Het Nederlandse toproeien boekte dit jaar mooie resultaten bij de drie regatta’s om de World Cup. Een titel, overwinningen, medailles en finaleplaatsen. Dat de World Cup geen WK is, en al helemaal geen WK met olympische tickets, kwam op de vijfde dag in het koude München aan het licht. Uitgezonderd voor de excellente Holland4 viel er niet veel eer te behalen voor de olympische projecten van de roeibond. In het weekeinde zullen alleen Geert Cirkel, Matthijs Vellenga, Jan Willem Gabriels en Gijs Vermeulen uitkomen in de finale van een olympisch nummer. Zij hebben zelfs kansen op de titel en zeker op medailles.
Na de vrouwenacht eerder in de week tijdens de herkansingen, sneuvelde de mannenacht in de halve finales. David Kuiper, Peter Vos, Daniel Mensch, Roel Haan, Simon Glazenborg, Diederik Simon, Gerritjan Eggenkamp, Mitchel Steenman en stuurman Niels van den Bovenkamp schoten met 5.38,88 te kort tegenover winnaar Verenigde Staten (5.35,29), Rusland (5.35,49) en de verrassende Polen (5.35,99). ‘De Polen hadden de ballen om boven zichzelf uit te stijgen’, zei Eggenkamp. ‘Wij zijn een acht van net wel of net niet in de finale. Als je dan niets extra’s kunt brengen, wordt het de B-finale.’ Canada, Groot-Brittannië en Duitsland domineerden de andere halve finale.
In de troostwedstrijd is voor Oranje nog wel wat te halen. Eén olympische entree in Peking. Dat zal een harde strijd worden tegen Australië, China, Zwitserland, Frankrijk en Wit-Rusland. Daar was iedereen wel van doordrongen. ‘Dit was niet leuk’, meende Mark Emke, ‘maar de acht is nog niet afgeschreven. Zondag is er weer een herkansing.’ Coach Jan Klerks legde uit de acht in zijn totaliteit ervaring tekort had. ‘Er zit er één bij die pas tweeënhalf jaar toproeier is. Er was wel vertrouwen voor de halve finale omdat de voorwedstrijd erg goed was. Wij hoopten dat het zou blijven tot zondag. De teleurstelling is groot. Wij dachten dat het kon. Maar in de kleine finale is nog wat te halen, al wordt het zeker geen peddelen naar de zevende plek.’ Klerks nam een duik in het archief in zijn hoofd. ‘Afgezien van de Olympische Spelen in Athene heeft Nederland sinds 1999 (St. Catharines) geen enkele keer de finale geroeid in de acht.’
Diederik Simon, elf jaar geleden veroveraar van olympisch goud, stelde vast dat het achtenveld in de breedte nooit zo sterk is geweest als nu. ‘Tien, elf ploegen jagen op die zeven plaatsen. Iedereen rent op die worst af. Dit toernooi is zwaarder dan de Olympische Spelen. Je krijgt helemaal niets meer cadeau.’ Dino Mensch baalde zwaar. ‘Als je het net niet hebt, pis je naast de pot. Dat is ons gebeurd. Het zijn maar kleine details. In de voorwedstrijd konden we het tij keren, nu niet. Zondag zullen we alles nodig hebben.’
Slechter dan slecht was het optreden van de lichte vier-zonder in de halve finale. Gerard van der Linden, Ivo Snijders, Roeland Lievens en Paul Drewes eindigden in 6.04,94 op de vijfde plaats. Frankrijk won de aan de kop spannende race in 6.01,28 voor Canada in 6.01,51 en Denemarken in 6.02,07. Bondscoach Susannah Chayes was des duivels. ‘De slechtste wedstrijd die ik ooit heb gezien’, zei zij. ‘En het schokkende is dat ze met zo’n dramatisch slecht optreden amper 3,5 seconde van de winnende Fransen af zaten.’
‘Het was inderdaad heel slecht’, gaf slag Paul Drewes toe. ‘Onbegrijpelijk. De minste wedstrijd van het jaar op het meest cruciale moment. Wij hadden de olympische kwalificatie al moeten hebben, zodat we nog voor de medailles konden gaan in de finale. Het ging hier om de knikkers. Ik voel me fitter dan ik me ooit heb gevoeld en toch ging het niet goed.’ De vier lichtgewichten kunnen zich nog een klein beetje revancheren door zondagmorgen de olympische kwalificatie binnen te halen. Zij zitten in een troostfinale met nog vijf prijzen.
Topsportcoördinator Koen van Nol bezag het allemaal. De voormalige judoka was niet enorm blij. ‘Teveel meedeinen in de breedte. Dat doet Nederland leuk. Maar voor de Olympische Spelen willen wij prijsvechters. Na deze WK zullen we de verschillende projecten goed tegen het licht houden. Er moet wat gebeuren. Ik zie hier in München vrouwen die zowel in de twee als in de acht de finale bereikten. Dat blijkt dus ook te kunnen.’
