6
Een ruwe diamant met potentie
De Willem-Alexanderbaan, met Rotterdam in de heiige verte
Eindelijk was het dan zover. Na jaren van plan- en graafwerk kon er vandaag een heuse wedstrijd geroeid worden op de Willem-Alexander baan. In de Rotterdamse polder, waar voorheen alleen maar weidse landbouwgrond te zien was, lag het water maagdelijk op de Nederlandse roeifans te wachten. De wedstrijd die met de eer mocht gaan strijken was de Erasmussprints, een evenement dat de afgelopen jaren werd georganiseerd op de Kralingse Plas. Normaal gesproken niet een enorme hoogvlieger qua inschrijvingen, maar gezien de bijzondere aard had het evenement plotsklaps drie keer zoveel deelnemers.
Iedereen wilde kennelijk even komen proeven van de nieuwe wedstrijdbaan die Nederland rijk is. Het aantal herkenbare namen dat op de Erasmussprints was afgekomen was daarom groot. Olympiërs Ellen Hogerwerf en Inge Janssen? Present. Een medaillewinnares van het FISU-WK in Kazan, nog geen week terug van het avontuur in Rusland? Lisa Scheenaard was alweer in de boot te vinden in Nederland. Van vakantie wilde de Eindhovense kennelijk weinig weten. In plaats daarvan stapte ze met Thijs van Luijk in de mixed dubbeltwee – een wedstrijd die ze overigens winnend afsloot.
Maar stiekem was de Erasmussprints vandaag bijzaak. Het draaide het niet om de resultaten. Het ging om het kijken, ruiken, proeven; een oordeel vellen over het nieuwste dat roeiend Nederland te bieden heeft. En dat oordeel was overwegend positief. Dat alles nog niet direct klopte? Ach, daar keek het merendeel van de mensen doorheen. Natuurlijk, de locatie was nog weinig ‘sexy’ te noemen. De wegen naar de jongste roeilocatie van Nederland hebben iets weg van een grindpad in het zuidoosten van Mongolië. Her en der brokkelde de kant al wat af door de golfslag van de motorbootjes. Het vooraf aangekondigde systeem met startverschillen viel ietwat in het water door een wispelturig startsysteem. Maar wie door deze kinderziektes heen kan kijken ziet dat er van de Willem-Alexanderbaan iets te maken valt. Een ruwe diamant met genoeg potentie.
En laten we wel wezen: het echte werk moet nog komen. In 2014, met het Europese kampioenschap voor studenten. Twee jaar later moet alles tiptop in orde zijn voor de wereldkampioenschappen voor junioren en niet-olympische nummers. Dan moet Nederland zich van zijn beste kant laten zien. Dan moet de uitstraling van de baan ‘af’ zijn. Geen afbrokkelende dijk meer, geen zandpaden en zeker geen saaie uitstraling. Rotterdam heeft vier jaar om sexy te worden.
Genoeg tijd om van de Willem-Alexanderbaan iets te maken. Een gewaardeerde locatie op de Nederlandse wedstrijdkalender, met een keur aan mooie wedstrijden. Welke wedstrijden, dat is alleen de vraag. De Westelijke Regatta? De Orca Competitie Slotwedstrijden? Misschien bij wijze van experiment de Holland Beker? De Eramussprints zal ongetwijfeld op herhaling willen volgend jaar, met iets meer show en iets meer vuurwerk om de sprint wat meer allure te geven. Toen de wedstrijd nog georganiseerd werd op de Kralingse Plas paste de knusheid van die locatie wel bij de (gezellige) chaos. Maar nu, op een professionele, welhaast olympische roeibaan, moet de organisatie opeens meebewegen. Dat lukte nog niet helemaal. Maar ach, zoals al gezegd werd draaide het niet echt om de wedstrijd. En wat niet is kan nog komen.
