Op de donderdag voorafgaand aan het Nederlands kampioenschap roeien op de Bosbaan was de nationale roeipers uitgenodigd om van een aantal ploegen alvast te horen hoe het er voor staat. Terwijl buiten de stormwind over de Bosbaan gierde zaten de journalisten, roei(st)ers, coaches, KNRB-medewerkers en technisch directeur Hessel Evertse binnen gezellig aan de koffie te luisteren naar de ambities van Roel Braas, Chantal Achterberg, het duo Olivia van Rooijen en Carline Bouw en de Muda’s. Interessant als dat moge zijn draaide het meer om technisch directeur Hessel Evertse en zijn invulling van het KNRB-beleid.
De afgelopen paar weken ging er haast geen roei-evenement voorbij zonder een enthousiast rondkijkende Hessel Evertse. De Head of the River? De technisch directeur trapte in zijn KNRB-jas mee met allerhande ploegen om te zien hoe de acht kilometer op de Amstel werd beleefd. Twee weken geleden bekeek Evertse de finale der oude vieren vanaf een volgboot. Je zou zeggen dat de TD vooral bezig is met het leren kennen van de roeisport in al haar facetten. Maar op de achtergrond lijkt de Evertse druk doende om zijn eigen beleid te maken. Hij hanteert daarin een rechtlijnige aanpak waarin transparantie de boventoon voert en de zaken niet mooier worden gemaakt dan ze zijn. De moeilijke financiële situatie die ontstaan is door de afkoopsom die de KNRB moet betalen aan Maurogiovanni? Evertse bevestigt het zonder een spier te vertrekken. Het is een verfrissende aanpak na jaren van gedraai, gekeer en een haast oneindige reeks van excuusjes die uitblijvende resultaten moesten verklaren.
Maar tegelijkertijd is Evertse niet bang om te dromen. “Onze ambitie is de top vijf”, zegt hij meermaals tegen het verzamelde journaille. “Niet gedeeld met andere landen, zoals in 2008 het geval was, maar gewoon top vijf. Met vier landen boven ons. Als ik om me heen kijk en ik zie het enthousiasme van de atleten, dan kan ik niet anders dan denken dat het kan. Jullie kennen me allemaal, dus jullie weten dat ik niet zomaar iets roep als ik er niet in geloof.” Die laatste zin zet een extra streep onder de toch al indrukwekkende (droom)doelstellingen die hij de roeibond stelt: vier medailles op de Spelen, als het even meezit twee gouden plakken. Een ploeg én een medaille op de Paralympische Spelen.
Op weg daarnaar toe moet er ook gewoon hard geroeid worden. Niet presteren betekent onherroepelijk de stekker eruit. Het komende wereldkampioenschap in Zuid-Korea is geen post-olympisch WK waar lekker relaxed naar toe kan worden gewerkt, maar gewoon een keihard meetmoment. Willen nieuw geformeerde ploegen als de mannen twee-zonder met Rogier Blink en Mitchel Steenman of skiffeur Roel Braas door met hun projecten, dan moeten ze op weg naar het verre oosten én ter plekke in Chungju bewijzen over de nodige klasse te beschikken. Zo niet, dan worden de middelen volgens Evertse “op een betere manier ingezet.”
De maatregel van Evertse is niet zozeer nieuw – de afgelopen jaren werd ‘presteren’ wel vaker genoemd als doel – maar hij heeft de zaken wel geconcretiseerd. Roeiers en roeisters bevestigen dat er over het traject afspraken zijn gemaakt. Niet alleen op de korte termijn, maar ook op de lange termijn. “We mogen allemaal fouten maken”, vindt Evertse, “maar we moeten er wel van leren. Een tegenvaller onderweg betekent niet dat het doel verandert. Claudia [Belderbos, red.] is nu geblesseerd aan haar rug, dus start ze het NK niet in de skiff. Maar dat verandert niets aan de doelen die de dubbeltwee heeft gesteld.”
De hardere, rigide lijn komt ook terug in andere keuzes die Hessel Evertse het publiek voorschotelt. Want dat is wat de KNRB volgens de technisch directeur moet doen: keuzes maken. Niet op meer paarden gokken, maar gewoon helder afwegen waar successen te behalen zijn en daar dan vol voor gaan. Dat klinkt wederom als een open deur, maar Evertse is in tegenstelling tot zijn voorganger concreet – en hamert op de lange termijn. “We gaan vanaf nu vol voor de olympische en paralympische nummers”, zegt hij resoluut. “Niet-olympische bootklassen komen voor eigen rekening. En er zijn geen [NOC*NSF-]statussen meer in te behalen.”
Doordat de spelregels van Evertse de boventoon voeren zitten de atleten er ietwat voor spek en bonen bij. Het Nederlands kampioenschap van komend weekend is even vergeten. Al helemaal als duidelijk wordt dat Kirsten van der Kolk de twee-zonder met Carline Bouw en Olivia van Rooijen begeleidt- en van zins is om dat tot en met Rio de Janeiro te gaan doen. Vergeten is de Hollandia, de tribune en de titels: het draait even om de coachcarrière van Van der Kolk. Voorlopig is er bij de KNRB evenwel geen plek voor de olympisch kampioene. Geen geld, zo maakt Evertse duidelijk. “Volgend jaar hebben we meer ruimte. In ideale zin zou je werken met een één op één-situatie, waarbij roeiers individuele begeleiding hebben. Maar daar is geen geld voor. Dat is een uitdaging voor ons om op te lossen.”
De technisch directeur heeft daarnaast ook een andere uitdaging. Zijn voorganger René Mijnders, die de dames en lichte dames onder zijn hoede had, is namelijk ernstig ziek. Zodanig zelfs dat Evertse er verder geen uitspraken over wil doen en aangeeft dat Mijnders niet voor 1 oktober terug wordt verwacht bij de KNRB. Om het gat op te vangen en de talenten te kunnen begeleiden is de KNRB naarstig op zoek naar een vervang(st)er die Evertse op 12 mei aanstaande hoopte presenteren. De specifieke datum, gecombineerd met het feit dat het seizoen al begonnen is én de eisen van Evertse vrij onverbiddelijk lijken, doet vermoeden dat een ervaren rot van stal zal worden gehaald. Iemand met affiniteit met damesroeien bovendien. De naam Josy Verdonkschot komt dan al heel snel bovendrijven.
In overige media
NOS: “Roeicoach Mijnders uit roulatie”
NOS: “Van der Kolk coach roeiduo”
Telesport: “Olympische heldin Van der Kolk roeicoach”
Volkskrant: “Olympische heldin Kirsten van der Kolk roeicoach” (met foto Marit van Eupen)
AD: “Olympische heldin Van der Kolk roeicoach”
AD: “Roeicoach Mijnders ernstig ziek”
NUsport: “Olympisch kampioene Van der Kolk roeicoach”
