De charme zit in de onthaasting
Na materiaalpech moet Braas zonder Simon terug
Daar lagen ze dan. Natgeregend tijdens de 12 kilometer oproeien, weggedoken in de kragen van bontgekleurde oproei-jasjes en besmuikt om zich heen kijkend naar al het archaïsche roeimateriaal dat zich om hen heen had verzameld bij de start in Abcoude. Natuurlijk vroegen de deelnemers van de jaarlijkse najaarsklassieker Abcoude-Amsterdam zich vandaag af waarom ze ook al weer voor deze wedstrijd hadden gekozen. Maar tegelijkertijd was er overal wel een glimlach te zien. Een deel van de charme van Abcoude-Amsterdam zit immers in de onthaasting, in de snelheidslimiet die aan C-boten en wherry’s verbonden is. “Het was fantastisch om te zien dat jong en oud, ervaren en onervaren allemaal meededen,” glunderde Frans Göbel, voorzitter van het Comité voor Wherrywedstrijden aan het einde van de dag.
Tien jaar geleden, vertelt Göbel, was de wedstrijd op sterven na dood. Niemand zag het meer zitten om in brede, logge boten te varen – laat staan over een afstand van 12 kilometer in guur herfstweer. “Maar sindsdien er door de commissie enorm hard gewerkt om de wedstrijd weer te populariseren,” gaat Göbel verder. “En gelukkig zijn we nu op een punt dat er weer veel deelnemers op af komen. En wat ik het belangrijkste vind is de grote keur aan diversiteit: we hebben hier olympiërs meevaren, maar ook mensen die pas net drie weken roeien. Dat is het mooiste aan Abcoude-Amsterdam.”
Die olympiërs vormen stiekem een grote trekpleister. Het komt immers niet zo vaak voor dat je roeiers van het kaliber Diederik Simon en Roel Braas voorbij ziet zwoegen in een scheehouten wherry zonder rolbankjes. Om nog maar te zwijgen van de talloze superploegen die de afgelopen jaren strijdden om de snelste tijd in de C4+. Men neme de Holland Vier met Gijs Vermeulen, Matthijs Vellenga, Jan-Willem Gabriëls en Geert Cirkel die in moordend tempo naar de finish voer, en vorig jaar had kopman Rogier Blink nadrukkelijk geselecteerd op roeiers met veel duurvermogen en longinhoud. Abcoude-Amsterdam is een prestigestrijd; een baanrecord binnen deze wedstrijd een welhaast onmisbaar onderdeel van het gemiddelde toproeierspalmares.
Geen wonder dus dat, naast de nodige plezierroeiers en beginnelingen, de rangen ook dit jaar weer goed gevuld waren met talenten en toproeiers. Tim Heijbrock nam het samen met Björn van den Enden, Freek Robbers en Dirk Uittenbogaard op tegen zijn voormalig ploeggenoten Tycho en Vincent Muda, die in een bootje waren geweest met Volker Meuzelaar en Frans Göbel – invallend voor een zieke Femke Dekker. Laatstgenoemde ploeg moest overigens zijn meerder erkennen in het team van Heijbrock. Juniorenroeiers Abe Wiersma en Tone Wieten troefden op hun beurt concullega’s Jort van Gennep en Job Heidweiler af in de gestuurde C2x.
Maar de kers op de taart lag toch wel in het scheehouten wherryveld. Diederik Simon en Roel Braas, samen goed voor de nationale titel in de twee-zonder anderhalf jaar geleden, zouden het opnemen tegen Nanne Sluis en Meindert Klem. Twaalf kilometer roeien met alleen rug en armen in een boot van 150 kilogram – het beloofde wat. Helaas kon nog voor de start een streep door het onderonsje. Een wat al te enthousiaste Simon en Braas besloten in hun warming up een startje te proberen, waarna een van de riemen van slagman Simon het vervolgens begaf. “We waren vooraf al bang dat het oude materiaal roeiers van het kaliber Simon en Braas wel gaat trekken,” reageerde Göbel na afloop. “Maar een startje doen met een zware, oude boot van is ongeacht daarvan niet het beste idee. Als je dat bij een acht probeert heb je ook grote kans dat er iets kapot gaat – ongeacht de leeftijd van het materiaal. Door de zeldzaamheid van het materiaal is die kapotte riem een kleine smet op een verder schitterende dag.”
Door het uitvallen van Simon en Braas ging de winst automatisch naar Nanne Sluis en Meindert Klem. “Het was wel even wennen aan het roeien,” vertelde Sluis na afloop. “We hadden stukken dat we echt lekker bezig waren maar ook stukken dat het moeilijk was. Als je er dan achter komt dat je maar twee minuten boven het baanrecord zit baal je wel een klein beetje. Het was bovendien jammer dat Diederik en Roel niet meer mee konden doen. En ik had het ook niet erg gevonden om me te meten met de winnaars van de afgelopen jaren. Dat zijn toch roeiers die het klappen van de zweep kennen.” Gelukkig weten Klem en Sluis inmiddels ook hoe die zweep klinkt. En voelt. Het duurt nog wel een paar dagen voordat de hamstrings minder stijf zijn.
De uitslagen van Abcoude-Amsterdam zijn hier terug te vinden.
