Beteuterd stonden de vier dames van Nereus in de sociëteit van roeivereniging De Hoop na afloop van het eerste blok van de November Vieren. Ze hadden zich voorbereid op een luidkeels gezongen lied over de geluiden uit het Amstelsop, maar in plaats daarvan eindigden ze met lege handen. Nadat de prijsuitreiking van het eerste blok al geruime tijd vertraagd was bleek namelijk dat de jury had besloten om Lieve Leijssen, Lisa Wörner, Jenny van Dobben de Bruijn, Annick Taselaar en stuurvrouwe Milou Dankers vijftien strafseconden te geven. De acht seconden voorsprong die de ploeg op de streep had op de enige concurrerende dubbelvier, de Njord/Nereus-combinatie met Nicole Beukers, Karien Robbers, Anne Fischer, Charlotte de Groot en stuurvrouwe Evi van der Graaf, verbleekte op die manier als sneeuw voor de zon. Blikken gingen er uiteindelijk dus wel naar de vereniging aan de Amsteldijk, maar over de beslissing van de jury werd door de betrokkenen nog lang nagepraat.
Volgens de kamprechters had de Nereus-ploeg een stuk afgesneden ter hoogte van Willem III, en omwille van het behaalde voordeel en het mogelijk in gevaar brengen van oproeiende ploegen kreeg de ploeg de vijftien seconden aan de broek. “Na de wedstrijd vroeg ik ook aan onze stuurvrouw waarom we in de ballen hadden gelegen,” vertelde een teleurgestelde Lieve Leijssen, “maar Milou vertelde me dat ze gewoon de – snelste – lijn van onze tegenstanders had gevolgd.” Dat klopte ook. De als eerste gestarte Nereus/Njord-combinatie voer vlak langs de ballenlijn in het stuk water richting de Utrechtse brug, en stuurvrouw Evi van der Graaf biechtte eerlijk op dat ook zij daar aan de verkeerde kant van de ballenlijn had gezeten. Ze corrigeerde de koers daarop zo snel mogelijk, miste dus maar één boei en zag vanuit haar ooghoeken dat het vlak achter Njord/Nereus aan varende Nereus dezelfde fout maakte. “Ik was toen wel opgelucht; Nereus had in ieder geval ook strafseconden”, legde Van der Graaf uit.
De jury zag dat echter anders. Men wilde voor beide ploegen wel een oogje dichtknijpen voor wat betreft het missen van die ene boei, maar volgens het ooggetuigenverslag van de betrokken kamprechter was het in het geval van Nereus niet bij één misser gebleven. Amit Havenaar, wedstrijdcommissaris van Nereus, kon daar met een gloedvol protest over het eveneens fout gestuurde hebbende Njord/Nereus en een beroep op het spreekwoord gelijke monniken en gelijke kappen niets aan veranderen. Gevolg: de vijftien strafseconden bleven staan, en Njord/Nereus mocht de blikken ophalen. Maar echt van harte ging dat niet. De zegevierende ploeg voelde zich niet de terechte winnaar aangezien Nereus in hun ogen de betere was geweest. Van der Graaf besloot daarom de blikken alsnog aan de concurrentie te geven. Maar ook die wisten niet goed wat ze met de medailles aan moesten. Coach Peter Kolsters wist wel raad; studentikoze traditie vereist immers dat een niet gewenst blik overboord wordt gegooid. Tenminste twee van de blikken kregen daarom vanaf het balkon van ‘De Hoop’ een enkeltje Amstel.
In een week waarin het credo ‘regels zijn regels’ in de politiek rechtlijnig werd toegepast op de zaak van de Angolese Mauro, is het misschien toepasselijk dat men er ook in de roeiwereld geen extra mouwen aan past. Feitelijk gezien hebben de kamprechters natuurlijk gelijk: Nereus was inderdaad in overtreding. Desalniettemin blijft de vraag bestaan of de beslissing ook het gewenste resultaat met zich mee heeft gebracht. Nereus voelde zich als betere ploeg bestolen, Njord/Nereus voelde zich met de blikken bezwaard. Geen echte winnaars dus, net als in de zaak Mauro. Kan er in dezen dan ook sprake zijn van één ‘juiste’ beslissing? Waar wordt het grijze gebied wit danwel zwart? Het is immers lang niet de eerste keer dat kamprechters te maken krijgen met een discussie over het missen van balletjes, de strafmaten en algehele verzoeken om clementie omwille van het argument ‘ach, waar hebben we het eigenlijk over?’
De onverwachte wending in de uitslag van de dames dubbelvieren was vanzelfsprekend het verhaal van de dag. De overige velden werden vrijwel allemaal gewonnen door de verwachte winnaars. De dubbelvier was een prooi voor de Nereus-ploeg met Dirk Uittenbogaard, Peter van Schie, Thijs IJsbrandy, Freek Robbers en Floor Bakker; de vier-met werd gewonnen door Skadi met Olaf van Andel, Pieter Rom Colthoff, Thijs van Luijk, Hugo van Velzen en stuurvrouw Inger-Elze de Langen. Zonder de echte toproeiers – die allemaal in Sabaudia verblijven voor een tot nog toe regenachtig trainingskamp – en met vrij zachte weersomstandigheden waren er vrij weinig opvallende zaken in Amsterdam. Behalve dan die ene beslissing waardoor de Nereus-dames na vier kilometer roeien weer onverrichter zake terug moesten naar huis, waar ongetwijfeld de studieboeken wachtten.
Alle uitslagen zijn op deze website terug te vinden, of direct te bekijken in de PDF-bestanden van blok 1, blok 2 en blok 3.
Evenement: November Vieren
Datum: 6 november 2011
Locatie: Amstel, Amsterdam
