Het hoofdartikel in het november nummer van het maandblad Roeien gaat over de ‘treningsidiot’, boer en olympisch kampioen Olaf Tufte, die zijn eigen Farmer Challenge wint in Noorwegen. Al op de pont van Moss naar Horten laat Olaf Tufte zich zien. In een gidsje van het Horten Turistkontor dat gratis op de veerdienst, die van het zuidelijke deel van Noorwegen dat dichtbij Zweden ligt over de Oslofjord vaart, staat een foto van de olympisch skiffkampioen en de burgemeester. De één met een ketting, de ander met een gouden plak van Athene om de nek. Nils Henning Hontvedt heet de trotse burgervader. Het zal toeval zijn dat de burgemeester van Horten dezelfde voornamen heeft als Niels Henning van Steenis, olympisch kampioen met de Holland Acht in 1996.
Verder in Roeien
|
Zo zijn er tal van eigenaardigheden rond de Tufte Farmer Challenge. Tufte woont aan de Tufteweg. En de deelnemers van de tweede Farmer Challenge krijgen wafels en veel rauwkost voorgeschoteld.
Toeval of niet, achterin het boekje staan op een kaartje van de regio niet alleen de plaatsjes Horten, Nykirke en Åsgårdstrand. Ook ‘Tufte’ staat op het kaartje. Blijkbaar kreeg de familie ooit de achternaam door van oorsprong woonachtig te zijn in één of ander gehucht. Tufte zelf woont aan de Tuftevein 5 in Nykirke, dicht aan de fjordenkust en vlakbij een meer. Onvindbaar op moderne navigatiesystemen.Wellicht zorgde die blije burgemeester voor de straatnaamwijziging na de zege van Tufte tijdens de Spelen van 2004.
Op provinciale weg 310 tussen Horten en Nykirke duikt links, ongeveer waar op het kaartje ‘Tufte’ staat, de Tufteveien op. Een modderig pad van vierhonderd meter leidt naar een oude houten witte boerderij op een heuvel met drie karakteristiek Scandinavisch rode schuren ernaast. Tufte Gård, Tufte Boerderij. Het woonhuis is driehonderd jaar oud, maar Tufte noch zijn vader weet hoe oud het precies is. Nooit woonde er een andere familie, de boerderij en de landerijen zijn altijd in het bezit van de Tuftes geweest. De sterke familiebanden zijn duidelijk, Olaf heette opa van vaders kant, Karl was opa van moeders kant.
‘Olaf Karl Tufte, bonde/treningsidiot’ meldt het visitekaartje van de olympische skiffkampioen. Treningsidiot spreekt voor zich. Bonde is Noors voor ‘boer, landman en plattelander’. “Ze hebben sinds de kort de oude namen weer ingevoerd hier. Vroeger heette het hier ook Tufteveien. Tufte betekent kleine of lichte berg, heuvel”, legt vader Sigurd Tufte desgevraagd uit. Niets eerbetoon, gewoon een ambtelijke herziening dus. Het is overigens geen Toefte maar Tuufte, wordt meteen duidelijk.
De Tsjechische skiffeur Vaclav Chalupa organiseert al een paar jaar de Chalupa Cup. Juri Jaanson, zilver achter Tufte tijdens Athens 2004, hield dit jaar een evenement in Estland. En de Cop Challenger in Slovenië is ook niet onbekend in de roeiwereld. Elke skiffeur van naam houdt zo zijn eigen feestje na het roeiseizoen. In het academische roeiwereldje vormt de Tufte Farmer Challenge echter een welkome uitzondering. Geen sprintjes op een vijver in een stadspark, of zoals hier te verwachten een roeiwedstrijd op een fjord, maar acht onderdelen die regelrecht van ‘De Sterkste Man’ overgenomen lijken te zijn.
De 29-jarige olympisch kampioen in de skiff, Olaf Tufte, hield begin oktober op en rond zijn boerderij voor de tweede maal zijn Boerderij Kampioenschappen. “Ik spreek tijdens regatta’s natuurlijk andere roeiers, meestal komen ze uit een totaal andere wereld dan ik. Het leek me mooi ze eens te laten zien hoe ik leef en train. Toen heb ik wat jongens uitgenodigd voor de Farmer Challenge,” zegt Tufte.
Toch bestaat het idee en het evenement zelf al langer. De familie Tufte organiseert na het roeiseizoen altijd een feest voor de jeugd van de plaatselijke roeivereniging waar zoon Olaf actief is. Chips, cola en een beetje rondhangen maakten ieder jaar meer en meer plaats voor kleine alternatieve wedstrijdjes. Hardlopen rond de boerderij, fietsen of gooien met melkbussen. Tufte benaderde in 2004 zijn sponsoren voor een echte Farmer Challenge. Tufte vroeg een bescheiden bedrag, maar de geldschieters wilden stuk voor stuk maar al te graag meedoen. Sportsavings organiseerde de eerste twee echte Farmer Challenge. “Ik hoef er zelf eigenlijk weinig aan te doen”, zegt Tufte die daags voor de wedstrijd druk in de weer is met tractoren en vrachtwagens om de circuits te prepareren. Het dagelijkse werk op de boerderij wordt overigens ook gedaan door vader Tufte. Zoonlief zelfs is meestal aan het trainen.
In een van de schuren is een trainingshok getimmerd. Er slingeren wat gewichten, er staat een Indoor Rower en een krachttrainingapparaat DYNO. Een van de deelnemers heeft het tot logeerkamer gemaakt. Andere atleten overnachten in campers of caravans die voor de gelegenheid rond de boerderij staan. Een Brabantse huisvriend die pa Tufte, werkzaam als vrachtwagenchauffeur als sneeuw en ijs de werkzaamheden op de boerderij stilleggen tegenkwam in Italië, overnacht in de Kamer van Gisteren, zoals Tufte zegt. Een kamer op de tweede verdieping in het woonhuis die vol met medailles hangt. In Noorwegen horen olympische medailles niet thuis in een kluis.
Het lijkt deelnemers en publiek totaal niet te deren dat het regent. Alles gaat zijn gewoon zijn gang. De Farmer Challenge bestaat uit acht bizarre onderdelen. Een paar rondjes mountainbiken, de ‘Giant Sykkelitt’, over een rots en wat obstakels. Gevolgd door de ‘Valtra traktordekk velting’: een trekkerband een meter of zestig verplaatsen. De vrouwen vormen teams met tweetallen, de mannen moeten de klus alleen klaren. Niet rollen, kantelen. De grond trilt als de atleten de honderdveertig kilo zware wielen van het Finse trekkermerk op de grond laten stuiteren. “Het is eigenlijk heel makkelijk, de meesten maken geen gebruik van het feit dat het wiel weer iets omhoog komt na de val”, verduidelijkt Tufte. Tufte hoort heer en meester te zijn op dit onderdeel, maar de roeier is behoorlijk zwaar geblesseerd.
De olympisch kampioen snakt na elke oefening naar adem, het gezicht van pijn doortrokken. De roeier breekt daags voor de Challenge twee ribben door met de crossmotor “een ongelukje te hebben gehad”. Vader Tufte is een fanatiek crossmotorrijder, Olaf Tufte blijkt op jonge leeftijd ook talent voor de motorsport te hebben. “Maar het is veel te duur. Als we genoeg geld zouden hebben, was hij zeker ver gekomen”, weet Sigurd Tufte.
De jonge Tufte ging in de winter van ’93-’94 met een vriend mee naar de Horten Roklubb. Gewoon om op de ergometer te trainen. Maar algauw werd de sterke Tufte in de boot gezet. Tufte: “Met mij viel niet te roeien. In de skiff sloeg ik constant om. Ik luisterde naar niemand. Tore Øvrebø kreeg me onder controle. Hij leerde me roeien.” Bjørn Inge Pettersen neemt het later over. Bij de Spelen van Atlanta eindigt Tufte op de achtste plaats in de vier-zonder. Drie jaar later wint hij zijn eerste WK-medaille, brons in de dubbeltwee. Bij de Spelen van Sydney is het zilver voor hetzelfde duo. Bij de wereldkampioenschappen van 2001 zegeviert Tufte voor het eerst alleen, in zijn elf jaar oude Empacher skiff. De finale bereikt hij via de herkansingswedstrijden. Weer wereldkampioen in 2003. Tijdens de Spelen van Athene komt Tufte met zijn boot Horten als eerste over de streep.
In een gebied – het heeft de grote van een klein voetbalveld – waar vroeger de varkens of jong vee scharrelde, volgt een onderdeel waarbij tien zakken zand van 30 kilo naar boven getild moeten worden. De meeste sporters rennen tien maal naar boven, Tufte neemt twee zakken per keer mee. Daarna maken de mannen zich op voor het Toyota Biltauing, een moderne variant op het oud-Hollandse touwtrekken. Dan is het tijd voor boomstam-zagen: twee plakken met de motorzaag, direct gevolgd door een handzaagwedstrijdje. Tussen de bedrijven door krijgen de atleten rauwkost te eten dat moeders en familie klaarmaken voor deze dag. Broccoli, selderij en radijs. Met allerlei sausjes. En de Noren eten constant wafels met jam.
Een roeiwedstrijd op drie Indoor Rowers is het enige onderdeel dat niet echt in de series op de boerderij past. Maar het is ondenkbaar dat men het niet roeiend tegen de skiffkampioen opneemt. Tufte wordt slechts derde en schreeuwt na afloop weer van de pijn.
Even later moeten de deelnemers zeven boomstammen op een boerenkar laden. Tufte gooit de stammen de bak in alsof het suikerbieten zijn. De 105 kilo zware Lassi Karonen krijgt het laatste blok van 103 kilo niet op de aanhanger. “Hij is te aardig, te vriendelijk. Daarom leer ik hem om kwaad te worden”, zegt Tufte die zomers geregeld samen met de Zweedse skiffeur, achtste bij de WK in Japan, traint.
De beste vier nemen het in de finale tegen elkaar op in de brannmannsløp. Het kwartet, het zijn allen roeiers, moet voordat men een brandje blust eerst tweemaal de hindernisbaan afleggen die ook werd gebruikt voor het mountainbiken. In brandweerpak. Met zuurstofflessen op de rug en een zware set slangen in de hand moet men over een rots heen, over twee horden, door een modderige buis. Tufte zegeviert. Hij brengt regelmatig een week door op de kazerne in zijn woonplaats, als een van de fulltime brandweermannen vrij heeft. Tufte: “Ik bestuur de brandweerwagen en bedien de pompen zodat iedereen water heeft.”
De roeiers eindigen bovenaan in het klassement. Tufte wint. Stian Kjennvold, een onbekende studentroeier uit Oslo wordt tweede. Karonen eindigt op plaats vier. Ook de Noorse drievoudig olympische kanokampioen Knut Holmann slaagt er niet in Tufte te verslaan. Hij nestelt zich met een vijfde plaats wel tussen de roeiers. Geir Jomaas (handbal), Pål Anders Ullevålseter (crossmotor), Vegard Barlie (ijshockey), Vegard Høydalen (volleybal) en rallyrijder Henning Solberg eindigen allen achter de roeiers.
Het is tijd dat een groep sterke Nederlandse roeiers het opneemt tegen de Scandinaviërs bij de Tufte Farmer Challenge in Noorwegen. de inschrijving is open voor iedereen. Een eerstejaars acht van Skøll heeft al plannen voor een Noorse reünie. En een aantal Nederlandse toproeiers heeft ook wel zin in het alternatieve roeitoernooi. Maar de treningsidiot, boer en olympisch kampioen verslaan? Nee. Dat lijkt onmogelijk.
‘Roeien’ bestaat sinds 1939 en is een onafhankelijk orgaan van de KNRB met een eigen redactie. De redactie bestaat momenteel uit zes leden en wordt tevens gesteund door een groot aantal vaste medewerkers. Het blad komt maandelijks uit, behalve in de maanden februari en maart, wanneer er een gecombineerd nummer in de bus valt. De januarieditie staat beter bekend als de evenementennummer. Hierin alle informatie over de KNRB en haar aangesloten verenigingen met alle belangrijke adressen. De jaarprogramma’s voor de nationale selecties staan hier vermeld en ook informatie over alle evenementen (wedstrijden, tochten, cursussen) van het jaar. De andere edities zijn allen journalistieke uitgaven over de roeisport.
Het maandelijkse magazine geeft aan alle facetten van de roeisport aandacht. Zowel het toproeien krijgt aandacht, maar ook wordt er gelet op het studentenroeien, veteranenroeien, toertochten, zeeroeien en het verenigingsleven. Daarnaast ook veelvuldig aandacht voor verhalen over medische zaken, techniek en materiaal. Een mix van interviews, sfeerverhalen en achtergronden uit de roeierij. Kortom voor elke roeier in Nederland interessant en onmisbaar! Voor meer informatie: mail naar [e-mailadres verwijderd]. Abonnementsinformatie is te verkrijgen bij [e-mailadres verwijderd]
