In een finale moet je helemaal top zijn
Leijssen (l) en Wörner rechts winnen zilver
De vrouwelijke Nederlandse talenten hebben zich op de laatste dag van het WK onder 23 in Trakai, Litouwen, van hun beste kant laten zien. Twee medailles werden er namelijk behaald, en alletwee de medailles kwamen op het conto van een vrouwenploeg. Na de bronzen plak van de lichte vrouwen dubbelvier op zaterdag, won ook de vrouwenacht brons in de finale van vandaag. De klapper op de vuurpijl kwam echter op naam van Lieve Leijssen en Lisa Wörner, die in de lichte vrouwen dubbeltwee zilver wonnen.
Leijssen en Wörner konden het na afloop nog nauwelijks geloven. Als je hen had verteld dat ze een chocolademedaille hadden gewonnen, dan hadden ze dat misschien eerder geloofd dan het verhaal van een zilveren plak tijdens een WK onder 23. Het feit dat Leijssen zich door de inspanning niks meer kan herinneren van de wedstrijd helpt daarbij ook niet echt. “Ik heb de laatste 200 meter mijn ogen dichtgedaan en ben pas opgehouden met roeien toen ook Lisa dat deed,” vertelt Leijssen. “Ik realiseer me nog steeds niet dat we zilver hebben. Maar de medaille is echt!”
Voor Leijssen is het een mooie afsluiter van een moeizaam seizoen. De roeister van Nereus kampte al sinds december met een rugblessure, een kwaal die maandenlang bleef doorsudderen en haar langdurig op de kant hield. Dat ze nu op het WK onder 23 op het podium staat mag door de min of meer gebrekkige voorbereiding een klein wonder heten. Maar kennelijk waren ze nu op de top van hun kunnen, helemaal klaar voor de zware strijd die zou komen. Gevraagd naar het geheime wapen wijzen beide dames in de richting van coach Peter Kolsters. “Hij heeft zeker bijgedragen aan ons succes. Vandaag was echt een mooie dag en het einde van een goed toernooi,” zegt Leijssen.
Ook de vrouwenacht belandde na de finale op het podium. De ploeg van slagvrouwe Kyra de Vries leek vijfhonderd meter voor de streep nog kansloos voor een medaille, maar dankzij een goede eindsprint knalde de ploeg voorbij aan Engeland en kwamen de acht roeisters en stuurvrouwe Evi van der Graaf op het podium terecht. De afstand naar winnaars Met een beetje meer geluk in de weersomstandigheden en een betere middelste kilometer had er misschien zelfs meer in gezeten. Duitsland zat namelijk maar één seconde voor de Nederlandse ploeg. Alleen de Amerikaanse dames waren, zoals wel vaker het geval, niet te achterhalen.
De overige Nederlandse ploegen hadden te kampen met een combinatie van goede tegenstand, wat pech en niet helemaal fit zijn. Annick Taselaar worstelde met het weer en kwam niet verder dan de vijfde plek in de finale. Haar mannelijke tegenhanger Frans Goutier was dankzij een goed eindschot heel dichtbij een bijzonder resultaat, maar kwam uiteindelijk twee tienden tekort voor een podiumplek. Het verschil met de winnaar – de Griek Spyridon Gennarios – bedroeg bovendien maar anderhalve seconde. De Duitser Konstantin Steinhübel, winnaar van het zilver, piepte maar zes tienden van een seconde voor Goutier over de finish. De roeier van Nereus was achteraf teleurgesteld, maar hoopte volgend jaar nog een poging te kunnen doen. In zijn laatste jaar als senioren-B roeier wil hij een medaille – stiekem zelfs de gouden.
Ook Freek Robbers en Dirk Uittenbogaard hadden op goud gehoopt. Het jaar 2012 betekende voor hen de laatste deelname aan een talenten-WK, en de twee roeiers van Nereus wilden hun afzwaaiende coach Herman Boele een passend afscheid geven. Dat lukte niet. De dubbeltwee, waar vooraf veel van werd verwacht, kwam op een vierde plek binnen, een redelijk eind verwijderd van het podium. Grote boosdoener was ziekte, aan de kant van Uittenbogaard. De slag van de winnende oude vier van Nereus voelde zich verre van fit, en dat moest hij dan ook bekopen in de tweede kilometer.
“Ik ben er echt kapot van,” vertelde Uittenbogaard. “Echt ontroostbaar. We zijn met zijn allen door een moeilijk tijd gegaan door de dood van Daan Brühl, en dit had een afsluiting moeten zijn voor ons. We zijn er samen in gevlogen en het is jammer genoeg niet gelukt. Ik ben onwijs trots op ons seizoen en ons toernooi hier. Ondanks slechte races en het feit dat ik niet honderd procent was, hebben we toch goede resultaten geboekt. Maar in zo’n finale moet je echt helemaal top zijn.”
Nieuw-Zeeland, met aan boord het jongere broertje van regerend wereldkampioen Nathan Cohen, won uiteindelijk verrassend de wedstrijd. Duitsland, naast Nederland een andere favoriet voor de titel, kwam op de tweede plek binnen, en de Italianen finishten als derde. Nederland volgde, als gezegd, als vierde. Bitter teleurgesteld dobberden Uittenbogaard en Robbers nog even op de finishlijn. Maar de realiteit was niet anders. Vandaag waren zij niet top, hun verenigingsgenoten Lieve Leijssen en Lisa Wörner wel. Het kan verkeren.
