Hopen op uitschieters

De roerig verlopen persconferentie van zondag leidde helaas af van waar het werkelijk gaat. Waren de prestaties op het eigen WK nou werkelijk zo slecht of waren het vooral de te hoge verwachtingen van technisch directeur Hessel Evertse waarom de pers nu zo kritisch is? NLroei liep de ploegen kritisch langs.

Voor wie goed naar afgelopen Wereldbekers heeft gekeken, had de prestaties van de Nederlandse ploegen prima kunnen zien aankomen. In Luzern twee maanden terug stak enkel de Holland Vier met een zilveren medaille boven de groep uit. De rest haalde de finale niet of had grote moeite dat te bereiken. Dat de vier-zonder ondanks een voordelige boei op de Bosbaan geen medaille wist te halen was dus eigenlijk de grootste tegenvaller van dit toernooi.

Als we eerlijk zijn had het zelfs nog een stuk slechter gekund op de Bosbaan. Een finaleplek voor de Muda’s was bijvoorbeeld op basis van de Wereldbekers absoluut geen zekerheidje. En dat de lichte vier-zonder de finale haalde, was eigenlijk gewoon bijzonder indrukwekkend. Het maakt de bescheiden Jeroen Spaans tot de meest succesvolle coach van dit evenement. Het probleem zit er meer in dat er niemand was om de mindere prestatie van de zware vier op te vangen. De twee-zonder van Mitchel Steenman en Rogier Blink kende bijvoorbeeld een te broos seizoen om op een medaille te rekenen. Eigenlijk hing er dus teveel af van het al dan niet presteren van ons vlaggenschip. Hadden zij zoals verwacht een medaille behaald, dan was de pers vermoedelijk een stuk milder geweest. Naast het goud en het dik verbeterde wereldrecord van de niet-olympisch lichte vrouwen dubbelvier was er dan in ieder geval twee keer iets geweest om voor te kunnen juichen.

Evertse sprak zijn verwachting uit op basis van uitschieters die er vorig jaar wél en er dit jaar niet waren. Zo liet Roel Braas zich voor de zoveelste keer verrassen door moeilijke omstandigheden en door fysiek veel beperktere roeiers als Hannes Obreno, die hij eigenlijk altijd voor moet blijven. Het laat zien dat de sterke races waarbij Braas achterin de finale eindigt zoals in Luzern of bij het WK vorig jaar, juist de bovenkant van zijn prestaties zijn en vooralsnog ook de lat waar hij tegenaan loopt.

Ook de vrouwen konden niet voor een uitschieter in positieve zin zorgen. Verdonkschot heeft absoluut gelijk dat een medaille niet in de lijn der verwachtingen zat. Alleen als alles mee zat, was een medaille in de vrouwen dubbeltwee mogelijk geweest. Het feit dat Beukers en Janssen brons bij het EK haalde en dus kanshebber zouden zijn, is te simpel gezegd. Bij de Wereldbekers bleken er maar liefst vier sterke boten van buiten Europa bij te komen en ook nu eindigden met een zevende plaats slechts twee Europese ploegen voor de Nederlanders.

Dat betekent niet dat er niets valt af te dingen aan de prestaties. Zo is het teleurstellend dat zowel de dubbelvier als de dubbeltwee niet in staat waren het echt spannend te maken in hun halve finale én dat zij hun beste race pas roeiden in de B-finale op zondagochtend. En wie de aanloopperiode van deze boten in de gaten heeft gehouden kan ook kritische kanttekeningen maken over de werkwijze van Verdonkschot. De vrouwen hebben met al hun wisselingen duidelijk een mentaal zwaar jaar achter de rug. Dat bleek bijvoorbeeld uit de op het laatste moment gehouden selectie tussen Claudia Belderbos en Ellen Hogerwerf voor de dubbelvier, waarbij de gemoederen hoog op liepen. En had met de juiste focus voor de beste roeiers de blessure van Belderbos niet gewoon voorkomen kunnen worden? Dat de vrouwen acht geen finale wist te halen, valt niemand te verwijten, behalve degene die een drie kilo te zware boot heeft besteld. Zonder die extra kilo’s had de ploeg namelijk gewoon in de finale gelegen.

Kritische kanttekeningen zijn er overigens ook over de mannen te maken. Waarom presteerde de Holland Vier bijvoorbeeld voor de tweede belangrijke keer op rij niet? Fouten mogen uiteraard worden gemaakt en elke internationale topper heeft wel eens een slecht toernooi, maar er zal wel kritisch bekeken moeten worden naar wat beter kan. En waarom komt de Holland Acht al het hele seizoen niet vooruit terwijl vorig jaar nog medailles en in elk geval steevast finaleplaatsen werden behaald? Het is te makkelijk om het op gebrek aan ervaring te gooien. Met Hendriks, Knab en Kuiper zitten er flink wat roei-jaren aan boord en het was de keuze van Emke en ploegcoach Geert-Jan Derksen zelf om Josef Klaassen uit de acht te zetten en Nanne Sluis te passeren. De vraag rijst of de coaches wel in staat zijn de ploeg weer terug op de rit te krijgen.

Een belangrijke reden waarom we volgens Evertse niet te kritisch moeten zijn op de roeiploeg was dat het een bewuste keuze is geweest om in te zetten op de breedte en op talentontwikkeling. De technisch directeur heeft op zich een punt, want er waren niet veel mensen vrolijk geworden als er enkel twee kansrijke achten aan de start waren verschenen en dat de rest van de roeiers was bedankt voor hun diensten. Al is het inderdaad luchtfietserij van Evertse door te stellen dat op basis van één race op de ARB – waarbij alle scullsters in een acht waren gestapt en de vrouwen acht met zes seconden voorbleven – een zekere medaille was gewonnen.

Maar er is natuurlijk ook een tussenweg. Want waarom bijvoorbeeld zes olympische boten bij de zware mannen waarbij de kwaliteit na de vier en twee ook nog eens verdeeld is over verschillende ploegen? En waarom in plaats van drie boten bij de vrouwen niet twee, met één sterke dubbelvier en de rest in de acht? Dan waren er vermoedelijk tenminste finaleplekken binnengehaald en hadden ‘we’ tenminste ook nog meegedaan op de laatste dag toen Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima kwamen kijken. Het moet niet onderschat worden wat voor impact een succesvol WK roeien voor de sport had kunnen betekenen. Met 40.000 mensen langs de kant en een keur aan potentiele sponsors is alleen een succesvol evenement niet genoeg. Het WK was eenmalig, blijft over een niet succesvolle sport. Het deed sommige mensen zelfs verzuchten dat er inderdaad gewoon echt enkel op achten had moeten zijn ingezet.

De technische leiding is iets te makkelijk doorgegaan op de weg die richting Chungju was ingeslagen en toen ineens verrassend succesvol bleek. ‘Waarom focussen als er ook zo al medailles worden binnen gehaald?’ was de gedachte. Men heeft alleen onderschat dat op een jaar na een post-olympisch WK het niveau een flink stuk hoger ligt en dat je minstens twee goeie ploegen aan de start moet hebben liggen om in elk geval één medaille binnen te halen. Een stelregel die in de sportwereld bij de Olympische Spelen ook altijd wordt gebruikt en die Evertse zeker ook kent.
Over hoe nu verder bericht NLroei de volgende keer.