23
Opstaan en weer doorgaan
Een nieuw avontuur voor de Muda's: de lichte dubbeltwee
Het was een heftig jaar voor de lichte vier-zonder. Strubbelingen over de geslotenheid van de selectie, de zenuwslopende horde die het olympisch kwalificatietoernooi heet en vervolgens de Spelen zelf, waar een zesde plek werd behaald in de finale. Geen slechte prestatie. Maar ook niet waar de ploeg op gehoopt had. Slagman Tycho Muda straalt nog steeds de pijn uit van de afgelopen vier jaar, de frustratie van het dichtbij komen maar het net niet redden. “Ik voel me een loser in deze sport omdat ik nog steeds geen medaille heb gewonnen,” biecht de 24-jarige Amsterdammer op.
Met die uitspraak is Tycho hard voor zichzelf. Maar zo zit hij in elkaar. Hij is van het type ‘niet lullen, maar poetsen’. Als het buiten nog een uurtje licht is, dan ga je liever nog een uurtje varen; ook al heb je die dag al twee keer in de boot gezeten. Dat hij zichzelf wereldkampioen onder 23 jaar heeft mogen noemen in de lichte twee-zonder is een schrale troost. Bovendien, zo vindt de oudste van de tweeling, is die gouden plak ook al weer van twee jaar terug. En in die twee jaar is er weinig vooruitgang geboekt. De beoogde medailles op het allerhoogste niveau kwamen in ieder geval nooit binnen handbereik.
Waar dat aan lag is een moeilijk te beantwoorden vraag. De lichte vier-zonder van de afgelopen jaren was ontegenzeggelijk getalenteerd. Drie junioren en een gepokte en gemazelde studentroeier. Tycho en Vincent Muda golden in zekere zin als het kloppende hart van de vier-zonder. De tweelingbroertjes van Skøll waren voor de lichte concurrentie in Nederland onverslaanbaar als het op de twee-zonder aankwam. Ook ploeggenoten Tim Heijbrock en Roeland Lievens, die het duo in trainingen en op meetmomenten wel eens het vuur aan de schenen legde, wist in wedstrijden nooit aan ze voorbij te trekken. Als viertal zwoer het kwartet samen ten strijde te trekken. Samen met John Faulkner zouden ze die felbegeerde medaille binnenhalen.
Maar nu, praktisch twee maanden na de finale van de lichte vier-zonder, is er niet heel veel meer over van de hechte vriendengroep. “Afgelopen weekend zagen we elkaar voor het eerst weer sinds de olympische finale,” vertelt Tycho. “Tim was er in Zürich niet bij, die is druk bezig met zijn studie. Of we de Spelen geëvalueerd hebben samen? Ik heb wel een formulier ingeleverd bij de roeibond, maar we zijn als ploeg niet bij elkaar gekomen om terug te blikken. Ik weet eigenlijk ook niet waarom. Iedereen is in Londen en daarna zijn eigen weg gegaan.”
Muda erkent dat het gek is dat ze elkaar zo uit het oog zijn verloren – zeker met het oog op het onvoorwaardelijke vertrouwen dat de roeiers in elkaar uitspraken de laatste paar seizoenen. In de wandelgangen gingen altijd al wat geruchten dat het niet altijd koek en ei was onderling. Dat er explosieve ruzies waren, dat coach John Faulkner geen overwicht had. De roeiers vertrouwden elkaar misschien wel, maar leefden niet op dezelfde manier naar een toernooi toe. Tycho Muda wijst daarbij ook nadrukkelijk op zichzelf. “Ik ben ook vaak genoeg stom geweest,” vindt hij. “Dan ging ik er weer als een malloot vandoor, terwijl je er rekening mee moet houden dat er anderen in de boot zitten. Tijdens de Spelen was het eerste deel van de race vaak te zenuwachtig. Pas daarna, als we ons realiseerden dat we het samen moesten doen, gingen we pas roeien.”
Coach John Faulkner heeft aan de uiteenlopende karakters nooit wat kunnen doen. De Engelsman was daarvoor ook te weinig leidend. Hij was een gezelligerd, iemand die op hetzelfde niveau stond als de jongens en geen gezag uitoefende, geen controle had over het wel en het wee en de vier jonge honden ook niet samen kreeg als ploeg — hoe vaak de roeiers dat ook beweerden naar de buitenwereld. Het is ook veelzeggend als Tycho zegt dat hij niet altijd vertrouwen had in de kunde van Faulkner. “Wel als mens, ik vind het een onwijs toffe vent,” geeft hij aan. “Maar niet altijd als trainer. We hadden Roeland in de boot zitten – die wist alles van afstellen. Als John dan iets vond en Roeland was het daar niet mee eens, dan ging ik toch eerder op Roeland af. Maar John is niet slecht. Hij is voor 90 % een goede coach, alleen die 10 % die hij miste waren voor ons juist de doorslaggevende 10 %. Die wogen heel zwaar.”
En die wegen nog steeds zwaar. Tycho en Vincent Muda willen na hun exercitie in de lichte vier terug naar de basis. Naar het oude vertrouwde roeien waar ze groot in zijn geworden. Samen met z’n tweeën in een bootje en zo hard mogelijk rossen. Ongecompliceerd, zonder al te veel poespas en met een vertrouwde persoon op de kant die hen kan bereiken: Jeroen Spaans. Hij begeleidde hen de afgelopen jaren al meerdere keren, was ook degene die opgetrommeld werd toen het tussen de lichte vier en John Faulkner stroever begon te lopen. “Jeroen kent ons door en door,” vertelt Tycho. “Hij kan ons vertellen hoe iets gaat gebeuren zonder dat we eraan twijfelen. Al had dat twijfelen bij John niet mogen gebeuren. Dat is onze eigen schuld.”
Met Jeroen Spaans wil het tweetal gaan bouwen aan een nieuwe carrière. In de lichte dubbeltwee gaan ze de komende tijd werken aan en nieuwe toekomst. De roeisport is vallen en weer opstaan, dat weten ze maar al te goed. En Tycho is strijdlustig. “Die Portugezen moeten we kunnen hebben, en die worden vijfde op de Spelen. Dan is het podium ook niet ver weg.” Maar eerst wacht een lange weg met hard werken en veel wedstrijden – iets waar de twee Muda’s wel van houden. De Hel van het Noorden staat in elk geval met dikke letters in de agenda geschreven. “Daar starten we in de skiff en in de twee-zonder. Het blijft wel onze wedstrijd – dan laten we de twee niet zomaar liggen omdat we nu aan het scullen zijn.” Het blijven Muda’s. Nauwelijks te remmen in hun wilde plannen en hun ongebreidelde werklust – tenzij Spaans ze vertelt dat twee keer starten op de Hel toch echt gekkenwerk is. Dan wint het hoofd het waarschijnlijk toch van het hart.
