Femke Dekker heeft afgelopen zondag een overwinning geboekt tijdens de Silverskiff in het Italiaanse Turijn. De roeister van Nereus kwam na elf kilometer roeien met halverwege een keerboei in een tijd van 47:24,520 over de finish. Daarmee won ze haar divisie, maar was ze niet de snelste vrouw. Die eer ging naar de Duitse lichtgewicht roeister Lena Müller, die dertien seconden sneller was dan Dekker. Ook de Hongaarse Krisztina Gyimes bleef in het SB-veld de 33-jarige roeister iets voor, maar dat weerhield de organisatie er niet van Dekker een medaille om de nek te hangen. “Ik had niet verwacht dat ik kans maakte, dus dat maakt het wel bijzonder,” reageert Dekker.
“Het was best pittig als je niet meer twaalf keer per week traint,” gaat de vedette van Nereus verder. “Ik startte tussen Ellen Hogerwerf en Inge Janssen in en had rond het keerpunt nog een aanvaring met een andere roeister, maar klaarblijkelijk was ik toch snel genoeg. Het was hoe dan ook een mooie wedstrijd. En dat ik verlies van een lichte roeister, ach. Het is niet alsof dat niet eerder gebeurd is.” Daarmee verwees Dekker subtiel richting roeisters als Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk, in wie ze op menig Nederlandse langebaanwedstrijd haar meerdere moest erkennen tijdens haar roeicarrière.
Dekker, Hogerwerf en Janssen waren niet de enige Nederlandse vrouwen in Turijn. Ook Dominique van der Pauw (Skøll) – die achter Dekker tweede werd door een tijdstraf voor Hogerwerf – Mirte Kraaijkamp en Yvonne Janse (beiden Laga) waren naar Italië afgereisd om de elf kilometer heelhuids te volbrengen. Monika Manios, die in een veteranenveld van vier startte, bleek met 50:37,540 ruim de snelste in haar discipline. Haar drie concurrentes, afkomstig uit Engeland, Zwitserland en Italië, hadden minimaal anderhalve minuut langer nodig om het parcours te voltooien.
Proteus-roeier Bart Lukkes was de enige mannelijke Nederlander in Italië. De lichtgewicht Delftenaar moest genoegen nemen met de 32e plaats overall en een zevende stek in zijn SB-categorie. Een prima prestatie gezien het zeker niet slecht bezette veld. Bovendien had Lukkes het ook naar zijn zin gehad. “Het is mooi om een keer op sterke stroming te roeien,” vertelt Lukkes. “De eerste 5,5 kilometer duurden 30 minuten, de terugweg maar 15 minuten. Hoe zwaar het was? Je wordt op een hele andere manier moe dan bij een korte afstand. Je verzuurt niet echt maar raakt gewoon helemaal leeg. Een uur nadat de wedstrijd klaar was kon ik echt helemaal niks meer.”
