Henley winnen is zo makkelijk nog niet
Met twee Nederlandse ploegen in de finales van vandaag was er een kans op succes tijdens de jaarlijkse wedstrijden in Henley-on-Thames. Maar zowel de dames dubbelvier (met aan boord Femke Dekker, Dominique van der Pauw, Janneke van der Meulen en Kirsten Wielaard) en de Nereus vier-zonder (met Bob van Velsen, Govert Viergever, Thijs IJsbrandy en Frank van der Ploeg) konden niet voorkomen dat hun tegenstanders er met het zilverwerk en de eer vandoor gingen. Ze werden te licht bevonden, en het oordeel was hard: de Nederlanders werden ‘easily’ verslagen.
Een moegestreden Viergever wees vooral op het loodzware programma dat de ploeg had moeten draaien. Vier races in evenveel dagen, en elke keer vol moeten gaan tegen de wind in – dat was teveel voor de ploeg. “Iedereen merkte het tijdens het oproeien al. Je benen zijn moe, alles voelt zwaar. En als je tijdens de race achter komt het te liggen is het heel erg moeilijk om jezelf mentaal nog één keer op te peppen en te blijven gaan. Die jongens van Oxford Brookes en Molesey zitten ook al een jaar bij elkaar, dus voor hen is samen blijven werken waarschijnlijk wat makkelijker.”
De Nereus-ploeg had in zekere zin de luxe om al een tijdje met elkaar te varen. Voor de dames dubbelvier gold dat niet. Coach Andreas Leichtfuss hakte na veel wikken en wegen pas recentelijk de knoop door wat betreft de opmaak van het kwartet – en dan nog moest de ervaren Femke Dekker vlak voor het begin van Henley nog invallen. Met Dekker op slag plaatste het kwartet zich via de directe halve finale nog wel voor de eindstrijd, maar daarin bleek een senioren-B-ploeg uit Australië een maatje te groot.
“Het was erg moeilijk water,” blikte Dekker terug op de wedstrijd. “Tijdens de finale was er veel zijwind en daarom flinke golven. Jammer genoeg konden we daar niet zo goed mee omgaan, ook omdat we zo weinig met elkaar hebben kunnen trainen. Gelukkig hebben we wel de finale kunnen varen.” De weersomstandigheden in Henley waren inderdaad niet mals. Vijf dagen lang spookte de wind over de Thames, waardoor zeker de kleinere nummers soms tien minuten bezig waren om bij de finish te komen. Skiffeurs en skiffeuzes werden vanzelf naar de start geblazen, om even later harkend en ploegend weer richting de enclosures te roeien. Het gevolg? Vele verzuurde onderarmen en wedstrijdtempi van rond de 28. Het is eigenlijk een wonder dat niemand is omgeslagen.
Door de twee verloren finales moet de Nederlandse roeiwereld evenwel een jaartje wachten voor nieuw Henley-succes met een rood-wit-blauw tintje. Het is inmiddels zes jaar geleden dat een ploeg uit Nederland op de Stewards’ Enclosure in het zonnetje werd gezet. Wat heet: het waren er toen zelfs twee. De toenmalige Holland Acht won verrassend genoeg de Grand Challenge Cup, en de Holland Vier met Vermeulen, Gabriëls, Cirkel en Vellenga kon dankzij een bevreemdende row-over de Stewards Challenge Cup omhoog hijsen. Het enige jammere detail aan die overwinning is dat Vellenga als ‘Vallanga’ in de beker is vereeuwigd.
Henley Royal Regatta bracht naast de twee Nederlandse finaleplaatsen genoeg ander mooi racen. Het Britse publiek werd meermaals in extase gebracht door spannende finishes, en ook op roeigebied waren er leuke dingen te ontdekken. De Canadese skiffeuze Isolda Penney won bijvoorbeeld de Princess Royal Challenge Cup door de Estse Kaisa Pajusalu met duidelijke cijfers te verslaan in de finale. De overwinning is een subtiele wraak richting de Canadese roeibond, die Penney niet naar het olympisch kwalificatietoernooi wilde afvaardigen – een evenement waar ze overigens zeker niet misstaan had.
Ook de finale van de mannenskiff was interessant te noemen. In een olympisch jaar ontbreken vaak de grote namen, waardoor nu de relatief onbekende Graham Watson van Leander Club en de Zuid-Afrikaan Peter Lambert tegenover elkaar lagen. Laatstgenoemde won uiteindelijk het onderonsje, en is daardoor de eerste Zuid-Afrikaan die ooit de Diamond Challenge Sculls won. Makkelijk verdiend, denken de criticasters misschien. Niks is echter minder waar. Ook in een olympisch jaar is het niet eenvoudig om een beker te winnen in Henley. Als de getergde tegenstand niet al voor genoeg competitie zorgt, dan doen de weersomstandigheden dat wel.
