De zes boten die naar Bled afreisden voor de eerste Wereldbekerwedstrijden kunnen voor een groot deel tevreden terug kijken op hun eerste internationale krachtmeting. Zowel Tycho en Vincent Muda (LM2x) als de vrouwen twee-zonder van Olivia van Rooijen en Ellen Hogerwerf kwamen winnend over de streep. Iets wat niet vaak gebeurt bij een Nederlandse ploeg tijdens een Wereldbekerwedstrijd. Bij de vrouwen pakten de dubbelvier en de lichte dubbeltwee het brons.
Hoewel de races vooral in het teken stonden van race-ervaring op doen voor het EK over drie weken in Poznan, was het toch verheugend dat er twee overwinningen werden gepakt. De internationale concurrentie was in beide velden wellicht nog niet bijzonder groot, toch gaf het optreden van zeker de Muda’s veel vertrouwen voor de rest van het seizoen. Nog niet eerder zag het roeien van de lichte dubbeltwee er zo overtuigend uit. Daarnaast is er duidelijk gewerkt aan het zwakke punt van de tweeling: de eerste 500 meter. Daar pakte de broers al een lichte voorsprong om die in het middenstuk flink uit te breiden. Tycho bleef redelijk nuchter onder het succes. “We hielden ons voornamelijk bezig met onze taken en niet met het resultaat. Soms betrapten we onszelf erop dat we ons toch een lieten afleiden door onze emoties, maar telkens herpakten we onszelf weer binnen tien halen. Terug kijkend op het roeien zijn we inderdaad gegroeid maar het moet nog een stap harder en gemakkelijker.”
Van Rooijen en Hogerwerf hadden nog wat goed te maken ten opzichte van de nationale kampioenschappen een kleine maand geleden. Daar roeide de prioriteitsboot van bondscoach Kirsten van der Kolk weliswaar naar de overwinning, maar de marge met de naaste concurrenten uit de acht, Sophie Souwer en Aletta Jorritsma, was opvallend klein. “Ons plan was nu wat vlakkere races te varen en het in de derde 500 meter echt hard te maken” sprak slagvrouw van Rooijen na afloop. Tussen een leger aan Chinese boten (Nederland was de enige niet Chinese ploeg in de finale) lukte dit uitstekend, alhoewel één duo (Zhang en Miao) nog in de eindsprint verschalkt moest worden. Het verschil met hen bedroeg op de finishlijn slechts 0,27 seconden. Wat de uitslag waard is moet nog blijken. De echt grote concurrenten ontbraken nog, al kwam een groot deel van deze Chinese vrouwen uit de bronzen acht van vorig jaar. Van Rooijen: “De Chinezen hebben wel eens bewezen hard te gaan in de twee maar de wereldkampioenen waren er natuurlijk niet. Die zullen we in Poznan zien. Maar het was sowieso echt leuk om eens een keer internationaal als eerste over de streep te komen.”
Niet geheel tevreden was die andere prioriteitsboot bij de vrouwen, de dubbelvier. Zij hebben als opdracht straks bij het EK in het kielzog van de Duitsers te eindigen en ook nog eens geen andere Europese boot voor zich te dulden. Zondag lukte dit allebei niet. Op 1500 meter bedroeg het verschil met de Duitsers al ruim vijf seconden en ook Polen bleek op de finish nipt sneller. Lichtpuntje was dat China (WK-zilver) werd verslagen en dat zaterdag in de ‘race for lanes’ in een overtuigendere race de tweede plek werd behaald. “We zijn over zondag inderdaad niet tevreden. We maakten niet de klappen die we kunnen maken en alles was wat gehaast. Maar we hebben dit toernooi vooral gebruikt om wat dingen uit te proberen en we hebben verbeterpunten meegenomen voor bij het EK, want dan gaat het er echt om” aldus boegroeister Nicole Beukers. Brons was er ook voor Maaike Head en Lisa Wörner in de lichte dubbeltwee. Het roeien van de vrouwen zag er erg steady uit, al is het ook daar lastig de uitslag te interpreteren. De Chinese ploeg die brons haalde bij afgelopen Wereldkampioenschappen eindigde als vierde, terwijl een andere Chinese boot juist won. Dat Polen (achtste bij WK) op de finish nog net de punt voor de Nederlanders drukten was ook een kleine tegenvaller. Ook hier zullen we dus nog even moeten afwachten hoe de ploeg er precies voor staat. Positief is in elk geval dat er nog rek lijkt te zijn in tempo en eindsprint.
Ronduit ontevreden kon de lichte mannen vier-zonder zijn. De ploeg kwam in de finale er geen moment aan te pas en liep constant in een te gehaast ritme achter het veld aan. De jongens konden weliswaar als excuus aandragen dat hun boot tijdens het transport compleet vernield was geraakt en ze de races zonder voorbereiding in hun compleet nieuwe Empacher moesten doen, toch was de vijfde plaats – maar liefst dertien seconden achter de winnaar – een duidelijke faux pas. De enige Nederlandse ploeg die niet de finale haalde was de dubbeltwee van Stef Broenink en Ruben Knab. De Leidse rebellen wonnen overigens wel de B-finale. “We hadden nog nooit een wedstrijd boord-aan-boord gevaren en dan is meteen een Wereldbeker wel heftig. Maar goed, we moesten het hier laten zien en zaterdag was gewoon nog niet goed genoeg” aldus Broenink. Voor de roeier van Njord was het de eerste grote internationale wedstrijd in een klein nummer. “Dat was ook even wennen. Tot nu toe moest ik vooral doen wat de rest deed en was ik vooral bezig om niet t snoeken. Nu had ik veel meer invloed op het resultaat en dat is veel leuker.” Of de dubbeltwee naar het EK mag is nog onduidelijk.
