Het einde van een krankzinnig maar mooi jaar
Oxford is wat leger dan normaal. De stad, gewoonlijk voor een groot gedeelte bestaand uit studenten uit alle hoeken van de wereld, valt in de zomer stil. Niet langer zitten de bibliotheken vol en zijn de pubs gezellig gevuld. De smalle steegjes zijn juist wat verlaten; de dormrooms leeggeruimd. Nu Trinity term, het laatste deel van het studiejaar, is afgelopen verlaten de meeste universiteitsgangers hun alma mater – sommigen voorgoed. Hun tijd in Oxford zit erop. Ook voor Roel Haen geldt dat. Zijn onderzoek in de Engelse stad loopt ten einde, en het krankzinnig verlopen jaar in Oxford ligt zo goed als achter hem.
Het is zeggen en schrijven twee en een halve maand na de Boat Race. Twee en een halve maand sinds demonstrant Trenton Oldfield met zijn zwempartij de strijd tussen Oxford en Cambridge een halt toe riep. Twee en een halve maand sinds de riem van Hanno Wienhausen het begaf in een op het oog onschuldige clash. Twee en een halve maand sinds de zeven van Oxford kansloos verloren tegen de acht van Cambridge, sinds boegroeier Alex Woods zo diep gegaan was dat hij buiten westen raakte – en zelfs even helemaal ophield met ademen.
Voor Haen ligt het gebeurde nog vers in zijn geheugen. Maar wat geholpen heeft in het verwerkingsproces van de verloren wedstrijd is de waardering na afloop. “Toen we Alex net uit de boot hadden gehaald en naar binnen hadden gebracht kwamen er twee old blues naar me toe die ik niet kende en die sloegen een arm om me heen. Dat zie ik bij een wedstrijd als de Varsity nog niet zomaar gebeuren. En ‘s avonds, op het afsluitende bal van Oxford University Boat Club, kregen we een ovationeel applaus van iedereen. Dat doet je op zo’n moment toch wel goed. Ik heb me laten vertellen dat er jaren zijn geweest dat er bij winst niet zo hard is geklapt.”
Wat bovendien goed voelt is de waardering die komt van het kamp van de tegenstanders. Een paar weken na de noodlottige wedstrijd op de Thames mocht het Oxford van Haen in het Kroatische Split een wedstrijdje starten. Het is een regatta die meer draait om exposure dan om iets anders. Maar er waren ook voormalige Boat Race-roeiers van Cambridge aanwezig. “Als zelfs zij je vertellen dat Oxford beter was, en dat we op een schlemielige manier hebben verloren, dan zegt dat natuurlijk veel. Ze waren bovendien niet te spreken over het juichen van een aantal van de Cambridge-roeiers. Dat is het mooie aan deze wedstrijd: het draait vooral om wederzijds respect, niet om een diepgewortelde haat.”
En, zo benadrukt Haen, aan het einde van de rit is alles relatief. Ga een dag in het ziekenhuis rondlopen en je vergeet het zogenaamde belang van de Boat Race. “Ik heb me ook zitten afvragen waar ik voor zou terugkeren als ik het nog een jaar zou doen. Natuurlijk heb ik dat overwogen. Je blijft toch met een leeg gevoel achter. Maar er is meer in het leven dan roeien, en ik heb een fantastische carrière achter de rug. Ik heb WK’s mogen varen, de Varsity gewonnen, de Boat Race geroeid. Dat zijn gewoon schitterende dingen.”
Vanuit die gedachte vraagt Haen zich ook af waarom niet meer Nederlandse de sprong wagen richting Oxford of Cambridge. Het zijn er inderdaad slechts een handvol. Gerritjan Eggenkamp was in 2002 de eerste die een plek aan boord van een blue boat veroverde, Wanne Kromdijk (Goldie), Michiel Munneke en Boris Lefeber (beiden Isis) redden het net niet tot de absolute top, Sjoerd Hamburger won de wedstrijd in 2009 en verloor als president in 2010. En Haen viste als slag achter het net in de Boat Race van 2011. Pas het laatste decennium lijkt er wat interesse te komen vanuit de Nederlandse studentenpopulatie. Maar het mag nog meer, vindt Haen.
“Academisch en financieel gezien is het allemaal niet eenvoudig om binnen te komen, maar tweede- of derdejaars roeiers met een goed stel hersens en 6:09 in hun benen hoeven zich echt niet te schamen. De eerste twaalf roeiers van de Boat Race-selecties zijn over het algemeen goed te noemen, maar daarachter is het gewoon een redelijk open veld. Daar kan je met een aardig subtop-niveau best tussen terecht komen. En waarom niet? Het is een fantastische ervaring. Ik weet ook honderd procent zeker dat ik, als ik mijn maatschappelijke carrière op de rails heb, actief betrokken blijf bij de Boat Race.”
De waterige Britse zomerzon zakt inmiddels weg achter de colleges van Oxford. Haen en ondergetekende verlaten de Turf, de oudste pub van de stad, en we verplaatsen ons naar een ander etablissement. Daar aangekomen horen we twee tafels verderop opeens een vertrouwd Nederlands stemgeluid. Als even later ook nog een groepje Leidse studenten luidruchtig binnenstapt weten we genoeg. Die Nederlandse roeiers hebben de gang naar Oxford stiekem al gevonden. Het is slechts een kwestie van geduld totdat de volgende Nederlander in de Boat Race zich aandient. Maar lang hoeven we vast niet te wachten.
