirsten Wielaard (Nereus) moest plaatsmaken voor Ellen Hogerwerf (Proteus-Eretes). Laatstgenoemde bleek echter (te) geblesseerd en zodoende mocht Annemiek de Haan opdraven. Tegenstand was er nauwelijks voor de KNRB-combinatie. Femke Dekker zag de wedstrijd dan ook vooral als een zeer nuttige training. “Vorig jaar hebben we tijdens het WK moeten concluderen dat we te veel technisch roeiden en te weinig aan het beuken waren. Ik ben zelf ook op zoek om mijn roeien te veranderen en dan zijn dit soort wedstrijd extreem nuttig. Wat mij betreft hadden we de Head ook gestart.”

Dekker gaf verder aan het ook helemaal niet erg te vinden dat Sytske de Groot (Proteus-Eretes) haar vertrouwde slagplaats overnam voor de afsluitende vijf kilometer. “We moeten gewoon kijken wat er met deze groep mogelijk is, en daar horen dit soort dingen bij.” De Nederlandse dames-acht ging in het verloop van de vierkamp steeds beter roeien en kwam op de vijf kilometer tot een tijd van 15:53.1, zes seconden boven het elf jaar oude baanrecord.
In het andere eerstedivisieveld van de dames, de gestuurde dubbelvier, won de verenigingsploeg van Skadi, voorgeslagen door de lichte roeisters Maaike Head en Rianne Sigmond. Het duo was zaterdagavond, tijdens de jaarlijkse Studio H4K van de Razende Reporters, te gast om over de planning van hun seizoen te praten. Tot duidelijke uitspraken kwam het niet, ook omdat de dames tussen de regels door aangaven nog zoekende te zijn. Een vaste coach hebben Sigmond en Head nog niet. De ook aangeschoven Josy Verdonkschot, jarenlang coach van de lichte dubbeltwee met Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk, had wel een idee waar de dames het moesten zoeken. “Meer ballen durven tonen”, zo luidde het oordeel van Verdonkschot, die wel flirtte met een rol in het proces maar zijn bondscoachschap in Italië aanhaalde om aan te geven dat hij al bezet was.

Zo zorgde de Heineken Roeivierkamp in de topvelden al voor voldoende stof tot nadenken. De grootste consternatie ontstond echter in het veteranenveld. De Zwolsche-combinatie, bestaande uit veelal oud-coryfeeën van het Nederlandse roeien, werd namelijk na veel wikken en wegen gediskwalificeerd. De ploeg stond namelijk onterecht ingeschaald op veteranen-C, een categorie met een leeftijdsgemiddelde van 43 jaar. Volgens boegroeier Frans Göbel had een overijverige wedstrijdcommissaris van de Zwolsche de combinatie een divisie te laag ingeschreven. “Dat hebben we zelf aangekaart. Ik betwijfel of de organisatie er zelf was achtergekomen als we het niet aan het licht hadden gebracht. We worden hier onterecht zwaar gestraft, en het erge is dat ze er geen duidelijkheid over geven.” Dat de ploeg gefrustreerd was bleek na de finish van de afsluitende vijf kilometer. Stuurman Merijn van Oijen maakte voor de ogen van het toegestroomde publiek een wegwerpgebaar, en Göbel kon het niet laten om zijn middelvinger op te steken naar de organisatie.

Hun mening was daarmee duidelijk: het roeien had in hun ogen verloren in het veteranen-veld. Daarmee hadden ze een punt. De Zwolsche-combinatie had indrukwekkend roeien laten zien, maar vond zich aan het eind van de rit toch onderaan de klassementen. Uitgesloten van mededinging. Volgens hoofd jury Helma Neppérus had de ploeg simpelweg te laat aan de bel getrokken, terwijl al een week bekend was dat de ploeg helemaal niet in het blok voor vijftigplussers mee mocht doen. En regels zijn nu eenmaal regels. De consternatie gaf het weekend een wrange bijsmaak. In een roeiwedstrijd waar het roeien de winnaar was, bleek het toch een beetje de verliezer.