8
Het nieuwe roeien is het ongecompliceerde roeien
Sytske de Groot (l) coacht een kersverse roeister in de Volans2
Op de begane grond van het grote pand van Yes!Delft, tussen start-up bedrijven die hun plek proberen te veroveren in de almaar veranderende technologiewereld, zit Volans Rowing. Al enige tijd proberen initiatiefnemers Cees van Bladel en Lenneke de Voogd de roeiwereld te overtuigen van hun product: een roeiboot ook geschikt voor non-roeiers en sportieve recreanten. Voor mensen die niet direct gelieerd zijn aan een vereniging en toch graag in een boot stappen. “Roeien is namelijk een geweldige sport en workout en hoeft helemaal niet moeilijk te zijn,” vinden Van Bladel en de Voogd. “Toproeien, ja, dat is moeilijk. Maar gewoon roeien? Dat is zo eenvoudig als wat.”
Het is moeilijk om niet gegrepen te worden door het duo als ze eenmaal aan het vertellen zijn geslagen. Het enthousiasme van Van Bladel, zelf een voormalig topzeiler die in 1988 meedeed aan de Olympische Spelen, kent haast geen grenzen. En ook De Voogd doet graag een duit in het zakje. Beiden zijn afkomstig uit de sportwereld: Van Bladel werkte bij de gemeente Eindhoven en vervolgde zijn carrière bij Sports and Technology en InnosportNL. De Voogd werkte lange tijd voor onderzoeksbureau TNO en de laatste drie jaar voor TU Delft als coördinator sportinnovatie. En nu is het tweetal gegrepen door het roeivirus – maar wel op een manier die een hervormingsdrift met zich mee heeft gebracht. “Hockey en golf worden nu genoemd als volkssport,” zegt Van Bladel. “Dat moet roeien ook gewoon kunnen zijn. Waarom niet?”
“We hebben, voordat we begonnen met Volans, eens met Thêta uit Eindhoven om de tafel gezeten om hun topsportdoelstelling door te spreken. Thêta wilde weer bij de top horen, wilde groeien en zagen dat innovatie daar een belangrijke rol in kan spelen. Toen we hen vroegen wat mensen beweegt om te gaan roeien hadden ze gek genoeg geen antwoord. Dat wisten ze gewoonweg niet. En opmerkelijk genoeg vonden ze dat er niet honderden roeiers of mensen met een eigen boot bij moesten komen want de kanalen waren al zo vol.”
Van Bladel en de Voogd raakten mede door dit vraagstuk geïntrigeerd door de roeiwereld, een nis in de sportmarkt die wat hen betreft open moet worden gebroken. En dat willen zij doen met hun bedrijf Volans – ‘vliegende vis’ in het Latijn. Het principe achter hun product, de Volans2, is eenvoudig: het is een boot die tegen een stootje kan, makkelijk in elkaar te zetten is en eenvoudig is in het gebruik. Je kan gaan roeien, waar, wanneer en hoe vaak je maar wilt. Ook voor niet-roeiers die nog nooit in de boot hebben gezeten. “Tijdens het evenement HISWA te Water kwamen er in een week tijd 130 mensen langs die nog nooit in een roeiboot hadden gezeten,” vertelt Van Bladel. “Er zijn van die 130 maar twee zijn omgeslagen. Maar die waren dan ook echt aan het klooien. Een beetje sportief iemand stapt in en vaart weg."
Maar de Nederlandse roeiwereld is de laatste paar jaar wat huiverig gebleken. Aansprekende namen als Nico Rienks, Kirsten van der Kolk, Olaf van Andel en het vrouwenacht-duo Chantal Achterberg en Sytske de Groot zijn – net als vele anderen – na een eerste kennismaking overtuigd geraakt van dit nieuwe roeien, maar veel schippers kijken met argusogen vanaf de wal naar de ontwikkeling. Dat brede ding, dat is toch heel wat anders dan een rank skiffje waarmee je heerlijk over het water kunt glijden. En dan die rolrigger, een van de eigenschappen aan de boot die het roeien weliswaar makkelijker maakt, maar in conventionele roeiboten niet terug te vinden is. Het maakt het roeien anders, onwennig. Raar misschien zelfs. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de rolrigger in het wedstrijdroeien verboden is sinds de jaren ’80 – ironisch genoeg omdat het te duur zou zijn en roeien daarom een te elitaire sport zou blijven, iets wat Volans juist wil doorbreken.
Daarom moet Volans misschien ook ver weg blijven van het wedstrijdroeien, van de vergelijking met de dunne, snelle bootjes van Empacher, Filippi, Hudson en ga zo maar door. Van Bladel haalt tijdens een van zijn verhalen de Duitse skiffeur Marcel Hacker aan, die nog vaak genoeg in een rolrigger-skiff van Empacher traint om zijn techniek bij te slijpen. ‘Als zelfs hij het doet, waarom dan niet meer mensen’, hoor je hem impliciet zeggen. Een van de creatieve slogans van Volans is dat de rolrigger de klapschaats is van het roeien. Maar dat zou de indruk kunnen wekken dat Volans2 een concurrent is voor de huidige roeimarkt, een nieuwe bootvorm die ‘beter’ is dan wat er nu bestaat. De rolrigger is niet meer en niet minder dan een gimmick; een herontwikkeld concept waarmee het roeien makkelijker is voor de leek. Concurreren met het wedstrijdroeien willen Van Bladel en de Voogd niet.
En dat moeten ze ook niet willen. Volans is anders, richt zich eigenlijk niet op de gevestigde orde in de roeiwereld. De doelstelling, dat roeien voor iedereen moet zijn en niet alleen voor mensen met een goed evenwichtsorgaan en een lidmaatschap bij een roeivereniging, wijst juist richting de beginners, de mensen die ‘het een keer willen proberen’ of de sportieve recreant die nu ook fiets, schaats of hardloopt en af en toe een sportieve toertocht wil doen net als bij de andere sporten. Waarom is roeien immers niet voor mensen die een boot op hun auto willen laden en gewoon een tochtje willen maken op een mooie waterplas tien kilometer verderop – zonder verdere verplichtingen? Waarom is roeien niet voor mensen die tijdens een dagje uit niet willen zeilen, kanoën of waterfietsen, maar gewoon lekker willen roeien?
Dat is de achterliggende gedachte – en de achterliggende kracht die ook de verenigingen kan ondersteunen. Als Volans zich bewust richt op de instapmarkt – op studentenverenigingen die nieuwe leden in een skiff willen zetten, op het scholenroeien, op het roei-ontwikkelingsprogramma van FISA – dan is Volans een middel tot een doel. Een eenvoudige manier voor verenigingen om mensen te interesseren in de sport en aan zich te binden; een makkelijke manier om roeien tot een volkssport te maken.
