Een lach, een traan en een krankzinnige eindsprint
De vrouwenacht, de lichte vrouwen dubbeltwee en de lichte vier-zonder: alledrie de ploegen slaagden gisteren in hun opzet. Na een weinig indrukwekkend eerste optreden van de twee damesploegen in de heat, lieten ze nu wel zien uit goed hout te zijn gesneden. De vrouwenacht won de herkansing door Roemenië met een taftlengte voor te blijven, en de lichte dubbeltwee was in hun herkansing sterker dan Nieuw-Zeeland, nochtans de winnaar van de laatste wereldbekerwedstrijd in München. Als klap op de vuurpijl wist ook de lichte vier-zonder na een krankzinnige eindsprint de finale te bereiken. “Ik heb er nooit aan getwijfeld dat we de Duitsers niet zouden pakken,” zei Tim Heijbrock na de wedstrijd.
“Het was niet mooi, maar het ging wel harder,” vond Jacobine Veenhoven na afloop van de race van de vrouwenacht. “Hier moeten we op voortborduren. We waren veel agressiever, elke haal vol blijven gaan.” De Nederlandse vrouwenacht oogde inderdaad wat meer begeisterd. De ploeg vloog er vanaf de eerste haal in en stond de leiding niet meer af, hoewel de Roemeense ploeg wel aan bleef dringen. “Ik heb nooit het gevoel gehad dat we ze niet konden hebben,” gaat Veenhoven verder. “Ik dacht een aantal keer dat we ze gingen breken, en ook al gebeurde dat niet heb ik altijd het gevoel gehad dat we het konden.”
De winst in de herkansing voor de vrouwenacht is belangrijker dan je op het eerste oog zou denken. De weersvoorspelling voor de komende dagen is niet bepaald gunstig en er wordt her en der al wat gefluisterd over de invloed van de wind op de races. Het jaar 2005, toen de wereldbekerwedstrijd in Eton ernstig beïnvloed werd door de wind, staat nog in het geheugen van velen gegrift. Mocht de wind een beslissende factor gaan spelen – en die kans is zeker reëel te noemen – en mocht de organisatie besluiten om de baanindeling te wijzigen, dan krijgen de Nederlandse dames sowieso de derde baan. Je zou brons dan een zekerheidje kunnen noemen. Of de dames daar dan blij mee moeten zijn is een tweede.
De lichte vrouwen dubbeltwee was in ieder geval opgetogen over het optreden. En terecht: Maaike Head en Rianne Sigmond wonnen hun herkansing en versloegen Nieuw-Zeeland. Het duo was in eerste instantie nog positief over de heat, maar was na het zien van de videobeelden van de wedstrijd en die van eerdere trainingen toch een stuk minder euforisch. “Ik wilde niet dat ons roeien in de trainingen voorafgaand aan de Spelen ons beste roeien was,” vertelde Head in de mixed zone. “We hebben gisteren een ontzettend goede training gedraaid en daaruit hebben we vertrouwen geput.”
De lichte dubbeltwee staat nu in de halve finale, maar zal het moeilijk te krijgen om in de eindstrijd te geraken. Met tegenstanders als Canada, Australië, Denemarken als China is de kans klein dat de roeisters bij de eerste drie eindigen. Maar tegelijkertijd is niets onmogelijk, zo zeggen ook Head en Sigmond. “Op een goede dag liggen we er gewoon tussen, en op een slechte dag helemaal niet. En de andere ploegen hebben dat ook. Kijk naar Nieuw-Zeeland in München: we wonnen van ze in de heat, en uiteindelijk roeiden ze acht seconden sneller in de finale.”
De laatste ploeg die succesvol in actie kwam op de derde dag van het olympische roeitoernooi was de lichte vier-zonder. Tycho Muda, Vincent Muda, Tim Heijbrock en Roeland Lievens stonden voor de loodzware opgave om op de derde achtereenvolgende Spelen voor Nederland de finale te bereiken in de lichte vier-zonder. Dat lukte ook, na een slechte start en een ogenschijnlijk te grote achterstand pakte de ploeg in een zinderende eindsprint alsnog de derde plek. “Duitsland heft onze eindsprint nooit aangekund,” zei Tim Heijbrock. “Ik heb maar heel even getwijfeld of we ze niet zouden pakken. Misschien zouden ze het licht gezien. Maar het zou ook heel stom zijn als ze zich weer lieten verschalken.” Bastian Seibt, Lars Wichert en de broers Jochen en Martin Kühner lieten zich echter toch een oor aannaaien. De in tempo 48 eindsprintende Nederlandse vier klapte over de Duitsers heen en kwam nog goed in de buurt van Groot-Brittannië en Zwitserland.
Maar waar winnaars zijn, zijn ook verliezers. De halve finales in de mannen dubbeltwee waren een slagveld. Dit seizoen goed presterende ploegen zoals Noorwegen (winnaars wereldbekerwedstrijd München), Duitsland (winnaars wereldbekerwedstrijden Belgrado en Luzern), Frankrijk (standaard finalisten) en Australië (regerend olympisch kampioen) werden op brute wijze uit hun olympische droom gerukt. En ook de Italiaanse lichte vier-zonder, vorig jaar nog goed voor zilver op het WK en goed bevriend met de Nederlanders, visten achter het net. De friends & family zone bij het botenterrein veranderde op die manier in genadeloos tempo van een plek vol hoopvolle en juichende familieleden tot een bedrukte plaats met huilende topsporters. De Olympische Spelen zijn hard. Maar in de finales zijn ze nog veel harder.
