5
Meer dan een junior met een grote bek
Op het tafeltje van het koffietentje ligt een paspoort. Olivier Floris Johannes Siegelaar, staat er op één van de visumpagina’s gedrukt. Het document is vanmorgen in de bus gevallen, en de eigenaar van het paspoort is enorm opgelucht. Siegelaar is even klaar met roeien, wil weer terug naar Berkeley, naar ‘zijn’ Amerika, waar het afstuderen op hem wacht. Zodra hij thuis is gaat hij een ticket boeken. Het liefst vliegt hij vanmiddag nog richting Californië. Na een jaar blinde focus op de Holland Acht, een project dat leidde tot een vijfde plaats in de olympische finale, moet het roer nu om. “Begrijp me niet verkeerd: roeien is machtig mooi,” vertelt de 25-jarige roeier geëngageerd, “maar nu moet ik gewoon voor mijn studie in Berkeley en voor een stage in New York gaan.”
Vier jaar geleden was Siegelaar een van de twee jonge honden in een ploeg bestaande uit nieuwelingen. Een talentvolle junior met een grote bek, een roeier die te pas en te onpas zijn mening verkondigde en om het hardste riep dat hij wel goud zou winnen; dat een andere kleur hem niet boeide. Het leven van een jonge roeier is te zwart-wit, weet Siegelaar nu. Anno 2012 is zijn houding veranderd. “Het is belachelijk om te zeggen dat het alleen om goud gaat. Toen we in 2009 een bronzen medaille wonnen waren er roeiers teleurgesteld in die kleur. Simon zei toen dat we er blij mee moesten zijn, want wie weet was het wel onze laatste medaille ooit. Daarin had hij gewoon gelijk. Alleen al mee mogen doen aan de Olympische Spelen is fantastisch.”
Laat er echter geen twijfel over bestaan: Siegelaar droomt nog steeds van goud. Het blijft zijn doel. Zijn ogen schitteren als hij vertelt over zijn wensenlijst. De Varsity winnen, net als zijn zus Sarah op het podium staan van de Olympische Spelen. Hij praatte met haar over dat winnaarsgevoel, net als dat hij dat deed met zijn ploeggenoot Diederik Simon – iemand die hij hoog in het vaandel heeft staan. En met de jaren werd hij nuchterder dan de 21-jarige losbol die in Beijing in de acht zat. “Of ik ook stiller ben geworden? Dat denk ik niet. Ik zeg nog steeds wat ik vind, maar ik ga minder snel de discussie aan. In onze boot zaten al genoeg mensen die graag wilden praten. Soms werd er meer gepraat dan getraind. Ik wil gewoon hard werken. Ik ben er ontzettend trots op dat ik weet dat ik er dit jaar alles aan gedaan heb. Voor mezelf had ik niks meer of anders kunnen doen dan wat ik heb gedaan.”
De olympische finale van de mannen achten is inmiddels drie weken geleden. Drie weken heeft Siegelaar gehad om over het project na te denken, om terug te kijken op een chaotisch jaar. “Pas na de Olympische Spelen werd ik me er van bewust dat het seizoen verre van ideaal is verlopen. Er is veel te veel tijd en aandacht besteed aan randzaken. Dat hele gedoe met Antonio, de boot, René die ging coachen. Niet hij was de oplossing – de ploeg was de oplossing. René zei geen nieuwe dingen, alleen de ploeg was bereid om naar hem te luisteren. Antonio heeft er alles aan gedaan om zichzelf aan te passen, maar soms is dat niet genoeg. Het was gewoon een mismatch.”
Die woordkeuze is interessant, want de relatie tussen de roeiers onderling was ook vaak genoeg een ‘mismatch’. Een boot met ego’s, zo kopte de media gedurende het jaar. Haantjes die met opgeklopte borst rondparaderen. Nukkige roeiers die hun eigen mening rondstrooien en nauwelijks luisteren. En wie is Olivier Siegelaar dan? Ook zo’n nukkige roeier? Misschien wel. Op de vraag hoe zijn ploeggenoten hem zien moet hij lang nadenken. Hij twijfelt. Wikt en weegt. En antwoordt dan dat hij hoopt dat ze hem als een harde werker zien. Maar misschien zien ze hem juist als die recalcitrante jongeling die hij ooit was – misschien nog steeds een klein beetje is.
Voor zijn ploeggenoten en voor roeiend Nederland is Siegelaar namelijk in zeker zin een mysterie. Een roeier met ontzettend veel potentie die – zelfs tot zijn eigen verbazing – vaak niet hoeft mee te selecteren maar sowieso een plekje toebedeeld krijgt in de boot. Jaloersmakend getalenteerd, fysiek imponerend. Maar ook een roeier wiens reputatie tegen hem werkt: hij staat te boek als een rebels persoon die er van houdt om het vuur een beetje op te stoken; een atleet die niet vies is van een feestje, iemand die aan de vooravond van de Varsity doodleuk verkondigt even op en neer te vliegen naar Houten om voor Laga de gouden blikken binnen te halen. En hoewel de roeiers van de Holland Acht geen problemen hadden met die gang van zaken, is er een verschil tussen accepteren en goedkeuren. Siegelaar is te vaak nog te opportunistisch – nog niet een volwassen roeier.
En dat terwijl hij dat op de achtergrond wel kan zijn. “Als Mechiel Versluis een tijd van 5:54 trapt op de ergometer ben ik oprecht blij voor hem,” vertelt Siegelaar. “Dan vertel ik hem dat ik het waanzinnig mooi vind dat hij dat heeft gedaan, iets wat ik oprecht meen. Als we een zware landtraining draaien en iemand zit er doorheen ga ik die persoon oppeppen.” Geen twijfel over zijn goede bedoelingen – niemand zal ontkennen dat Siegelaar een goede motivator is. Iemand die onder het juk van de Amerikaanse coach Mike Teti heeft geleerd wat afzien is en hoe teamspirit eruit moet zien.
Maar tegelijkertijd mist Siegelaar nog de handigheid om die teamspirit goed toe te passen. Hij aarzelt als hij tijdens ons gesprek met echte verantwoordelijkheid wordt geconfronteerd. Waarom geeft hij niet vaker het goede voorbeeld – net zoals hij bij vlagen een enthousiaste motivator kan zijn tijdens trainingen? “In deze boot was daar nog geen ruimte voor,” besluit de 25-jarige stuurboorder terwijl hij wat in de verte staart. “Ik ben 25, samen met Roel was ik de jongste. Deze groep had te veel een eigen mening om naar een 25-jarige te luisteren.”
Maar de grap is dat deze Holland Acht er misschien wel klaar voor was. Siegelaar als persoon die de boel in positieve zin kon opstoken. Die al zijn fysieke talenten in de waagschaal kon leggen om anderen uit te dagen, roeiers hem mee te nemen in zijn slipstream. Dat is ook wat hij wil: hij houdt niet van te veel vraagtekens, wil dat de groep als geheel voor één doel gaan. Hij weet zelf ook dat hij op de ergometer veel harder kan dan de 5:49 die hij begin dit jaar op de klokken zette. Zijn overpeinzingen tijdens het gesprek zeggen genoeg. Hij weet dat hij meer in zijn mars heeft; misschien was zijn inzet voor dit jaar het maximale, maar er zit nog veel meer in de tank.
Waarschijnlijk is het juist daarom wel goed dat hij naar Amerika teruggaat. Daar, in Berkeley en New York, ver weg van de Nederlandse roeierij en de besognes van de KNRB, kan hij alle zaken op een rijtje te zetten, wikken, wegen en bedenken wanneer het goed zou zijn om terug te komen naar Nederland en een aansprekende rol op zich te nemen in de equipe. Grote kans dat de vedettes van nu op dat moment op hem af zouden stappen om te zeggen dat ze blij zijn dat hij terug is.
