Het was een lange zit voor de meeste oranjefans. Na de finale van de lichte mannen dubbel Jaap Schouten en Paul Drewes duurde het welgeteld drie uur en vijfentwintig minuten voor de volgende Nederlandse boot in een A-finale. Dat er desondanks genoten kon worden van toproeien maakte het lange wachten geen enkel probleem. Spannende finishes waren onder meer te bewonderen in de finale van de lichte mannen vier-zonder, waar de Denen uiteindelijk aan het langste eind trokken na een indrukwekkende eindsprint. De Franse vier-zonder was zo verheugd met hun zilveren plaats op het podium dat slagman Vincent Faucheux door het dolle heen door de boot klauterde om zijn ploeggenoten te feliciteren en te bedanken. Om 15:00 was het eerste moment van de waarheid dan eindelijk daar: de finale van de vrouwen acht.
In de aanloop naar Luzern waren de acht dames weliswaar steeds beter gaan varen, maar gerust op een goede afloop waren de Nederlandse vrouwen absoluut niet. Stabiliteit, daar waren ze naar op zoek, en het vertrouwen dat het met de techniek en het vermogen wel goed zat. Na de ‘exhibition race’ van vrijdag waren Jacobine Veenhoven en Nienke Groen voor de camera van NLroei er nog steeds niet helemaal zeker op. De hoop op een medaille, dat durfden de beide dames wel uit te spreken, maar met een nog onberekenbare (want in de ‘Race for Lanes’ afwezige) Amerikaanse acht durfden Veenhoven en Groen nog niet voor de volle honderd procent te bluffen.
Onterecht wellicht? De Amerikaanse damesacht kampt, net als veel andere landen, namelijk met ziekte. Zsuszsanna Franca kon wegens buikgriep niet meeracen vandaag en werd vervangen door de normaliter in de dubbelvier roeiende Kathleen Bertko. Omdat in de dubbelvier ook een ziektegeval was moest de eerder vandaag nog zegevierende Amerikaanse dubbeltwee Tomek/Kalmoe invallen. Dat deden ze overigens met verve: in een spannende race met Duitsland finishte de gelegenheids-dubbelvier van de USA als tweede.
In de race van de damesachten voeren de Nederlandse dames van start tot finish prima mee met de concurrentie, en naderden in de eindsprint tot een taft de Amerikaanse acht, regerend Olympisch kampioen. Femke Dekker, gisteren nog haar verjaardag vierend met een gouden medaille, stak haar duim omhoog bij het aanleggen bij het erevlot. Met andere woorden: een prima resultaat. De lachende gezichten van de andere zeven, plus die van stuurman Anne Schellekens, zeiden zonder gebaren hetzelfde. Veenhoven noemde de wedstrijd na de medailleceremonie een ‘goede race’. “We konden gewoon ons ding doen, dat voelt goed.” Claudia Belderbos, de ploegjongste van het stel, keek met trots naar de rechthoekige bronzen plak om haar nek. “Nu nog een gouden, dan is de selectie compleet”, zei de tweedejaars roeister van Orca. Na de zilveren medaille in Banyoles in de dubbelvier kan het seizoen van Belderbos nauwelijks meer stuk.
Terwijl de dames nog uitgebreid gefêteerd werden op het erevlot kwam de finale van de mannen achten voorbij. Als verwacht lag de nieuwe geformeerde Deutschland Achter, bestaande uit de winnaars van goud en zilver in de vier-zonder drie weken geleden in München, op de eerste positie. Tweede lag de Canadese zware acht, regerend Olympisch kampioen. En derde? Niet de leiders in het wereldbekerklassement, Polen. Ook niet de Britse acht, met op slag voormalig lichte roeier James Clarke. De Holland Acht had, na een mindere eerste kilometer, brutaal de bronzen positie ingenomen en stond die tot en met de finish niet meer af. Dubbel succes dus voor de Nederlandse équipe. Eric Niehe, voorzitter van de KNRB en oud-lid van Nereus, zat samen met Maurice Leeser te genieten op de tribune. “Nog liever zien we ze een stapje hoger, natuurlijk, maar ik ben zeer tevreden.”
De nummer zes van de Holland Acht, Mitchel Steenman, zag na de race nog genoeg ruimte voor verbetering. “De start was slecht”, analyseerde de Skadi-roeier, “en daarna rommelde het ook nog wat de eerste kilometer. De tweede kilometer hebben we volgens mij weinig laten liggen.” Ook coach David McGowan, die het gebeuren vanaf de zijlijn gadesloeg, was tevreden. Natuurlijk had hij liever goud gezien, maar daar was deze acht nog niet klaar voor. McGowan is een ras-realist, maar durft tegelijkertijd ook te dromen van meer eer en glorie. Dat zijn nieuw geselecteerde Holland Acht dicht achter de Canadezen roeide was echter een positieve gewaarwording.
De grote vraag die rest is: wat nu? Voor zowel de dames acht als de mannen acht zijn de plannen nog niet helder uitgestippeld. Wordt er bijvoorbeeld dubbel gestart binnen de damesgroep, in zowel vier-zonder als acht? Of heeft bondscoach Susannah Chayes andere plannen? En hoe gaat de (tweede) terugkeer van Sjoerd Hamburger, die knap in Henley wist te winnen in de vier-zonder, zich vertalen naar nieuwe selecties voor de Holland Acht? Moet nieuweling Robert Lücken ondanks zijn eerste grote prijs vrezen voor zijn plekje? “Donderdag gaan we weer trainen”, zei McGowan, “daarna kijken we weer verder. Eerst krijgen ze een tijdje vakantie.” Met die woorden beloofde de geboren Australiër meteen het afsluitende feest in Luzern mee te pakken. Dat mag gezien de resultaten ook wel.
Resultaten Nederlandse achten
FA W8+
Femke Dekker, Carline Bouw, Nienke Kingma, Chantal Achterberg, Sytske de Groot, Jacobine Veenhoven, Claudia Belderbos, Nienke Groen, st. Anne Schellekens: derde in 6:13.49
(1. ROU in 6:10.76, 2. USA in 6:13.18)
FA M8+
Diederik Simon, Olaf van Andel, Mitchel Steenman, Olivier Siegelaar, Jozef Klaassen, David Kuiper, Robert Lücken, Meindert Klem, st. Peter Wiersum: derde in 5:37.99
(1. GER in 5:33.56, 2. CAN in 5:36.09)
