Onderstaand verhaal komt uit het Varsity Magazine dat vanaf nu te bestellen is. NLroei kreeg de primeur ‘als jullie een beetje reclame voor ons blad willen maken’. Dat doen we in dit geval graag. Hier kun je het magazine bestellen. Aanrader!
(tekst: Rosa Anna Koeckhoven)
Voor duizenden studenten is de Varsity hét hoogtepunt van het roeiseizoen, zondag 29 maart is het weer zover. Voor de inwoners van Houten is het vooral een dag waarop hun rustige woonwijk plotseling volstroomt met studenten, bier en roeiers. Hoe beleven de mensen die er wonen het jaarlijkse spektakel op het kanaal achter hun huis?
364 dagen per jaar is het de rust zelve: Houten. De kleine stad aan de rand van Utrecht parallel aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Datzelfde kanaal verandert één dag per jaar in een strijdtoneel. Je zou dan bijna vergeten dat rondom het studentengebral ook een rustige woonwijk ligt. Meerdere buurtbewoners waren uitermate enthousiast om het gesprek over de Varsity aan te gaan en hier kwamen interessante gesprekken uit.
Naakt
Truus (74) staat al meer dan dertig jaar paraat op de brug die zich over het Amsterdam-Rijnkanaal buigt. “Vroeger kon je nog wat dichterbij komen,” vertelt ze. “Nu is het allemaal afgesloten en die joelende studenten zijn mij ook te luid hoor’’. Vanaf de brug kan ze rustig op een veilige afstand kijken. Truus probeert elk jaar een glimp op te vangen van de studenten maar echt verstand van roeien heeft ze niet. ‘’Ik weet niet hoe dat werkt hoor, het is een kwestie van het snelste bootje volgen’’.
Wat haar het meeste aantrekt? De spanning, het collectief gejuich en één traditie in het bijzonder: “Ik zie elk jaar naakte studenten te water gaan en dat vind ik toch wel het leukste beeld”, lacht ze. Wellicht plant Truus dit moment elke editie zorgvuldig, of het is puur toeval dat ze zich precies op de brug bevindt bij de winst van de Oude Vieren.
Kano’s
Aan de andere kant van het parcours staat Hans (78). Geen brug voor hem, maar zijn vaste plek aan de overkant van de overvolle tribunes en velden met studenten. Een veilige afstand als buurtbewoner, zonder bang te hoeven zijn voor stukken grond en sproeiend bier dat je om de oren vliegt.
Net als Truus is het voor hem al meer dan dertig jaar een traditie om te komen kijken. “Ik kom hier elk jaar samen met mijn zoon, hij was 5 toen we voor het eerst aan de zijlijn stonden”. Al begon het voor Hans niet uit pure liefde voor de roeisport. “Ik kwam hier altijd vissen,” zegt hij. “En toen bleek dat ik één keer per jaar mijn stek moest afstaan aan kano’s.” Sinds die dag weet Hans van het spektakel af en staat hij elk jaar trouw langs de kant. “Het is indrukwekkend,” geeft hij toe. “Zo hard, zo gelijk en dat geschreeuw vanaf de kant, het is machtig mooi.”
Reuring
Tussen deze doorgewinterde toeschouwers staat ook Erik (38), die nog maar sinds een paar jaar in Houten woont. Hij ontdekte de Varsity bij toeval toen hij op een zondag zijn hardlooprondje wilde doen. “Ik dacht dat er een festival was,” lacht hij. Waar Truus vooral geniet van tradities en Hans van het spektakel, ziet Erik vooral het contrast. “Het is fascinerend,” zegt hij. “Normaal hoor je hier alleen wat auto’s en soms een binnenvaartschip en dan ineens is dit het middelpunt van roeiend Nederland.” Toch waardeert hij die ene dag reuring. “Het geeft iets bijzonders aan de plek waar je woont’’.
Wat alle drie delen, is een soort stille trots. Ja, het is druk. Ja, het is luid en ja, de hekken maken duidelijk dat zij niet tot de kern van het evenement behoren maar één dag per jaar is hún rustige Vinex-stad het decor van Nederlands meest prestigieuze studentenroeiwedstrijd. Alle drie waren het er unaniem over eens dat de Varsity in Houten moet blijven. “Zodra de laatste boot is gefinisht verandert het strijdtoneel immers weer in een doodgewoon kanaal.”
