Na een middag vol met time trials, voorwedstrijden, knockout-races, onderlinge finales en omgerekende startverschillen bleek op de eindafrekening dat de studentenverenigingen Skadi (mannen) en Nereus (vrouwen) de snelste waren tijdens de eerste editie van de Amstelbeker. De avond voorafgaand aan de wedstrijd, tijdens een uitgebreid diner op de sociëteit van de Amsterdamse roeivereniging ‘De Hoop’, sprak de voorzitter van die vereniging, Rogier Schellaars, nog uit dat hij de vergelijking ‘Henley aan de Amstel’ eigenlijk niet helemaal aandurfde. “Je blaast daarmee wat hoog van de toren als je nog niets hebt gerealiseerd. Henley is gewoon van een waanzinnig niveau en je legt de lat daarmee erg hoog”, aldus Schellaars, die tegelijkertijd wel van mening was dat het organiseren van een wedstrijd à la Henley wel tot de doelstellingen behoort. “Voor een eerste editie is het uitstekend verlopen, we scoren hiermee wat mij betreft negen uit tien. Hier kunnen we verder op bouwen.”
De eerste editie van de Amstelbeker werd flink geholpen door de buitengewoon goede weersomstandigheden. Na een zomer waarin vooral regen, wind en bedenkelijke temperaturen de hoofdrol opeisten, was het op 25 september juist bijzonder aangenaam. Er blies een bescheiden briesje over de Amstel in de richting van de finish en de temperatuur schommelde rond de 23 graden. Prima omstandigheden om een nieuwbakken roeiwedstrijd te organiseren en een visitekaartje af te geven aan de roeiwereld. Een unieke roeiwedstrijd, zelfs, gezien het bijzondere karakter: achten van burgerroeiverenigingen en studentenroeiverenigingen strijden eerst in hun eigen categorie en vervolgens varen de beste twee van beide groepen tegen elkaar in een ‘grote finale’ met een aan de hand van die dag uitgerekend startverschil. Het is weer eens wat anders dan gewoon overgangs en senioren A.
Een van de belangrijkste uitgangspunten van de wedstrijd is het uitnodigingskarakter. De Hoop en de KNSRB kozen voor de Amstelbeker een select aantal roeiverenigingen uit om te starten. Studentenachten en burgerachten van verenigingen waarvan men verwachtte dat een goede ploeg op het water kon worden gelegd. En daar kreeg men in zekere zin ook geen ongelijk in. Hoewel lang niet alle toproeiers en -roeisters aanwezig waren op het water, vielen er genoeg interessante namen te ontdekken. Robert Lücken en Boaz Meylink bij Nereus, Jacobine Veenhoven en Marie-Anne Frenken bij Njord, Kaj Hendriks bij Triton, Olaf van Andel en Maaike Head in hun respectievelijke mannen- en vrouwenacht van Skadi, Rogier Blink bij Gyas en Diederik Simon in de burgeracht van De Hoop. Het zijn slechts enkele aansprekende roeiers die graag een potje wilden roeien, daarbij aantonend dat het verenigingsroeien nog springlevend is. Dat laatste was ook een van de zaken waar de organisatie zich hard voor wilde maken.
“Het was mooi om te zien dat de roeiers ook echt blij waren met hun overwinningen, ook in de wedstrijd tussen de burgers en de studenten”, vertelt Schellaars. “Dat geeft wel een beetje aan dat de opzet van de wedstrijd werkt. We hebben van tevoren weliswaar uitgebreid met roeiers overlegd over ons plan, maar je moet op zo’n dag nog altijd maar zien of het werkt.” Uiteindelijk bleek het wel goed te gaan, al moesten sommige ploegen nog wat wennen. Zeker in het studentenveld bij de mannen, waar de toernooistructuur door negen deelnemers wat was aangepast, was er in het begin al vuurwerk toen niet de gedoodverfde favoriet Nereus, maar Gyas de snelste tijd noteerde tijdens de time trials. De Groningers mochten daarom een ronde overslaan terwijl Nereus op moest voor de kwartfinale. De ploeg met slagman Robert Lücken won die wedstrijd weliswaar, maar voer niet snel genoeg om een plaats in de halve finales af te dwingen.
In een onderling duel tussen Skadi en Gyas (mannen) en Orca en Nereus (vrouwen) bleken Rotterdam en Amsterdam uiteindelijk het sterkste. In de finale troffen beide studentenploegen één vereniging: het Spaarne. De burgerroeivereniging uit Heemstede bleek oppermachtig in hun veld, maar kon ondanks het vooraf uitgerekende startverschil – bij de vrouwen 16.1 seconden, bij de mannen 6.5 – in de grote finale geen vuist maken tegen de studentenconcurrentie.
Voor de eerste versie van een roei-evenement mag de Amstelbeker een voorzichtig succes genoemd worden. Het enige wrange aan de wedstrijd is de doodsteek die lijkt te zijn uitgedeeld aan de al jaren kwakkelende Universiteitsachten in Delft. Ook daar stond achten op het programma, ook daar ging het om onder de vlag van een universiteit ”verenigde’ ploegen. Maar de Amstelbeker spreekt met het burgerroeien meer dan alleen de studenten aan. Daardoor lijkt de wedstrijd een goede kans van slagen te hebben. En er is genoeg ruimte voor verbetering. Meer deelnemende verenigingen, meer toeschouwersbootjes op het water, toegestroomde verenigingen die joelen vanaf de kant, een dresscode voor De Hoop. Wie weet. Laten we in ieder geval hopen dat het in 2012 net zulk mooi weer is.
