De opmars van een relativerende hemelbestormer
Van Gennep in geel-blauw tijdens de Hollandia 2012
Vraag Jort van Gennep wie zijn grote voorbeelden zijn in het Nederlandse roeien en je krijgt een vrij onverwacht antwoord. Niet Pepijn Aardewijn en Maarten van der Linden, het tweetal dat voor de laatste lichte olympische mannenmedailles zorgde. Ook niet Gerard van der Linden en Ivo Snijders, de twee succesvolste lichte roeiers van zijn nieuwe roeivereniging Nereus. Nee, Van Gennep is heel resoluut als hij kiest voor Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk. “Door hen ben ik gemotiveerd geraakt om toproeier te worden.”
Jort van Gennep is een bijzonder geval. Hij klom langzaam op als junior bij Breda – de vereniging waar hij nog steeds lid bij is en waar zijn hart ligt – maar hij startte de afgelopen seizoenen veelvuldig voor TOR uit Tilburg. Een diplomatieke keuze: hij was vaak op de roeibaan bij de Beekse Bergen om te trainen met zijn maatje Daan Klomp, mocht gebruik maken van de faciliteiten aldaar en vond het niet meer dan normaal om dan ook het blauw-gele pakje aan te hebben tijdens wedstrijden. Maar Breda is en blijft zijn club. En dus berichten beide verenigingen ook vol trots als Van Gennep iets bereikt. Twee jubelberichten voor de prijs van één.
En er kan veelvuldig gejubeld worden. Van Gennep is in juniorenland meestal vooraan te vinden, ondanks zijn geringe lengte en gewicht. Nu is dat op zich niet gek: oud-junioren als Conno Kuyt, Bastiaan Vervoort en Bart Lukkes gingen hem in de recente geschiedenis al voor wat dat betreft. Maar wat niet bijzonder vaak voorkomt is wat Van Gennep op de ergometer laat zien. Begin dit jaar trapte hij op een officiële bondstest in Sevilla een tijd van 6:18.0 – een tijd waar menig SB- en SA-roeier jaloers op zou zijn. Met dat resultaat lonkt het nationale record, dat met 6:15.9 al sinds 2001 op naam staat van Ivo Snijders. “Ik heb in januari van dit jaar 6:15.3 getrapt, maar dat was niet officieel,” vermeldt Van Gennep tussen en neus en lippen door als gevraagd wordt naar zijn plannen daaromtrent. “Het verbreken van die tijd is ook niet een doel op zich. Als ik hard genoeg werk komen de resultaten vanzelf.”
Die opmerking is Van Genneps motto. Medailles zijn geen doel op zich, maar slechts een gevolg van de trainingsarbeid. Als je goed genoeg bent, dan win je wel wat. Hard werken, niet bij de pakken neerzitten. Maar volwassen als die overtuiging is, blijft Van Gennep een trotse roeier die niet graag verliest; een trotse roeier die bijna had besloten om samen met Daan Klomp de lichte dubbeltwee te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Het had een haar gescheeld of dat wilde idee was daadwerkelijk uitgevoerd. Achteraf ziet Van Gennep in dat dit hemelbestormende plan wat te veel van het goede was.
Die houding typeert hem: Van Gennep is nuchter, maar weet tegelijkertijd wat dromen is. Hij durft af en toe arrogant te zijn, zoals junioren dat zo vaak kunnen zijn, maar hij relativeert tegelijkertijd alles. En lukt dat relativeren niet, dat helpen externe factoren hem wel weer terug op aarde. De derde plek in de skiff tijdens het NK dit jaar was een van de weinige momenten dat het niet lukte. En ook afgelopen zomer, tijdens het Junioren WK, pakte het verkeerd uit. Samen met Abe Wiersma, Amos Keijser en Daan Klomp roeide Van Gennep het hele jaar de sterren van de hemel. De ploeg werd overladen met complimenten, ook door de bondscoaches. Maar dat maakte hen gemakzuchtig, en in de voorwedstrijd werden ze voorbij geroeid door praktisch iedereen.
“Dat toernooi heeft me wakker geschud,” biecht Van Gennep op. “Op dat niveau kan je niet voldoen met 80 % van je kunnen. Je moet alles geven. Dat is ook waarom ik er naar uit kijk om op Nereus te trainen met Frans Goutier. Die werkt ook snoeihard. Je moet er een beetje gek voor zijn om te slagen.” En sowieso is er op Nereus weinig plek om hoog van de toren te blazen, gaat de 18-jarige Brabander verder. Probeer maar eens stoer te doen in het bijzijn van Diederik Simon. Dan verbleken je eigen prestaties al snel. Zonder Olympische Spelen op je palmares kan je tegen dat soort figuren maar beter je mond houden.
Voorlopig staat de olympische droom van Klomp en Van Gennep evenwel op een laag pitje. “Daan is gaan studeren in Utrecht en roeit nu bij Orca,” legt Van Gennep uit. “Ik zit bij Nereus, dus samen trainen lukt nu even niet. Maar ik weet dat we samen hard kunnen roeien, en ik weet ook hoe speciaal dat is. Je vindt niet zomaar iemand die goed bij je past. Ik ken Daan door en door, ik weet wat ik aan hem heb. Dat is bijzonder. Ik ben niet van plan dat zomaar weg te gooien. Maar het gaat wat ver om nu al te zeggen dat we samen voor Rio gaan trainen. Natuurlijk wil ik daar heen, maar dat is nu nog ver weg.”
Eerst wacht Nereus, een vereniging waar hij met een schone lei begint. Van Gennep eigende zichzelf daarom ook geen bijzondere positie toe na zijn aanmelding. Hij ging keurig mee op afroeiweekend, had na twee dagen met veel alcohol en weinig slaap geen stem meer over en heeft zichzelf voorgehouden om de komende weken nog goed te genieten van zijn positie als eerstejaars op de A.S.R. “Maar ik merk nu al dat mijn lichaam er wat moeite mee heeft,” vertelt Van Gennep alsof het een schande is. “Alcohol en ik gaan niet echt samen. Stiekem heb het eigenlijk ook al wel weer gezien. Dit jaar wil ik gewoon hard trainen en een basis leggen voor de toekomst. En dan zien we wel wat dat brengt.”
