3
London Calling | Goed in beeld
Roeien goed in beeld brengen is een heikel punt. Voor een leek is het nauwelijks interessant om naar roeien te kijken. Zes, zeven minuten bewegen er poppetjes heen en weer en verschuiven er wat boten. Echt heel erg sexy is het niet, tenzij je meer van de sport begrijpt. Er is voor een normaal persoon die toevallig op televisie een roeiwedstrijd tegenkomt geen actie, geen spektakel – snoeken en andere rare dingen daargelaten. Geen wonder dat organisatoren van wereldkampioenschappen en Olympische Spelen zich al jarenlang dezelfde vraag stellen: hoe kunnen we roeien beter in beeld brengen?
De jongste oplossingen voor het vraagstuk is de super-slowmotion. Tergend langzaam verdwijnt het blad onder water en zien we de waterdruppels opspatten. De spierballen van de roeiers van de Holland Acht die zich aanspannen voor de eerste starthaal. De zweetdruppel die langs het hoofd van Olaf Tufte naar beneden rolt. Het startmechanisme glijdt soepel het water in en de boot komt rustig in beweging. De start, heerlijk lang uitgemeten en uitgesmeerd om er zo lang mogelijk van te genieten.
Maar ondanks dit soort speeltjes zijn de cameraposities de laatste jaren zijn nauwelijks aangepast. Met één uitzondering: na jaren van magerte in het innovatieproces was er in Beijing, vier jaar geleden, opeens een nieuw cameratrucje. De laatste paar honderd meter van de wedstrijd zoefde een camera schuin over de baan heen om mooie shots te maken van de sprintende ploegen. Het leverde spectaculaire beelden op die op het netvlies van iedere roeifan gegrift staan. Een veelgestelde vraag was dan ook of in Londen eenzelfde systeem zou worden geïnstalleerd. Het antwoord is simpel: nee. Maar niet getreurd, er is wel wat anders. De Britten zouden de Britten niet zijn als ze op eenzame hoogte willen opereren.
Vandaar dat er bij de start en bij de finish van Eton Dorney Lake torens zijn gebouwd. En niet blokkentorens van zo’n twintig meter hoog – nee, de bouwwerken naast Eton Dorney schieten een slordige 116 meter de lucht in. Tientallen staalkabels houden de gevaartes stabiel. Niet omdat de 25.000 bezoekers die dagelijks naar het roeien komen kijken ook nog vrolijk kunnen bungeejumpen tussen de bedrijven door. (Wat overigens nog best aardig zou zijn – naar beneden springen en Mahe Drysdale over zijn bol aaien voordat hij uit de start en jij terug naar boven schiet)
De reden dat alles stabiel moet blijven is omdat er een viertal kabels tussen de twee torens gespannen zijn. Bijna 2.200 meter lang, van start naar finish. En tussen die twee punten zal een camera heen en gaan om van bovenaf alle actie in de gaten te houden. Aangezien we acht jaar verder zijn en de techniek niet stilgestaan heeft zullen de plaatjes ongetwijfeld scherper zijn dan de helicopterbeelden die in Athene werden geschoten in 2004. En die waren toen al best aardig te noemen.
Goed, misschien kunnen we niet iedereen neushaar van de roeiers zien, en is vanaf die grote hoogte ook met HD-beelden nauwelijks te controleren of de baard van Nieuw-Zeelander Eric Murray er ondertussen weer exotischer uitziet, maar het zal toch wel spectaculaire plaatjes opleveren. En toch, ergens is het jammer dat de ‘schuine camera’ van Beijing geen vervolg heeft gekregen. Misschien over vier jaar toch maar met flycams in de weer, net als op de Varsity? Wat meer diversiteit zou hoe dan ook gewenst zijn in het roeien.
