Bronzen prelude smaakt naar meer
De eerste Nederlandse medailles van het WK onder 23 zijn een feit. De lichte dames dubbelvier met Marleen van Roessel, José van Paassen, Joanneke Jansen en Nine Douwes Dekker rekende in de finale af met de Amerikaanse dames en won het brons. Daarmee is de toon gezet: morgen hebben nog vijf Nederlandse ploegen kans op eremetaal en er zijn zeker drie boten die daar goede kans op maken. Op basis van de halve finales liggen de lichte vrouwen dubbeltwee, de mannen dubbeltwee en de lichte mannen skiff er goed voor.
Hoewel de bronzen plak van de lichte vrouwen dubbelvier de medailleban gebroken heeft, zal de druk voor de Nederlandse finalisten op zondag niet minder zijn. Te meer omdat het veld der lichte dames dubbelvieren slechts uit vier ploegen bestond. Door de Amerikanen achter zich te laten was een podiumplaats al binnen, en gezien het grote verschil met het zilver (Italië) en het goud (Duitsland) is de bronzen plak bijna een troostprijs. Of beter gezegd: een opmaat voor het echte werk. Een prelude voor een knetterende tweede finaledag van het WK onder 23.
In de wedstrijden van vandaag was het weer de grote hoofdrolspeler. De harde schuine tegenwind zorgde voor langzame tijden en flinke verschillen. Lieve Leijssen, slagvrouwe van de lichte dames dubbeltwee, grapte na afloop dat ze blij was weer eens net zo lang te hebben kunnen racen als haar wedstrijden als juniore van zestien jaar oud. Daarmee onderging ze de omstandigheden gelukkig met een flinke dosis humor. De organisatie was evenwel bloedserieus. Naar aanleiding van de ochtendraces was men zo bang voor de gevolgen van de zijwind, dat de baanindeling werd aangepast. De snelste ploegen uit de voorwedstrijden kregen de ietwat gunstigere hoge banen toebedeeld. Vandaar dat "de lichte dames dubbeltwee met Lieve Leijssen en Lisa Wörner, ondanks winst in de voorwedstrijd, opeens terug te vinden was in baan zes.
“Gelukkig hebben we de tegenwind overleeft,” knipoogde Leijssen na afloop. “We hadden voor de race afgesproken dat we dit wilden winnen, en we wilden de wedstrijd zo snel mogelijk onder controle hebben. Nog voor de duizend meter hebben we daarom een flinke versnelling geplaatst, waardoor we onze leidende positie konden vasthouden en niet meer in gevaar kwamen. Morgen wachten de Duitsers, de winnaars van de andere halve finale. Ik denk dat het heel spannend wordt.”
Ook Frans Goutier kwam in het eerste deel van de wedstrijd aan de leiding te liggen. “Ik was door de lichte mannen dubbeltwee [die tweede werd in de C-finale, red] al gewaarschuwd over de golven in het startgebied,” gaf Goutier na zijn wedstrijd aan. “Na de start lag ik al snel voor en toen heb ik alleen maar gefocust op het vasthouden van mijn riemen. Toen de Griekse skiffeur er na 750 vandoor ging lag ik nog steeds tweede en die positie wilde ik vasthouden. Mede dankzij het makkelijkere water kon ik de aanval van de Britse roeier afslaan in de eindsprint.”
De mannen dubbeltwee met Dirk Uittenbogaard en Freek Robbers had aanmerkelijk meer moeite dan de twee andere ploegen om afstand te nemen van de concurrentie. Ruim vijftienhonderd meter lagen de twee roeiers van Nereus tweede, vlak achter de ploeg uit Slovenië en op de voet gevolgd door zowel Letland als Groot-Brittannië. Dankzij een goede versnelling in het laatste kwart van de race pakten de oud-junioren de leidende positie, en stonden die niet meer af.
In de andere halve finale van de mannen dubbeltwee was het Duitsland dat winnend over de streep kwam. Hagen Rothe en Stephan Riemekaste kwamen in 6:58,95 binnen, ongeveer twee seconden sneller dan de 7:00,60 van de Nederlanders. In de finale wordt het dus spannend, maar Uittenbogaard en Robbers hebben één groot mentaal voordeel: in de voorwedstrijd wisten ze de Duitsers al eens te verslaan. En dat moet daarom nog wel een keer kunnen lukken in de strijd om de gouden medaille.
Ook lichte skiffeuze Annick Taselaar kan nog hopen op een medaille, al lijkt goud een moeilijk opgave. Dankzij een scherpe eindsprint en een nog scherpere finishfoto kwam de roeister van De Maas op de derde plek binnen, een schamele 0,02 seconden (!) voor de Oostenrijkse Christina Sperrer. Nicole Beukers had minder geluk met de laatste vijfhonderd meter. De roeister van Njord vocht een verbeten strijd uit met Carling Zeeman (Canada), Rachel Gamble-Flint (Groot-Brittannië) en Elza Gulbe (Letland), maar moest in de eindsprint, nochtans een van haar wapens, capituleren. Gulbe kwam langszij, en voor Beukers rest niets anders dan de B-finale. Een jammerlijk einde van het seizoen, zeker met het oog op de progressie die de Leidse gemaakt heeft. Maar de realiteit is niet anders: net als twee jaar geleden is het hoogst haalbare de zevende plek.
Beukers mag op de laatste dag van het WK onder 23 het spits afbijten met haar B-finale, die om 10:40 van start gaat. Taselaar (BLW1x) volgt om 11:00, en Frans Goutier (BLM1x) gaat op voor zijn finale om 11:13. De overige finales van Nederlandse ploegen zijn om 11:52 (BM2x), 13:30 (BLW2x) en 14:09 (BW8+). Het devies? Hard roeien. Want, zoals Lieve Leijssen ook terecht aangaf toen ze vooruitblikte op de harde strijd met de Duitse favorieten: “Niks is onmogelijk.”
