Op weg naar de Spelen kampte Gijs Vermeulen met een motivatiedip. Een groot probleem voor de vier-zonder-stuurman, die met keihard werken het zilver van Athene om wil zetten in het goud van Peking. Maar de slagroeier hervond na vier maanden de lol in zijn sport. Peking, zaterdag 16 augustus 2008, zes uur s avonds lokale tijd. Datum en tijd zitten in het hoofd van roeier Gijs Vermeulen gebeiteld. Dat is het tijdstip van de finale voor de Nederlandse vier-zonder-stuurman, die de afgelopen drie seizoenen uitgroeide tot het nationale roei-instituut Holland Vier.
Volstrekt ondenkbaar is het dat Geert Cirkel, Matthijs Vellenga, Jan-Willem Gabriels en Gijs Vermeulen de eindstrijd met zes ploegen niet zullen halen. Het viertal van coach Mark Emke is wereldtop, getuige drie medailles bij de drie WKs tussen 2005 en 2007: éénmaal zilver, tweemaal brons en in 2007 bovendien goud in de trilogie om de wereldbeker 2007.
Goud moet het worden op de olympische roeibaan in Peking, maar de concurrentie is moordend. Nieuw-
Zeeland, Groot-Brittannië, Duitsland, Australië en Italië zijn de landen waarvan de afgelopen jaren is gewonnen, maar ook verloren. Eén van de drie medailles winnen zal in Peking al heel wat zijn. ,,Het is moeilijk, erkent Vermeulen, ,,maar als het gemakkelijk was, zou iedereen zich afvragen of het wel serieus is.
De 26-jarige in Amsterdam geboren en in Oegstgeest opgegroeide Vermeulen is de slag van de Holland Vier. De dirigent die de maat geeft aan de ploeg, die precies weet wat hij doet, inzicht heeft en geen twijfels kent, op wie alle leden van de ploeg blindelings vertrouwen. In 2005 bewoog de sportdirectie van Oxford University hemel en aarde om hem over te halen voor True Blue in de klassieke Boatrace tegen Cambridge.
Roeien kon Vermeulen zonder enige oefening vooraf. Hij stapte in een ranke skiff en voer een eind weg zonder om te slaan, wat bij de meeste ongeoefende mensen binnen één minuut meestal gebeurt. ,,Ik was zeiler, vertelt hij, ,,ik had veel gevaren in kleine zeilboten, misschien dat ik daardoor gemakkelijk balans hield in de skiff. In mijn twaalf jaar als roeier ben ik misschien twee of drie keer omgeslagen.
Hij zou misschien eerder topsporter in het wedstrijdzeilen zijn geworden, ware het niet dat zijn ouders dat niet wensten te faciliteren. ,,Zij vonden dat ze zoiets niet konden maken ten opzichte van mijn broer en mijn zus. Het hele land door, dan Europa en vervolgens de hele wereld over. Dat is niet niks. Ik wilde toch bezig blijven met boten en water. Mijn vader had geroeid en zo kwam ik uit bij het roeien.
Vermeulen haalde vlot een behoorlijk niveau. Hij roeide naar de vierde plaats in het WK junioren skiff, maar hij was in die tijd zo broos dat hij geen zes trainingen per week aankon. In het toproeien is twaalf keer per week gewoon. Hij ontwikkelde zich echter snel, zeker na zijn overstap het Amsterdamse Nereus. ,,De beste en leukste vereniging van Nederland. Als junior kun je snel doorstoten, omdat daar de juiste mensen zijn en ook goede ploegen.
Na zijn debuut bij de WK in 2002 in de dubbelvier (elfde) werkte hij zich binnen twee jaar in de Nederlandse Acht, die in Athene 2004 de zilveren medaille zou winnen. ,,Twijfels dat ik niet in de boot zou zitten, kende ik nooit. Ik vond dat ik er in hoorde. Het was anders wel fantastisch, want toen ik pas roeide, hing ik een poster op van de gouden Holland Acht. Ik had totaal geen vermoeden dat ik ooit zelf aan de Olympische Spelen zou deelnemen.
De Vier kwam min of meer bij toeval bij elkaar, het jaar na de Spelen van Athene. ,,Vellenga roeide in een twee met Cirkel. Ik vormde een twee met Gabriëls. We kwamen bij elkaar in de Vier en dat ging direct heel hard. In 2006 was ik nog bezig met mijn studie en dacht ik: nog maar een jaartje. Toen begon Peking al een beetje te leven.
Cirkel, Vellenga, Gabriels en Vermeulen vormen een vriendenploeg met eigenwijze inzichten. Zo eisten zij de volledige aandacht op van Mark Emke. Hun coach moest de selectie voor de nieuwe Holland Acht loslaten en aan een ander overdragen.
Bovendien wensten zij bij elkaar te blijven als Holland Vier en geen open selectie toe te laten. Een bewuste keuze. ,,Wij wilden geen selecties die, als de keuze al vaststaat, vaak schijnvertoningen zijn. Daarmee is altijd wat aan de hand.
,,Het was onze voorkeur, maar Emke heeft de beslissing genomen. Als hij had gemeend toch poppetjes te moeten wisselen om de ploeg sneller te maken, zou hij dat wel hebben gedaan. Ik geef toe dat het wel een machtsmiddel was dat wij als kwartet voor elkaar kozen.
Het Bosbaan Pact van de Vier werd gesloten na de terugkeer van Vermeulen bij zijn drie maten. De slagroeier ging eind 2006 stage lopen en deed niets meer aan zijn roeicarrière. ,,Ik had er totaal geen zin meer in, zocht naar iets anders. Het was een motivatiedip van jewelste. Maar hoe langer die periode duurde, des te vaker merkte ik dat ik nog niet klaar was met het roeien. Ik besefte dat roeien eigenlijk het mooiste was dat ik kon doen. Kennelijk had ik zon punt nodig om mij dat te realiseren.
,,Die vier maanden waren goed, ik vond roeien weer leuk, kon ervan genieten en was vrij. Fysiek was ik tot niets meer in staat. Als er toen was geselecteerd had ik het nooit gered. Maar na zes weken kwam ik weer mee. De ploeg heeft mij nooit onder druk gezet in die tijd. Daar ben ik de mannen dankbaar voor.
Het jaar 2007 was top, met de verovering van de wereldbeker in Luzern als hoogtepunt. Voor de Olympische Spelen zijn de inspanningen enorm opgeschroefd met het ene na het andere trainingskamp.
Het vlaggenschip van Oranje ontbreekt het aan niets. Titelkansen zullen zich aftekenen tijdens drie regattas om de World Cup, als het goed is boezemt de Holland Vier dan schrik in. ,,Wedstrijden, zegt Gijs Vermeulen, ,,leveren de meeste info op. Laat de concurrentie maar toekijken. Voor die ene finale maakt dat niets uit.
bron: AD.nl / Leo van de Ruit
