Wanneer het lukt, schrijven zij verschillende records in de boeken. Michelle de Groot en Mark de Vries zijn een koppel van Euros, edoch geen setje. In april beginnen zij in het West-Australische Geraldton aan de inaugurele Indische Oceaanrace voor roeiers. Afstand 3100 zeemijl (5750 kilometer), verwachte tijdsduur 80 dagen in eenzaamheid. Aantal deelnemende boten: 23. De Groot/De Vries kan het Nederlandser in the names? vormen de enige Nederlandse ploeg. Zij roeien voor een ideëel doel: Realisatie van Drinkwaterprojecten in de Derde Wereld. Het begon als een droom. Toen kwam er een plan en werd het een immense uitdaging: eventjes die Indische Oceaan overroeien. Nu het dichterbij komt, schrikken we s nachts wel eens wakker van ojee, dit of dat moet nog worden gedaan!
Mark de Vries, 27, uit Nijmegen is alumnus technische bedrijfskunde in Enschedé. Hij werkt als procescoördinator bij Heijmans in Rosmalen. Sportief deed hij aan roeien, maar voor de top bleek hij door fysieke bouw niet goed genoeg. Te zwaar voor licht, te licht voor zwaar, dus werd hij coach wanneer hij niet bezig was met bergklimmen en of trektochten door het hooggebergte van de wereld. Zijn activiteiten als roeier spitsten zich toe op marathonevenementen als de Ringvaart Regatta over 100 kilometer.
In de functie van coach bij Euros ontmoette hij Michelle de Groot, 22, een HBO-studente Verpleegkunde uit Enschede, eveneens een persoonlijkheid die niet bang is voor avontuur en graag de wijde wereld intrekt. Zo werkte zij een jaar in Namibië. Roeien deed zij bij Euros als eerstejaars in een 4+, gecoacht door Mark de Vries, en later in de skiff, waarbij zij nationaal tot de overgangsklasse reikte.
Het idee om deel te nemen aan de Indische Oceaanrace dateert van twee jaar geleden. Mark: Ik was van de bergsport en van de duursporten, de ringvaart. Je leest eens een boek over roeiers die solo de oceaan over varen. Het wordt een droom en een plan, maar dan kun je het niet zomaar roepen dat je dat ook even gaat doen. Rustig opbouwen daarom. Michelle: Ik was vier jaar wedstrijdroeister, weet hoe je jezelf moet pushen. Dit is een uitdaging op een heel andere manier. We moeten onszelf zien te redden om te kunnen overleven. Een pure uitdaging. Kan ik dit? Waar kom ik mijzelf tegen? Mark: Dit is groeien op een ander vlak. Ik kan mijzelf beter leren kennen en dan weer verder gaan. Ik ken mijzelf nog niet goed genoeg. Huisje, boompje, beestje is mooi, maar ik houd iets knagends. Ik wil wat van de wereld zien om meer van mijzelf te ontdekken. Michelle: Je krijgt door zon onderneming waardering voor kleine dingen, een vis of een vogel. Lichamelijk ben ik ertoe in staat. Het is goed om te ondervinden wat het is om 80 dagen op droogvoer te moeten leven. Alleen droogvoer hoeft niet elke dag. Michelle de Groot en Mark de Vries nemen een hengel mee in hun speciale boot om vis te kunnen vangen die dan op een primusje wordt geroosterd. Wel ironie: roeiers die vissen.
De twee hebben hun campagne van eenzaamheid op de Indische Oceaan minutieus voorbereid. In Engeland hebben zij getraind bij organisator Woodvale Events. Zij moesten daar examens door in overleven, navigatie en noodsituaties zoals het omslaan van de boot. Er kan van alles gebeuren, zoals de ontmoetingen met walvissen. Nieuwsgierige dieren die graag spelen. Talloze trainingen gingen over: Wat als-situaties.
Het Euros-koppel koos bewust voor de Indische Oceaanrace. De Atlantische Oceaanrace hadden zij ook kunnen doen. Maar, zegt Michelle, dat doen de meeste mensen van Woodville Events. Dat is de snelweg! Door de stroming. Men zegt dat als je in de boot gaat zitten en helemaal niet roeit, dat je er dan maar tien dagen langer over doet om de overkant te bereiken. Wij hadden daar niet veel animo voor. Te koud ook. Op de Indische Oceaan is het wat warmer en is het water ook rustiger. Hoewel, meer walvissen!
Hun extreme uitdaging bestaat uit twee uur op om te roeien en twee uur af om te slapen. Dat is het beste ritme, is wetenschappelijk uitgemaakt. Ondanks de kleine ruimte zullen zij elkaar dus weinig zien. Zij hebben zich fysiek goed voorbereid met b.v. vele uren op de ergometer in traag tempo (18) zonder polsactie. Zonder een speciale doelstelling wilden zij echter niet aan het avontuur beginnen. Daarom de actie: Roeien voor Water. Bij terugkomst hopen zij 50.000 te kunnen bijdragen aan de ondersteuning en realisatie van drinkwaterprojecten, omdat voor miljoenen mensen schoon drinkwater geen vanzelfsprekendheid is, 1,2 miljard mensen hebben geen veilig drinkwater. Voor het goede doel hebben zij een aparte stichting opgezet. Sponsors, donateurs en sympathisanten zijn van harte welkom. Zie: www.roeienvoorwater.nl
Chocola voor Michelle en Gatorade voor beiden moeten beslist mee in de rantsoenen op de boot Woodvale Pairs van 7×2 meter uit 1997, een schip met ervaring op de Atlantische Oceaan. Muziek hoort ook in de bagage, ipods vol met van alles, maar zeker Stef Bos, alsmede het boek In Europa van Geert Mak. Aan het speciale voedsel gaan zij vanaf maart gewennen. Michelle: Ik ga vers brood met een gebakken ei heel erg missen. En Mark: Ik een goed stukje vlees. Ik ben een echte carnivoor.
De Indische Oceaanrace begint op 19 april 2009. De deelnemers komen uit o.a. Zuid-Afrika, Hong Kong, Denemarken, Engeland (6 teams), Australië en Kroatië. Denemarken heeft net als Nederland een gemixed team. Mogelijke records voor Michelle de Groot en Mark de Vries o.a.: beste tijd, snelste mixed team, eerste Nederlanders die de Indische Oceaan oversteken, snelste vrouw. Niet meer dan drie roeiers hebben ooit de Indische Oceaan over geroeid. Mark de Vries: Dit is de grootste uitdaging in de roeiwereld.
