3
Mijnders lonkt naar afscheid als technisch directeur
De afgelopen jaren was René Mijnders als technisch directeur verbonden aan de roeibond. Een functie waarbij een door vriend en vijand geroemd coach verantwoordelijk werd voor een groot deel van het roeibeleid in Nederland. Maar nu, twee maanden na de magere oogst in Londen, geeft de 57-jarige Mijnders toe dat hij de functieverantwoordelijkheden van technisch directeur onderschat heeft. Hij had verwacht meer aandacht te kunnen geven aan sporttechnische kant van zijn functie, maar dat lukte niet. En dus is de conclusie simpel, vindt ook de hoofdpersoon zelf. “In het technisch directeurschap komen mijn kwaliteiten onvoldoende tot hun recht,” zegt Mijnders stellig.
“Ik heb de afgelopen jaren in een enorme spagaat gezeten,” gaat Mijnders verder. “Niets gaat vanzelf. Dagelijks kreeg ik een stroom aan emails waar je bang van wordt. Ik heb me veel bezig moeten houden met het ontwikkelen van beleid, het op elkaar krijgen van de handen, verbinden, het binnenhalen van meer middelen. En tegelijkertijd was er vanuit de roeiers de roep om meer langs de kant mee te fietsen, iets waarvan ik verwachtte dat ik daar meer ruimte voor zou hebben. Ik heb me daar enorm op verkeken. Ik ben denk ik niet aangenomen als technisch directeur omwille van mijn managementkwaliteiten. Er zijn ongetwijfeld veel mensen die daar beter in zijn dan ik.”
Het is een bijzondere biecht van een voor de buitenwereld vaak gesloten en eigengereid overkomende succescoach. Maar ondanks de duidelijke conclusies die Mijnders zelf ook trekt durft hij niet hardop uit te spreken dat hij afscheid neemt van het technisch directeurschap. Daarvoor heeft die beslissing teveel consequenties. Want als hij stopt als technisch directeur, dan wil hij graag weer coachen. Doen waar hij goed in is – het liefst in Nederland. De tijd van exotische uitstapjes naar Oxford en Zwitserland lijkt achter de rug. Maar op welke sectie komt Mijnders dan terecht? De zware mannen, in plaats van Antonio Maurogiovanni? En waar gaat die dan heen? Naar de vrouwen? Of gaat Mijnders zelf, net als in de aanloop naar 2008, de dames coachen? Allemaal vraagstukken die niet zomaar te beantwoorden zijn.
“Het is nog te vroeg om te besluiten welke stickers we op wiens hoofd plakken,” vindt Mijnders. “NOC*NSF heeft een grote vinger in de pap nu we een van de focussporten zijn en dat betekent dat we niet zomaar conclusies kunnen trekken. NOC*NSF moet eerst oordelen over onze plannen voor de komende vier jaar. We hebben de afgelopen weken keihard gewerkt om deze op de deadline van 1 oktober bij NOC*NSF af te leveren. Zij gaan dat allemaal evalueren, en op 1 december horen de top-10 bonden, waar roeien toe behoort, hoeveel middelen ze krijgen en waarvoor. Wat ze wel en niet zien zitten. Dan kunnen we ook verder met onze structuur en de consequenties die daaraan verbonden zijn.”
NOC*NSF zal kritisch kijken naar de ingediende plannen nu de oogst in Londen tegenviel. Waar Mijnders zich direct na de Spelen wat op de vlakte hield door het aantal medailles ‘mager’ te noemen, zegt hij nu expliciet dat hij ontevreden was. “Ik denk dat de voorbereiding en ons programma goed is geweest. Maar we missen de kwalitatieve slag, hebben op basis van de cijfers structureel minder ervaring op grote toernooien dan de concurrentie.”
En dan zijn er nog de strubbelingen voorafgaand aan de Spelen die ook niet hebben geholpen. De coachcrisis bij de Holland Acht bijvoorbeeld, een weinig charmante episode aan de vooravond van het belangrijkste sporttoernooi van het jaar. Antonio Maurogiovanni die voor de camera beweert dat er niks aan de hand is, Mijnders die een fragment later vertelt dat hij meer gaat coachen. Het kwam weinig professioneel over, weet ook Mijnders. En dat akkefietje met de boot? Een gevoelige tik voor een sponsor die hoog van de toren blies en op onhandige wijze werd verdedigd voor de camera’s van de NOS.
“Het is vervelend hoe dat in de pers gekomen is,” vindt Mijnders. “We zijn op tijd begonnen met onze innovatie. In Nieuw-Zeeland voeren we met een prototype dat één kilo te zwaar was. Die kilo moest er af, en dat is uiteindelijk ten koste gegaan van de lengtestijfheid. De damesacht en de lichte vier waren wel goed – Helmut Empacher heeft zelf ook aangegeven dat de vier-zonder de beste lichte vier was die ze ooit hadden gemaakt. We hadden gewoon niet voorzien dat de mannenacht niet goed zou zijn, en gelukkig was er een andere boot voorhanden die privé gekocht was vlak na de Holland Beker.”
“Je weet nooit hoeveel dat soort dingen van invloed zijn geweest op de prestaties. Maar goed is het niet,” blikt Mijnders terug. “Er zijn veel dingen niet goed zijn gegaan. Ik ben daar heel eerlijk in. Maar ik denk ook dat we op heel veel andere vlakken wel vooruitgang hebben geboekt.” Mijnders klinkt mistroostig als hij zijn verhaal vertelt – alsof het hem pijn doet om zijn ongelukkige huwelijk met het technische directeurschap uit de doeken te doen. Hij wil geen machtswellusteling zijn, zegt hij, niet iemand die krampachtig aan een positie vasthoudt terwijl hij beter is op een andere plek. Buiten is het een zonnige herfstdag. Spiegelglad water. Geen beter moment om een terugkeer naar de coachtoeter en het fietspad langs de Bosbaan aan te kondigen. Maar dat hardop aankondigen durft hij niet. Nog niet.
