Met de dood, afgelopen vrijdag, van de 60-jarige Steven Blaisse verliest de Nederlandse roeisport één van zijn olympische medaillewinnars. Hij begon in 1958 in de eerstejaars acht van de Amsterdamse Studentenroeivereniging Nereus. Het was het begin van een succesvolle roeicarrière.
Drie jaar later, op het Europees kampioenschap van 1961 in Praag, was het brons voor de twee-zonder-stuurman van Blaisse en Ernst Veenemans. Op een stromende rivier werd die dag nogmaals een finalerace gevaren. De tweede wedstrijd, in de vier, werd zonder medailles afgesloten: Blaisse was een man van de techniek, hij moest het niet van krachtroeien hebben.
Het viertal Blaisse, Veenemans, Sjoerd Wartena en Sipke Castelein won in 1962 de Varsity voor Nereus. In 1964 werd Blaisse, weer samen met Veenemans, Europees Kampioen op de Amstelveense Bosbaan. In hetzelfde jaar won Blaisse zilver op de Olympische Spelen van Tokio in de twee-zonder.
Het Amsterdamse duo was favoriet voor het eerste na-oorlogse Nederlandse olympische roeigoud. Nederland roeide naar olympisch goud in 1968, 1988 en 1996. Een EK roeien in de tijd van Blaisse, was het wereldkampioenschap van nu. De locatie bepaalde vroeger de naam; werd het toernooi op Amerikaanse bodem verroeid, dan streden de roeiers om de Noord-Amerikaanse kampioenstitels.
Blaisse roeide in 1965 nog een seizoen in de skiff en begon tijdens zijn dienstplicht met coachen bij de Cadetten roei- en zeilvereniging Dudok van Heel. Later speurde Blaisse naar roeitalent, leidde jeugd op en motiveerde roeiers in Amsterdam te gaan wedstrijdroeien. Blaisse was actief in het bestuur van de oud-ledenvereniging van Nereus en maakte een aantal jaar deel uit van de technische adviescommissie van de roeibond.
Eens in de zoveel tijd kwam de Oude Vier van 1962 bij elkaar. Niet langer als compagnons in een onderneming met als doel hard gaan en winnen, maar als vrienden. Met een geleende boot werd ergens in Nederland geroeid. Geen wedstrijd tot doel, niet meer hard varend. Eén aspect hield echter stand: de routine. Waar de mannen van weleer ook roeiden, na een paar halen bleek keer op keer hoe goed men elkaar aanvoelde, hoe gemakkelijk de boot weer werd beheerst. Een roeiploeg voor het leven. Met het overlijden van Steven Blaisse is daar een einde aan gekomen. De Nereus vier van 1962 zal nooit meer varen.
