Nederlandse equipe klaar voor de Spelen
De boten waren er al een tijdje, maar de Nederlandse roeiers en roeisters zijn gisteren aan het eind van de middag ook aangekomen in Eton. De ploegen kozen ervoor om alvast een klein stukje heen en weer te peddelen op de baan, alvorens te concluderen dat alles er goed bij lag. Ook het olympische roeidorp bij Royal Holloway, dat op ongeveer zestien kilometer van de baan ligt, kon de roeiers bekoren. Op de kamerdeuren was een welkomstboodschap van NOC*NSF geschreven en – belangrijk volgens velen – er was een prima koffiemachine.
De Nederlandse equipe is een van de laatste landen die aankwam. Inmiddels hebben zich ongeveer vijftig landen gemeld in Eton Dorney. Thuisland Groot-Brittannië kwam gisteren in alle stilte aan en kan tot zaterdag gebruik maken van een achteringang om de media te ontwijken. Vele andere landen gebruiken ook een radiostilte. De Amerikaanse vrouwenacht, vrouwen dubbelvier en vrouwen twee-zonder hebben allen een spreekverbod. De Duitse mannenacht zwijgt in alle talen – ook Duits – en de Nieuw-Zeelanders? Die zijn vooral bang voor bacteriën. Met de ziekte van Drysdale in het achterhoofd is dat op zich niet zo gek.
De Nederlanders ogen echter minder gespannen. Iedereen was enthousiast en gaf aan er klaar voor te zijn. “Ik sta echt te springen,” zei Olivier Siegelaar. “Ik ben echt nog nooit zo fit geweest. Het is zo anders dan in Beijing, nu ben ik er echt klaar voor.” De nummer zeven van de Holland Acht, die slagman Mitchel Steenman moet steunen in het ritme, is vol vertrouwen. Amerika, Canada, Polen, Groot-Brittannië en Australië kunnen hun borst wel natmaken. Zelfs regerend wereldkampioen, het tot nog toe onverslaanbare Duitsland, moet oppassen.
De late bootwissel en alle bijbehorende media-aandacht liggen inmiddels achter hen. De Nederlanders varen in een gele boot en anders wordt het niet. Roel Braas, de enige roeier uit de acht die nog nooit een Olympische Spelen meemaakte, vatte het treffend samen. “Als je auto het niet meer doet, dan neem je toch ook een nieuwe?” vond de roeier van Okeanos. Daar valt inderdaad nauwelijks een speld tussen te krijgen.
De roeiers van de Holland Acht zijn niet de enigen die de situatie nuchter (proberen) aan te zien. Tycho Muda zei uit te kijken naar het toernooi en zich niet zo bezig te houden met het feit dat hij een droomdoel gerealiseerd heeft. “We zijn er nog niet. Ik kan niet wachten tot het begint,” sprak de slag van de lichte vier-zonder. “ik lag gisteren in bed en toen bedacht ik me opeens dat het simpel is. We moeten gewoon elke wedstrijd vijf ploegen verslaan. Dat is het.”
Maar eenvoudig wordt het niet. Gelukkig hebben de Nederlanders verder geen tegenslag te verduren. De Italianen hadden een flinke crisis te verduren toen lichte roeier Lorenzo Bertini niet meer mee kon doen in de lichte dubbeltwee door een rugblessure. Of de Roemenen, die wellicht ervaren kracht Viorica Susanu moeten missen in de vrouwen twee-zonder. Of Ekaterina Karsten, die niet genoeg hersteld is van een gebroken rib en nog altijd met pijn roeit. Gelukkig heeft de equipe geen slachtoffers. Nederland is er klaar voor. Nog twee dagen.
