Tropische temperaturen en een zilveren twee-zonder
Pijs (l) en Greidanus (r) pakken zilver
Een strakblauwe hemel, temperaturen van dertig graden of meer en helderblauwe water op de roeibaan: dat was wat München vandaag te bieden had. Maar met de ogenschijnlijk mooie omstandigheden kwam ook een schaduwzijde mee. Elke haal voelde door de hitte plakkerig en stroperig aan. Over het water hing een onzichtbare waas van waterdamp waardoor je na een paar honderd meter al moest happen naar adem. Al met al interessante omstandigheden voor herkansingen, halve finales en races om de plekken dertien en lager. Wie bleef er wakker en wie werd er door het lome weer in slaap gesust?
“Het is wel lekker inwegen zo,” lachte Allard van den Hoven, roeier van de lichte dubbelvier na afloop van hun finale. Ook skiffeur Frans Goutier, die een handje hielp met het afriggeren van de boot, kon er de spreekwoordelijke zonnige kant wel van inzien. “Maar het was wel een beetje té warm. Na vijfhonderd meter in de wedstrijd had ik al een droge mond, maar ja, dan heb je geen bidon om even een slokje van te nemen.”
De 21-jarige skiffeur van Nereus werd gisteren met zijn neus op de feiten gedrukt in de voorwedstrijd en de kwartfinale. Tijdens een wereldbekerwedstrijd gaat het niveau wat omhoog. Het is niet een kwestie van starten en na honderd meter eens rustig kijken naar de rest van het veld. Dat kan op een dertien-in-een-dozijn Bosbaanwedstrijd. In München moet je twee kilometer lang scherp zijn. “Het niveau ligt zoveel hoger dan in Nederland,” legt Goutier uit. “Je moet echt gewoon doorstarten, blijven gaan. Op de Holland Beker had ik alleen die Mexicaan mee, maar iedereen anders bleef wat achter. In de kwartfinale en de C-finale moest elke haal raak zijn.”
München was wat dat betreft een eye-opener voor Goutier. Een wijze les voor de wereldkampioenschappen onder 23 jaar waarvoor hij eigenlijk bezig is. Dat geldt ook voor de lichte mannen dubbelvier en skiffeuze Nicole Beukers. Eerstgenoemde ploeg voer gisteren een plaatsingsrace, en aangezien de Duitse ploeg daar nog ontbrak leek een medaille een zekerheidje. Tijdens de finale van vandaag waren onze oosterburen er echter wel, en kwam de Nederlandse ploeg met Allard van den Hoven, Tim Weerkamp, Bart Lukkes en Conno Kuyt niet verder dan een vierde en laatste plek. Net naast de medailles.
Desalniettemin was de ploeg tevreden. Vijftienhonderd meter lang had de ploeg kunnen meestrijden om een plek bij de eerste drie, maar de laatste schakel richting de eindsprint ontbrak nog gewoon. Maar net als Goutier was dit een leermoment: op topniveau gaat alles nog sneller. En op een WK onder 23 zal er ook een zesde versnelling nodig zijn om tot de gewenste resultaten – medailles – te komen. Nicole Beukers, de laatste SB-roeister in München, had in haar halve finale weinig in de melk te brokkelen. De roeister van Njord kon niet opboksen tegen ervaren krachten als Sanita Puspure (Ierland), Emma Twigg (Nieuw-Zeeland) en Natalya Mustafayeva (Azerbeidjan). Jammer genoeg lukte het Beukers ook niet om een tweede gevecht met leeftijdsgenote Tale Gjørtz (Noorwegen) in haar voordeel te beslechten. Maar het leermoment was er, net als bij de lichte dubbelvier en Goutier, ongetwijfeld ook.
Voor Joris Pijs en Arnoud Greidanus zijn dat soort leermomenten al lang niet meer nodig. Het duo is gepokt en gemazeld in het lichte roeien en na de gouden medaille in Luzern drie weken geleden was er een goede kans dat er weer eremetaal in zat. In de finale bleken de sterke Britse roeiers Paul Mattick en Adam Freeman-Pask een maatje te groot. Zilver was dus hun deel, een prestatie waar ze ook wel tevreden mee waren. “We wisten dat de Britten een van de favorieten zouden zijn,” vertelde Pijs na de medailleceremonie, “en ik baal er van dat ik ze niet heb kunnen pakken, maar ik denk dat we nog wel wat snelheid kunnen winnen. Ik vertrouw erop dat we tijdens het wereldkampioenschap in Plovdiv harder gaan.”
Voordat de ploeg naar Plovdiv afreist staat eerst nog Henley op het programma. Volgens coach Rob Jonkman is dat vooral een wens van de roeiers zelf. Ze willen, voordat het gas er even afgaat, nog een keertje lekker samen peddelen tijdens een toch wel unieke roeiwedstrijd. Bovendien hoeft inwegen niet tijdens die wedstrijd: het lichte roeien staat in Henley niet op het programma en dus zullen Pijs en Greidanus in de open klasse strijden voor de zogenaamde Silver Goblets. Vanavond kunnen er dus genoeg Beierse worsten worden gegeten.
In de strijd om de finaleplekken kwamen er verder nog twee ploegen in actie. De dames dubbeltwee met Inge Janssen en Ellen Hogerwerf moest zich in de herkansing bij de eerste twee ploegen roeien om nog aanspraak te maken op de finale, maar de Proteus/Orca-combinatie werd op waarde geklopt door de eerste en tweede Nieuw-Zeelandse boot. Gelukkig ging het Maaike Head en Rianne Sigmond beter af in hun herkansing. Alhoewel, beter. De Rotterdamse dames roeiden driekwart van de wedstrijd soeverein aan de leiding, maar toen de Britse boot met Imogen Thomas en Andrea Dennis aandrong rommelde het vrij plotseling uit elkaar. De lichte Nederlandse dubbel had moeite om goed samen te blijven roeien, iets wat het duo in het verleden ook wel eens parten speelde. Gelukkig was de tweede plaats genoeg voor de A-finale, maar het was wellicht lekkerder geweest om de goede vorm van de eerste vijftienhonderd meter door te zetten.
Morgen heeft Nederland nog twee medaillekansen. En of de vrouwenacht en de lichte dubbel nu wel of niet op het podium eindigen: vuurwerk zien we sowieso. Hopelijk komt dat niet alleen maar uit de lucht, maar zien we de vonken ook aan boord van de Nederlandse boten.
Frans Goutier (LM1x) mocht voor het eerst een World Cup starten en heeft volgens eigen zeggen veel ervaring opgedaan.
Joris Pijs is een klein beetje teleurgesteld na afloop van de finale van de lichte twee-zonder waar hij en Arnoud Greidanus zilver wonnen.
