Laga wint Temple Challenge Cup

Gezien de grote hoeveelheid internationale toproeiers aan de start bij Henley Royal Regatta zou je verwachten dat de goede prestaties van Laga een beetje in de luwte zouden blijven. Niets was minder waar. De rode krachtvellen van de Delftse roeiers werden dankzij hun gestage opmars in de Temple Challenge Cup steeds vaker herkend. En zeker toen Laga op vrijdag in een zinderend duel de topploeg van Oxford Brookes versloeg werd er steeds meer over de Nederlanders gefluisterd. Zouden de jongens uit Delft niet stiekem kunnen winnen? Vandaag werd dat vermoeden bewaarheid. In een soevereine race versloeg Laga concurrent Harvard met ruim twee bootlengtes.

Het was met recht een historische overwinning. Zo vaak staat een Nederlandse ploeg immers niet te zwaaien met de Temple Challenge Cup. Steker nog: het is bijna tien jaar geleden dat het voor het laatst gebeurde. Nereus won in 2004 de Temple in een all Dutch final van Proteus, en ook dat was destijds een vrij opzienbarende gebeurtenis. Hoewel Nereus-ploegen nog geregeld in de buurt van de finale of de beker zelf zijn gekomen, zat een herhaling van 2004 er nooit in De laatste Henley-overwinning stamt sowieso al van een aantal jaren terug. De Steward’s Challenge Cup, voor vier-zonders, en de Grand Challenge Cup, voor internationale achten, gingen in 2006 naar respectievelijk de Holland Vier en de Holland Acht. Eerstgenoemde ploeg won bovendien met een row-over, niet de leukste manier van prijzen pakken.

Na een hiaat van zeven jaar heeft de Laga-acht echter weer een mooi visitekaartje achtergelaten in Engeland. Voor het Nederlandse roeien, maar ook voor de zichzelf. De corporale vereniging uit Delft groeit en bloeit als nooit tevoren. Het ledenbestand barst haast uit de voegen, de wedstrijdploegen varen over de breedte goed en een goed resultaat op de Varsity lonkt bovendien. De winst op Henley is de voorlopige kroon op het werk; een huzarenstukje met een relatief onervaren ploeg. Een Engelse kroon waar de vereniging bovendien een tijd op heeft moeten wachten. De laatste keer dat een Laga-ploeg een van de cups op Henley opeiste was namelijk in 1972. Destijds wonnen de Delftenaren de Ladies’ Plate, net als de Temple Challenge Cup een wedstrijd voor achten. “Laga’s dames worden heet, en winnen de Lady’s Plate”, zo schrijft het in rijm geschreven Laga-gebed voor. Een subtiele verwijzing naar de dagbladen van toen, die de benaming van de beker niet begrepen en dachten dat een vrouwenploeg van Laga had gewonnen.

Ondanks de vrij historische overwinning voor hun vereniging bleven de roeiers na afloop betrekkelijk nuchter. Ja, het was een fijn gevoel om de beste te zijn op zo’n prestigieuze wedstrijd, zo beaamden ze stuk voor stuk, maar eigenlijk was de finale vrijdag al gevaren. De zwaarbevochten overwinning op Oxford Brookes – de Laga-ploeg won met een halve lengte voorsprong – was stiekem de mooiste wedstrijd van het toernooi – iets wat overigens ook door vele Engelse bezoekers werd beaamd. “We hoefden vandaag niet echt tot het gaatje te gaan”, vertelt Peter Evers. “Dat was vrijdag wel anders. Maar ik denk wel dat ik het laatste stuk vandaag alleen maar met een enorme glimlach op mijn gezicht heb geroeid. En eindelijk ben ik af van al die zenuwen.”

“Ik heb nog geprobeerd om ze voor het baanrecord te laten gaan, maar dat lukte niet”, zegt stuurman Ryan den Drijver, refererend aan het snelle weer op de finaledag van Henley. De Laga-ploeg bleef uiteindelijk slechts twee seconden verwijderd van het record van 6:12, en dat terwijl hun Amerikaanse tegenstanders al halverwege de wedstrijd op ruime afstand lagen. “Als Harvard dichterbij was geweest hadden we misschien nog wel een eindsprint gedaan, maar nu konden we gewoon rustig naar de finish roeien”, geeft slagman Aschwin Brandt aan.

In het begin van de finale kon Harvard nog wel aanhaken, tot verbazing van de Laga-ploeg. “We weten dat we een goede start hebben”, aldus Brandt. “Dus toen Harvard in het begin naast ons lag, was dat wel een verrassing. Eigenlijk kon tot dan toe alleen [tegenstander in de halve finale] Sint Petersburg bijblijven, en dat was met zeven man omdat de slag van zijn bankje was gevallen.” Stuurman Ryan den Drijver vult aan dat ook Harvard uiteindelijk aan de sterke start van Laga ten onder ging. Na 250 meer in de wedstrijd plaatste de Delftse ploeg een goede push die de tegenstand uit Boston niet kon beantwoorden. “Na de quarter mile liepen we poppetje voor poppetje weg”, vertelt Den Drijver. “Het lukte de Amerikanen niet om er iets aan te doen. Dat was een machtig gevoel.”

Voor alle roeiers in de ploeg zal de overwinning van vandaag de boeken in gaan als een van de mooiste uit hun carrière. Maar voor sommige Laga-roeiers is het wel een heel bijzondere zege. Voormalig Laak-junior Amos Keijser is slechts 18 jaar oud en nam het dus op tegen roeiers die stuk voor stuk ouder en meer ervaren zijn dan hij. Laurent Wilkens begon het jaar aan de bar van Phoenix, besloot na zes maanden toch weer te gaan roeien, trapte toen geen deuk in een pakje boter, maar mocht dankzij zijn roeitalent en ontwikkeling op boeg plaatsnemen van coach Peter Kolsters. De winst in de Temple Challenge Cup betekende het eerste blik van zijn seizoen. De achtergrondverhalen van Keijser en Wilkens onderstrepen de aard van de ploeg: het is een jonge, onervaren groep roeiers die dit seizoen tot een ijzeren collectief gesmeed is en in Henley de arbeid beloond zag met een schitterende prijs.

Er sneuvelden vandaag veel records in Henley. Voor een overzicht van alle nieuwe toptijden en de uitslagen kan je terecht op de website van Henley Royal Regatta.