Het WK wacht op niemand
Lennart van Lierop in actie in Plovdiv
De omgeving is meer dan schitterend in Plovdiv. Nou ja, vooruit, als je door de vervallen flats en het aftandse stadion naast de baan heenkijkt dan. Maar de omliggende bergen, de heiïge, trillende lucht, de strakblauwe hemel en het handwarme water waarin geroeid wordt: om veel meer moet je als roeier niet willen vragen. Maar ondanks de aangename omstandigheden is er in Bulgarije wel een wereldkampioenschap bezig. En voor je het weet ben je als roeier of roeister in slaap gesoest en vindt je jezelf opeens terug onderaan de ladder, terwijl je ambities voorafgaand aan de lome zomer nog hoog waren.
Ieder olympisch jaar zijn de wereldkampioenschappen weer een vreemde mix van junioren en senioren. In de niet-olympische nummers strijden de mindere goden – olympische uitzonderingen daargelaten – om de wereldtitels. Tegelijkertijd varen de junioren hun gewoonlijke wedkamp, met alle gevolgen van dien. Het zorgt voor een interessante dynamiek: het ene moment trekken de talenten van de toekomst te velde, en het volgende moment zie je de geschiedenis aan je voorbij glijden tijden voorwedstrijden van de mannen twee-met.
Het maakt het WK een boeiende strijd om te volgen, zeker dit jaar. Sommige velden zijn namelijk bijzonder goed bezet: de jongens dubbelvier heeft bijvoorbeeld een krankzinnige aantal van 33 ploegen in de mix, waardoor er in dit veld kwartfinales moeten worden verroeid. Er zijn voorwedstrijden voor de lichte acht, met opmerkelijke deelnemers als Hongarije en Japan. En dan zijn de ontwikkelingsroeiers uit Uganda, Kuweit en Zambia. En de Irakese jongens dubbeltwee die in een schitterende houten Stämpfli ten tonele verschijnt. Plovdiv is een gek toernooi.
Al helemaal voor de Nederlanders. Met uitzondering van de lichte twee-zonder (Arnoud Greidanus en Joris Pijs) worstelden de Nederlandse senioren gisteren en vandaag met hun vorm. De lichte acht, met op slag de ervaren krachten Joeri Bruschinski en Björn van den Ende, kon in de heat niet opboksen tegen het sterke Italië en Australië en werd verwezen naar de herkansing. Daar kwam de acht vandaag echter weer tekort. De Chinezen bleken een maatje te groot, en tot overmaat van ramp bleek Japan na de fotofinish 0.02 seconden eerder over de streep te zijn gekomen. De roeiers en stuurman Ryan den Drijver zaten na afloop verslagen buiten de Nederlandse teamtent, wezenloos voor zich uitstarend na een voor hen grote deceptie.
“Ik heb het gisteren nog geroepen toen we de Australiërs zo makkelijk lieten lopen,” reageerde Björn van den Ende, de afgelopen weken nog reserve van de lichte vier-zonder op de Spelen. “Je riskeert in de herkansing dan zo’n resultaat. Ik was er ook bang voor.” De andere roeiers hadden de analyse nog niet zo panklaar. Joeri Bruschinski zocht naar een oorzaak voor het resultaat. De race, zo maakte de vedette van Vidar duidelijk, was lang niet slecht geweest. “Ik zou eigenlijk niet weten waar we het echt hadden moeten winnen. De start was wat minder, maar ik heb niet het idee dat we het ergens hebben laten liggen. Maar goed, als je goud wilt winnen moet je niet in deze positie zitten.”
Ook Marie-Anne Frenken kon niet meekomen met de concurrentie. Vorig jaar was de roeister van Njord nog goed genoeg voor de negende plek, maar Frenken moest na een zware heat in de herkansing haar meerdere erkennen in de Nieuw-Zeelandse Lucy Strack en de Amerikaanse Ursula Grobler. De 26-jarige skiffeuze kende sowieso een moeilijk jaar met veel blessureleed, maar zal nu nog hoogstens kunnen strijden voor een plekje in de C- of D-finale. Dat stond waarschijnlijk niet echt in de planning.
De Nederlandse junioren, hoewel slechts in kleine getalen present in Plovdiv, doen het wat dat betreft beter. De beide skiffjes – Lennart van Lierop en Liselotte van der Togt – kwamen vandaag zonder al te veel kleerscheuren door hun heats hun. Van Lierop kwam na een water mindere start in het tweede deel beter op gang en wist in de eindsprint zelfs zijn concurrent uit Zwitserland te verschalken. Van der Togt roeide op praktisch halve kracht naar een derde plek in haar heat. In beide gevallen zit er nog genoeg in de tank om hoopvol te zijn voor het vervolg van het toernooi.
|
De jongens dubbelvier met Abe Wiersma, Amos Keijser, Jort van Gennep en Daan Klomp kende gisteren eigenlijk een valse start. De ploeg kwalificeerde zich weliswaar voor de kwartfinale, maar met een vierde plek was het meer hakken over de sloot dan iets anders. “We waren gewoon te ‘cocky’,” vertelde Wiersma nuchter. “Na München dachten we dat we het wel rustig aan konden doen, maar dat kan niet op een WK. Gelukkig ging vandaag een stuk beter.” Dat bleek: in een pittige kwartfinale met Italië en Roemenië kwam de rood-wit-blauwe ploeg tot een tweede plek. Eenmaal over de finish bleek dat de Italianen diep waren gegaan om de eerste stek veilig te stellen: slagman Luca Rambaldi werd na afloop uit de boot gehesen en met een brancard afgevoerd.
De eindtijd van de Italiaanse ploeg – 5:52,96 – loog er dan ook niet om. Nederland zette er 5:55,13 tegenover. Naast Italië was enkel Rusland in de tweede kwartfinale nog een tandje sneller dan het oranje kwartet. Maar in Plovdiv kan veel gebeuren – getuige het opmerkelijke verlies van de Nederlandse lichte acht tegen Japan. Wie vooraf had gezegd dat een Japanse lichte acht de A-finale zou halen ten koste van Nederlands was waarschijnlijk voor gek verklaard. Maar de realiteit is toch echt anders. Als je in de zomerse hitte van Plovdiv even niet alert bent, lig je er eenvoudigweg vanaf. Het WK wacht op niemand.
