Op het dakterras herinneren alleen de doodgevroren geraniums nog aan de voorbije zomer. Het is in jaren niet zo koud geweest als Jan Willem Gabriels vandaag het vuilnis op een hoek van het terras zet. Snel trekt hij de deur achter zich dicht. Een huivering trekt door zijn grote lichaam als hij de woonkamer weer binnenstapt. De radio bromt op de achtergrond als hij zich realiseert dat het al weer vrijdag is. De dagen glijden voorbij. Buiten lopen mensen met mutsen op. De kou houdt nu al twee weken aan, en mensen verkeren in een permanente staat van opwinding. Buiten worden handen geschud, er wordt gelachen en op schouders geslagen.
Een column van Olaf Licht over Jan Willem Gabriëls en de Varsity. Lees de rest op zijn weblog.
