Beteuterde gezichten alom op het terrein van Aegir in Groningen. Door de stormachtige wind achtte men het niet verstandig om de Hel van het Noorden door te laten gaan. Niet alleen de organisatie kon van die beslissing allerminst vrolijk worden, ook veel deelnemers stonden begrijpelijk genoeg met gemengde gevoelens op de kant. Natuurlijk, zo zag je velen van hen denken, de Hel van het Noorden is lang en zwaar. Een extra ochtendje of middagje vrij is niet weg. Maar aan de andere kant kom je niet voor niets naar Groningen. Eenmaal aangekomen, omgekleed en met de boot opgeriggerd wil praktisch elke roeier het heroïsche gevecht aangaan met de Groningse elementen. Maar vandaag was dat te veel gevraagd. Een gekuifd Eemskanaal bleef daarom verstoken van roeiers.
In de 36-jarige geschiedenis van de Hel van het Noorden is het slechts de derde keer dat het evenement wordt afgeblazen. In 1983 en 1993 was het weer eerder te bar en te boos om zes kilometer hard te varen in skiffjes en twee-zonders, maar alle andere edities vonden wel gewoon doorgang. Weer of geen weer: roeiers kregen te maken met sneeuw, regen, hagel, vorst, golven en alles wat november verder nog te bieden heeft. Dat is de charme van de wedstrijd, zo weet heel roeiend Nederland. Een beetje Hel van het Noorden is afzien, en daar horen de gure winterse omstandigheden even goed bij als een armada aan Aegir-skiffjes en een voor velen lange rit terug naar huis.
Die rit kon nu dus eerder aanvangen. Rond de klok van 11:30 hakte de organisatie de knoop door dat na het ochtendblok ook het middagblok geen doorgang kon vinden. Het roeien kwam daarmee tot een voortijdig einde. Alhoewel: één ploeg zette toch uit voor een tochtje op het water. Claudia Belderbos (Orca) en Annemiek de Haan (Skøll), de enige twee roeisters van de selectie voor de Nederlandse vrouwenacht die op hun vrije dag wel samen een wedstrijdje wilden roeien, trotseerden met hun gele Empacher twee-zonder – door de commentatoren al snel betiteld als potentiële ‘Yellow Submarine’ – wind en de golven op het Winschoterdiep. “Maar al snel hadden we door dat ons besluit om toch te gaan roeien niet direct een goed plan was”, lachte Belderbos toen het tweetal weer veilig had aangelegd bij Aegir.
De afgelaste wedstrijden ten spijt eindigde de laatste zondag van november voor Aegir niet compleet in mineur. ‘s Middags werd namelijk het regionale talentcentrum van Groningen, een samenwerkingsproject van de verenigingen Gyas en Aegir, officieel geopend. Vorig jaar oogstten roeiers van dit talentcentrum al veel lof en was er ook genoeg succes. Een lichte Groningse vier-zonder wist in het seizoen bijvoorbeeld dusdanig te overtuigen dat kwalificatie voor het WK onder 23 werd afgedwongen. Dit jaar gaan coaches Mark Emke (zwaar) en Martijn Witteveen (licht en dames) volgens logistiek manager Niels van den Bovenkamp op dezelfde lijn verder. “Het gaat ons er voornamelijk om talenten klaar te stomen voor grotere toernooien, zoals een WK onder 23. Een wedstrijd als Henley is voor de roeiers een mooi opstapje in die richting.”
De Hel van het Noorden past ook in het plaatje van talentontwikkeling. Voor de absolute toproeiers is het, zo onderschreef ook de editie van 2011, een wedstrijd die vooral vanuit persoonlijke overwegingen aangedaan wordt. Een selectiewedstrijd van de KNRB is de Hel van het Noorden al lang niet meer, net als de NKIR dat steeds minder is. ‘Past niet meer in het schema’, zo luidt de mening van de bondscoaches. Zeker niet in een olympisch jaar waar veel vanaf hangt en ervoor gekozen is om de toproeiers vast te zetten in een rigide systeem van trainingskampen – twee weken weg, drie weken thuis. Heroïsche wedstrijden als de Hel van het Noorden worden daarom langzamerhand veroverd door de talenten van de toekomst. Is dat jammer? Misschien. Aan de andere kant is het een mooi podium om jezelf in de kijker te roeien. Talentontwikkeling in optima forma. Moet alleen wel het weer meezitten.
Evenement: Hel van het Noorden
Datum: 27 november 2011
Locatie: Eemskanaal
