1

Tweede finaledag kleurt brons

De bronzen medaille van de lichte acht was niet de enige derde stek voor de Nederlandse équipe. De twee andere achten, de vrouwen en de zware mannen, wisten zichzelf in spannende races van dezelfde plaats op het erepodium te garanderen. De vrouwen waren daarbij ondanks hun minder overtuigende races begin deze week erg dicht bij zilver, de mannen moest hard vechten om de Poolse acht voor te blijven. Eric Niehe, voorzitter van de KNRB, stond bij het erevlot te glunderen toen de ploegen aanlegden en ook damescoach Susannah Chayes viel vol trots haar roeisters in de armen. De eindconclusie van het WK? Nederland doet niet alleen mee in de niet-Olympische bootklassen, maar ook in de koningsnummers van de edele roeisport.

De damesacht - met aan boord van boeg naar slag Nienke Groen, Claudia Belderbos, Jacobine Veenhoven, Sytske de Groot, Chantal Achterberg, Nienke Kingma, Carline Bouw, Femke Dekker en stuurvrouwe Anne Schellekens - kon in het eerste deel van de race nog niet direct meekomen met het moordende tempo dat zowel de Amerikaanse favorieten, die het goud ook wonnen, als de hard gestarte Britse roeisters voerden. Ook de Roemenen, in Luzern nog winnaars van de zilveren medaille, bleven in dat eerste deel van de race nog wat achterin plakken bij hekkensluiters Canada. Duitsland was de enige van de vooraf geschatte kanshebbers die enigszins meeging. Halverwege de race keerden de kansen voor de Nederlanders echter en rolden de Hollandse dames de tegenstand een voor een op. Had de race 2050 meter geduurd dan waren de Roemenen, die ook naar voren waren geschoven ter vervanging van het moegestreden Engeland en Duitsland, van hun tweede plaats gestoten en had de Nederlandse driekleur gewapperd in de zilveren vlaggenmast.

"Het was echt een hele goed race", zei Femke Dekker. "Dit is echt een goede basis voor mooie dingen, hier kunnen we op voortbouwen." De ervaren slagvrouwe toonde zich na de vier-zonder finale realistisch en wees op wat nog komen ging. De finale van de acht was volgens haar het echte werk; daarom is het ook goed om te zien dat de dames zich in de loop van de week zo goed hebben herpakt.
"Goed, hè", straalde Jacobine Veenhoven, "het was bijna zilver!" De acht roeisters en hun stuurvrouw waren na hun race euforisch en konden praktisch niet ophouden met glimlachen. Zeker niet toen de Holland Acht na hen ook een bronzen medaille uit het vuur sleepte en Veenhoven de stuurplek van Anne Schellekens innam na de medaille-ceremonie.

De race van de mannen-acht was zo mogelijk nog spannender dan die van de vrouwen. Favoriet Duitsland spoot samen met Olympische kampioen Canada weg uit de start en noteerde een zeer bewonderenswaardige 1:17 op de klokken na 500 meter. Ter vergelijking: in de race van het wereldrecord (5:19.85) dat in 2004 werd verroeid op de Spelen opende de Amerikaanse acht in 1:19. De Nederlandse mannen openden welgeteld vier seconden langzamer. Van een slechte start wilden ze echter niks weten. "We kwamen in [tempo] 49 uit de start", zei Olaf van Andel, "ik zou niet weten waar we nog meer vandaan konden halen." De razendsnelle opening van de Duitsers zorgde op het podium ook bij de Nederlanders voor de nodige opgetrokken wenkbrauwen.

De Holland Acht leek na het eerste deel van de race te langzaam te zijn gestart, maar het was stuurman Peter Wiersum die de acht krachtpatsers scherp hield. "We gaan nu kiezen voor een medaille", zei hij tegen de acht na 1000 meter. Prompt pakte de tussensprint van de Nederlandse roeiers heel goed uit. Ten koste van thuisland Polen en de roeiers uit Groot-Brittannië veroverden de Holland Acht de derde plek en naderden ook de om het wereldkampioenschap strijdende Canada en Duitsland. Italië was toen al lang gezien. Met nog 500 meter te gaan schoven de Nederlanders tot grote vreugde van de toegstroomde schare Hollandse supporters steeds dichter naar de zilveren medaille toe. Uiteindelijk was het verschil met Canada op de streep iets meer dan een seconde; Duitsland werd soeverein wereldkampioen. "Toch ben ik niet helemaal blij met die derde plek", zei van Andel na de race. "Je wil toch elke keer een stapje hoger, en het is jammer dat we dan net die tweede plaats missen."

Waar van Andel relativeerde en analyseerde, was Olivier Siegelaar vooral benieuwd naar de publieksreactie op de race. "Was het een beetje te volgen op dat grote scherm?" vroeg de roeier van Laga, om vervolgens Klem mee te trekken naar de waterrand. "We gaan zwemmen", zei Siegelaar. "Ok", antwoordde Klem. Ook nieuwkomer Robert Lücken maakte een aantal salto's. Voor hen mag de druk weer van de ketel. Volgend jaar weer een seizoen met nieuwe kansen. Dit jaar was in ieder geval een goede opmars naar mooie resultaten in Londen.