Stel je voor: een WK onder 23 in Amsterdam zonder kamprechtersbootjes, geen leenboten voor behoevende landen en een mediacentrum zonder stoelen of tafels. En de infrastructuur die een paar dagen voor de eerste wedstrijd nog niet eens is aangelegd. Dat is min of meer een afspiegeling van hetgeen zich in Jakarta afspeelt aan de vooravond van de South East Asian Games. Geen wonder dus dat elf Aziatische sportfederaties met de handen in het haar zitten. De aan hen beloofde boten en riemen zijn nog niet aangekomen, en de organisatie weet niet zo goed of dat wel zal gebeuren. Diederik de Boorder, die de scepter zwaait over de Indonesische afvaardiging, heeft als begeleider van het thuisland waarschijnlijk weinig last van dit alles. Desalniettemin is het maar de vraag of de Nederlandse coach, die vanaf december weer aan de slag gaat voor de KNRB, wel medailles kan gaan winnen. De kans is namelijk reeël dat de roeiwedstrijden geen doorgang vinden als driekwart van de tegenstand niks heeft om in te varen. De volgens De Boorder “prachtige achtbaans roeibaan tussen de rijstvelden” blijft dan voorlopig ongebruikt. Volgens Achmed Sutjipto, voorzitter van de Indonesische roeibond, is het vooral jammer als het in Indonesië mateloos populaire drakenbootracen niet door zal gaan.
“Het is al jaren bekend dat Indonesië de South East Asian Games zou gaan organiseren”, vertelt De Boorder via e-mail vanuit Jakarta. “Dat zou geen probleem zijn, riepen de heren politici om het hardst. De voormalige minister, de hoofdverantwoordelijke voor het project, zit op het moment in de gevangenis omdat hij een paar miljoen naar zijn bankrekening probeerde te sluizen.” Met het opsluiten van de grote boef zou je zeggen dat het project weer de juiste kant op kon worden gedirigeerd, maar in Indonesië werkt dat toch echt wat anders, zo blijkt uit de rest van het verhaal van De Boorder.
“De opvolgers van die foute minister vonden dat er ‘andere locaties moesten worden gevonden’. Opeens werd niet Jakarta maar Sumatra het toneel van de South East Asian Games — en dat zes maanden voor het begin van het toernooi. Alle locaties moesten toen nog worden aangelegd: roeibaan, tennisvelden, zwembaden en ga zo maar door. De sceptici zagen de bui al hangen, maar volgens de nieuwe leidinggevenden was het allemaal geen probleem en kon met in Indonesië alles geregeld en betaald krijgen.” Uiteindelijk bleek dat dit ver van de waarheid was. Na enkele maanden bouwen bleek dat de deadlines niet gehaald gingen worden. De progressie viel vervolgens letterlijk in het water: het regenseizoen kwam en alle bouwwerkzaamheden kwamen stil te liggen of stortten zelfs volledig in.
“Twee maanden geleden besloten ze alles alsnog in Jakarta te organiseren”, gaat de Boorder verder. “Maar ook hier is het regenseizoen vol aan de gang. Met man en macht wordt er tussen de tropische stortbuizen doorgewerkt om alles op tijd af te krijgen. Volgens mij is dat nog verre van realiteit. Voor het schoonspringen staat er bijvoorbeeld een duikplank. Je kan er een mooie salto maken, zelfs twee, maar dat is een schrale troost als er geen water in het zwembad zit. Tennissen gaat ook wel, maar je moet wel kaplaarzen aantrekken want je staat tot je knieën in de blubber omdat het dak is ingestort. En op het boogschietterrein staat nu nog een schooltje. De politici geven toe dat het moeilijk trainen is temidden van de kinderen, maar het moet best kunnen.”
En het roeien? Volgens De Boorder ligt er een schitterende baan en staat er een mooi botenhuis. Maar ja, wel op de warmste plek in heel Indonesië. Zeker in deze tijd van het jaar is het er geen pretje. Overal zand en blubber. De dichtstbijzijnde wc ligt vijfhonderd meter verwijderd van wat komende week het botenterrein moet zijn. “Op het moment zijn honderden mensen bezig om de finishtoren, de weging, de starttoren en de loodsen te bouwen. En dan nog kan je alleen met een four wheel drive de roeilocatie bereiken, want de wegen zijn hier zulke ‘dirt roads’ dat de Camel Trophy er jaloers op zou zijn.”
Het klinkt al met al als een fiasco. De Boorder informeerde volgens eigen zeggen bij zijn hoogste baas hoe het toernooi ervoor stond, benieuwd als hij was of hij nog wel roeiers moest begeleiden op het toernooi. “No problem, my friend”, sprak de Indonesische minister van sport, “we arrange everything.” Om in de woorden van de Nederlander zelf te spreken: yeah right.
